Οι άνθρωποι όλων των εποχών μοιάζουν. Η ιστορία δεν είναι χρήσιμη επειδή διαβάζει κανείς εκεί το παρελθόν, αλλά επειδή διαβάζει το μέλλον. Jean-Baptiste Say, 1767-1832

Όταν ένα έθνος βρίσκεται σε πτώση, όταν μια κοινωνία καταρρέει, μια παράμετρος μπορεί να βρεθεί πάντα: έχουν ξεχάσει από πού έρχονται. Έχουν χάσει επαφή με αυτό που τους ένωσε στην αρχή. Carl Sandburg, 1878-1967

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2018

Οσάκις ο Έλληνας κελάηδησε το τραγούδι της αλήθειας της ελευθερίας, οι άλλοι ή αφουγκράζονταν και ακολουθούσαν συνειδητά σαν άνθρωποι, ή ΛΥΣΣΟΜΑΝΟΥΣΑΝ, κάκιωναν και κατέστρεφαν σαν ανθρωποειδή…

Τα μηνύματα τα μακρινά, αλλά πανέμορφα, που μόνον η λύρα του Απόλλωνα, η σοφία της Αθηνάς, η μεγιστότητα του Δία, η μεγαλοσύνη όλων των θεών, μπορούν να στείλουν, μόνον ο Έλληνας μπορεί να τα πιάσει και να τα μεταφέρη. Γιατί είναι ένα με τη φύση. Η ισορροπία η αρμονία αποτελεί βασικό γνώρισμα της φύσεως. Και ο ΈΛΛΗΝΑΣ είναι το ισορροπημένο ΌΝ, που φύτρωσε, βλάστησε, άνθισε και ανθίζει σ’ αυτήν εδώ την γή.

Γι’ αυτό και ζή ακόμα, γι’ αυτό και θα κελαηδή στον αιώνα τον άπαντα.

Όλοι οι άλλοι έρχονται και φεύγουν, γιατί είναι μη ισορροπημένοι, και επομένως αποβλητέοι από την φύση. Ρίξτε μια ματιά για τούτο στους ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥΣ. Από άποψη πνεύματος χωρίζονται σε δύο: στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ και στους ΒΑΡΒΑΡΙΖΟΝΤΕΣ υποπολιτισμούς.

Και ιδού διατί:

Η ισορροπία ανάμεσα στο πνεύμα και την ύλη, ισορροπία φυσική και όχι ισόποση-τα δύο δηλαδή συστατικά τα συνιστώντα την ανθρώπινη ύπαρξη σαν συνισταμένη-, αποτελεί το βάθρο, αλλά και την πηγή εμπνεύσεως και δημιουργίας του Ελληνικού Πολιτισμού.

Του ενιαίου Ελληνικού Πολιτισμού, ανεξάρτητα αν μερικοί τον χωρίζουν σε χρονικές περιόδους ή διαστήματα.

Η φυσική τούτη, η ισόρροπη θεώρηση της ζωής ωδήγησε στην τέλεια συνύπαρξη ιδεών και αξιών Ελευθερία, Σοφία, Αρετή, Ηρωϊσμός, Αλήθεια στον Έλληνα Άνθρωπο. Έτσι, η απλή, αλλά στην απλότητα της τιτάνια σκέψη του Έλληνα βρήκε τον δρόμο της για την υλοποίηση του «ευ-ζήν», μια και έγινε ένα και το αυτό με την αληθινή, τη φυσική ΑΡΧΗ των πραγμάτων.

Δημιούργημα του φυσικού ανθρώπου –του Έλληνα-ήταν το μέγιστο των συλλήψεων της ανθρώπινης διάνοιας, η θρησκεία των Ελλήνων. Μια θρησκεία που θέλει τους Θείους της Φυσικούς άρχοντες της Αρετής, της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης, της Σοφίας, του Ηρωϊσμού και της Αλήθειας-υπερασπιστές του αγαθού, του ωραίου και του μέτρου, και διώκτες του κακού, του άδικου, του φόβου, του δογματισμού, της βίας, της ισότητας και της αναλήθειας.

Συνέλαβε ο Έλληνας όλους τους δυνατούς τρόπους διακυβερνήσεως, την Βασιλεία, την Μοναρχία, την Τυραννία, την Δημοκρατία, την Αριστοκρατία, την Τιμιοκρατία κλπ., που είχαν σκοπό την συνύπαρξη, συμβίωση Ελλήνων, ελεύθερων δηλαδή στη σκέψη πολιτών, που απαιτούσαν ΑΝΤΑΞΙΟΥΣ γι’ αυτούς ηγέτες, νόμους, και τρόπο ζωής.

Έτσι ο μοναδικά ελληνικός τούτος τρόπος θεώρησης της ζωής ανέδειξε όλους τους τύπους του Φυσικού Ανθρώπου, ημίθεους, ήρωες, ανδρείους, σοφούς φιλόσοφους, άρχοντες, δασκάλους, τεχνίτες, γεωργούς, δούλους (υπαλλήλους), πάντα κατά την φυσικήν ισορροπία, που ΜΟΝΟΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΔΕΝ Δηλοί.

Η θρησκεία, οι μορφές-όχι τα συστήματα-διακυβερνήσεως, ή ηγεσία, οι μορφές –όχι τα συστήματα-παιδείας στις ελληνικές περιόδους απέδιδαν μοναδικούς καρπούς, που μόνο το αληθινό Έθνος των Ελλήνων έχει την ικανότητα προς τούτο, καρπούς που φώτιζαν και ωδησούσαν την οικουμένη.

Τότε, τώρα και πάντοτε, αυτοί που μπορούν να συλλάβουν την έννοια του φυσικού Έλληνα, αντιλαμβάνονται ότι το πρόβλημα της ζωής του ήταν, είναι και θα είναι πως θα πλησιάση τους Θεούς του, πως θα γίνη ημίθεος.

Η ανισορροπία μεταξύ πνεύματος και ύλης θεμελίωσε όλους τους ΜΗ ελληνικούς πολιτισμούς, τους Βαρβαρίζοντες Υποπολιτισμούς.

Ο μυστικισμός στην Ανατολή επέβαλε στον άνθρωπο τον φόβο προς την φύση, και παρήγαγε έτσι ένα ανθρωποειδίζοντα υποπολιτισμό που μόνον αλλόφυλους υπηρετούσε.

Όταν ηλώθη ο Ελληνισμός από τους Χριστιανούς κατακτητές, άρχισε η κατακόρυφη πτώση της έως τότε ανοδικής πορείας του ανθρώπου προς τους Θεούς δημιουργούς του.

Έσπειραν οι εφευρέτες του Χριστιανισμού την ανακάλυψή τους στο Έθνος εκείνο που κελαηδούσε στ’ άστρα τα τραγούδια του.

Και παρήγαγε το Εβραϊκό Έθνος τούτο των εμπόρων (έμποροι, Κάπηλοι, στα Ελληνικά σημαίνει ταύτον με δόλιους, απατεώνες, ψεύτες, κλπ.) τρείς Υποπολιτισμούς.

Τον δικόν του, που τον κρατά δικό του μέχρι και σήμερα-αυτόν που στηρίζεται στην Παλαιά Διαθήκη, στο ιστορικό γίγνεσθαι της φυλής-τον ιστορικά ανομολόγητο σημερινό Μεσαίωνα. Ο πρώτος δεν μας ενδιαφέρει, είναι δικός τους, απευθύνεται σ’ αυτούς, τους ταιριάζει, αυτόν έχουν να τον χαίρωνται.

@-Ο ιστορικά ωμολογημένος Μεσαίωνας-χίλια χρόνια Μηδενισμού του Ανθρώπου-φτιαγμένος από ένα συνονθύλευμα Εβραϊσμού (Παλαιά Διαθήκη),
@-Χριστιανο-Εβραϊσμού –Χριστιανισμό τον λένε- (Παλαιά Διαθήκη και Καινή Διαθήκη)
@-και Μωαμεθανο-Χριστιανο-Εβραϊσμού= Μωαμεθανισμό τον λένε= (Παλαιά Διαθήκη, Καινή Διαθήκη και Κοράνι), γέννησε το πρώτο την ιστορία ασταθές και ανισόρροπο Ανθρωποειδές.
Διώγκωσε σε τελείως αφύσικα μεγέθη το πνεύμα (το πρώτο συστατικό), μηδένισε την ύλη (το δεύτερο συστατικό), ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΕ τον φυσικό άνθρωπο, και έτσι φύτρωσε ένα Θεοσεβούμενο Δογματικό και ανελεύθερο ΌΝ, το Μεσαιωνικό ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΕΣ όν…..

Ένα άρρωστο πλάσμα, που μόνον κατά την εξωτερική του μορφή συγκρίνεται με τον άνθρωπο. Αρμένισε το ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΕΣ αυτό και ξώκειλε, βύθισε την ανθρωπότητα στην αποτελμάτωση, αφού τα πάντα κρίνονταν κάτω από την σκιά-και μόνην αυτή- της θρησκοληψίας και του μυστικισμού, στοιχείων, που καθιστούν αδύνατη την ΈΡΕΥΝΑ και άρα σταματούν την τελειοποίηση του ανθρώπου…….!.............

Επέβαλε με το έτσι θέλω τον φόβον του ανθρώπου προς τον δημιουργό του, λες και ο δημιουργός και πατέρας του ανθρώπινου γένους είναι ένας Μπαμπούλας βίαιος, δόλιος, καταστροφέας, που μόνο με το φόβο θα έπρεπε να πλησιάση τα πλάσματά του, τα δημιουργήματά του, τα παιδιά του, τους ανθρώπους.

Φυσικά παράγωγα του Ανθρωποειδίζοντος τούτου υποπολιτισμού ήταν η ΒΙΑ, ο ΔΟΛΟΣ, το ΔΟΓΜΑ. Ένας Βαρβαρικός, δηλαδή τρόπος θεωρήσεως της ζωής. Ένας ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ που μόνον ανθρώπους δεν υπηρετούσε.

Ξώκειλε, λοιπόν, το καράβι του ΜΕΣΑΙΩΝΑ, και στο ξοκείλισμά του τούτο ξύπνησε ο ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΟΣ, σαν έξω από την φύση των πραγμάτων, άνθρωπος, και διαρωτήθηκε για πρώτη φορά, ύστερα από ΧΙΛΙΑ και πλέον χρόνια.. Αναγέννηση ωνόμασε η Ιστορία τούτη την κίνηση. Ξαναγεννήθηκε, δηλαδή ο άνθρωπος.

Είχε με άλλα λόγια, κάποτε Γεννηθή, πέθανε και ξαναγεννήθηκε. Πότε, όμως, είχε ΓΕΝΝΗΘΗ;

Δεν του ήταν δύσκολο να τόβρη. Μια και μόνη φορά. Θυμήθηκε, ότι τον κόσμο τούτο τον ΔΙΑΒΗΚΑΝ οι ΕΛΛΗΝΕΣ, έψαξε, τους βρήκε στα κειμήλια που είχαν διασωθή και με τη βοήθειά τους ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ.

Δεν μπόρεσε όμως να θεριέψη, γιατί το χωράφι όπου έσπειραν την Αναγέννηση ήταν ΒΑΡΒΑΡΙΚΟ, δεν ήταν φίλιο, δεν ήταν των ΕΛΛΗΝΩΝ σπορέων του…

Έτσι, απλά και καθαρά, φθάσαμε σήμερα στην άλλη όχθη, στην αντίθετη («ενάντια ταύτα», μην το ξεχνάτε): απ’ την Σκοταδιστικού πνευματικο-μυστικισμού Μεσαίωνα στον Σκοταδιστικοϋλιστικό σημερινό ΝΕΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ.

Όλα σήμερα κρίνονται με βάση και αφετηρία και τέλος την ύλη. Ανισόρροπος, λοιπόν, και ο σημερινός ΥΠΟΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Και πάλι οι συνήθεις αρχές των Ανθρωποειδών, η ΒΙΑ, ο ΔΟΛΟΣ, το ΔΟΓΜΑ, ο ΦΟΒΟΣ, η ΙΣΟΤΗΤΑ, η ΑΝΑΛΗΘΕΙΑ, επεβίωσαν και αφάνισαν αυτή την φορά το Πνεύμα.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: Πάλι αδιέξοδο. Όλοι το ζούμε. Περιττή η ανάλυσή του …..

Το μέγιστο δυστύχημα της σημερινής εποχής, το χειρότερο από τα προηγούμενα, είναι ΤΟΥΤΟ: Ξώκειλε σχεδόν και ο ΕΛΛΗΝΑΣ. Τούτο δώ, το ελληνικό, το μόνο αυτόφωτα ισορροπημένο σύνολο, από του 1822 μέχρι και σήμερα υπέστη μια ΠΟΛΥΧΡΟΝΗ και ΑΡΙΣΤΑ στημένη Πλύση ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ…..!....

Δέχθηκε τους λανθασμένα «αναγεννημένους» να το κυβερνήσουν- να του δείξουν, δηλαδή, τον τρόπον της ΖΩΗΣ του-διότι σ’ αυτούς υποτίθεται ότι ώφειλε την ΛΕΥΤΕΡΙΑ του…

Η καλοστημένη μηχανή των ΥΠΟΥΛΩΝ, διέλυσε τον ηρωϊκά, σοφά, όμορφα και ισόρροπα στεκούμενο Έλληνα (η τραγική λαμπρότητα των 400 χρόνων της σκλαβιάς του δεν ζηλεύει τίποτα απ’ την αρχοντιά των προπατόρων του), τον δίχασε και τον υποδούλωσε…..

Υποχρεωθήκαμε να παραδεχθούμε ότι οφείλουμε την λευτεριά μας στους ξένους, και σε ανταπόδοση για τούτη τη προσφορά τους να υποδουλωθούμε σ’ αυτούς..

Από τότε, λοιπόν μέχρι σήμερα πήραμε λάθος δρόμο.

Από αυτόφωτα, γίναμε ετερόφωτα.

Από ελεύθεροι, γίναμε δούλοι.

Από ανδρείοι, γίναμε δειλοί.

Από ενάρετοι, γίναμε δόλιοι……

Ο κόσμος τούτος για να φτιαχτή, πρέπει να ξαναγεννηθή.

Ν’ αναστηθή.

Την γέννηση τούτη και την ανάσταση μαζί, μόνον ο Έλληνας την ξέρει την δίδαξε, μόνον τούτος και τώρα να την διδάξη, μόνον ατός μπορεί να την βγάλη πέρα.

Κελάηδα, Έλληνα, την λευτεριά και οι άνθρωποι σ’ ακούμε και έρχονται κοντά σου να Λειτουργηθούν.

Λειτούργησέ τα, όλα μαζί, ελληνικά: Θρησκεία, Παιδεία, τρόπιυς διακυβερνήσεως. Ο αυλός σου απλώνεται στην απεραντοσύνη και μεταφέρη τα μηνύματα των ΘΕΩΝ στον Άνθρωπο και Δαυλός…

Κελάηδα, για να ξαναγεννηθή το ΓΕΝΟΣ τούτο των ΗΡΩΩΝ, των ΣΟΦΩΝ, των ΑΝΔΡΕΙΩΝ, των ΜΕΓΙΣΤΑΝΩΝ του ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ και της ύλης μαζί. Και θα βγούν τότε απ’ τους τάφους τους ΙΕΡΟΥΣ, όλοι μαζί οι πατεράδες μας, για να μας πούν:

«Καλώς μας ήρθατε παιδιά». Ξανά η φωνή τη χάρη

Θα ‘χη του μητρικού φιλιού,

Θα ηχολογήση και η φωνή, δοξαστικό τροπάρι.

Κ’ η ανατολή; του ήλιου.

(Κωστής Παλαμάς)

Κελάηδα Έλληνα, τις παρατημένες, τις παραπεταμένες, τις καταφρονεμένες ιδέες του Έλληνα. Τώρα είναι ο καιρός. Τώρα κτύπα την πόρτα σου η Ιστορία.

ΚΑΙ:

«Αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα,

Θεία είν’ η δάφνη. Μια φορά κανείς πεθαίνει».

Πεθαίνοντας έτσι, ζούμε την ζωή των Θεών.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Α. ΤΣΟΥΜΠΑ
Περιοδικό Δαυλός 1982


http://dia-kosmos.blogspot.com/2013/12/blog-post_4502.html

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ Ο ΕΘΝΙΣΜΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΚΟ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ!!

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος, ο οποίος συνοδεύεται από τον Μητροπολίτη Πάφου Γεώργιο και τον Χωρεπίσκοπο Αρσινόης Νεκτάριο υπογράμμισε ότι η σημασία της Σύναξης είναι ζωτικής σημασίας.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος επεσήμανε:
« Έχει σχεδόν 50 χρόνια που εργαζόμαστε για την σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδοξίας. Πιστεύω ότι η επικείμενη Σύναξη θα είναι καθοριστικής σημασίας για το κατά πόσο θα συνέλθει η Μεγάλη Σύνοδος. Η Ορθόδοξη Εκκλησία πρέπει να δώσει απαντήσεις στον σύγχρονο άνθρωπο για μια σειρά ζητήματα».
Σύμφωνα με τον Αρχιεπίσκοπο «εκείνο, το οποίο εμποδίζει την Ορθοδοξία να λάβει αποφάσεις είναι ο εθνικισμός. Δηλαδή, κάθε Προκαθήμενος βλέπει πρώτα την εθνική του καταγωγή και έπειτα την Ορθοδοξία». 

Πρέπει, τονίζει, «πρώτα όλοι να είμεθα Ορθόδοξοι και κατά δεύτερο λόγο να είμαστε Έλληνες, Ρώσοι, Άραβες, Σλάβοι κλπ. Αν δεν αποβάλουμε τον εθνισμό μας και να θέσουμε υπέρ άνω όλων την Ορθοδοξία, δυστυχώς δεν θα πάμε καλά».

Πηγή

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Ο ρόλος του Κλήρου***Διαχρονικά εναντίων των Ελλήνων!.....

Σε όλη τη διάρκεια της μακραίωνης δουλείας των Ελλήνων, ο ρόλος του κλήρου υπήρξε καταλυτικά αρνητικός σε κάθε ιδέα ξεσηκωμό του Γένους. 

Ορθόδοξος και καθολικός κλήρος, όχι απλώς συνιστούσαν υποταγή στον σουλτάνο, αλλά με κάθε τρόπο παρεμπόδιζαν κάθε ιδέα εξέγερσης. Άλλωστε ο κλήρος απολάμβανε προνομίων και δε είχε κανέναν λόγο να αλλάξει η κατάσταση.

Δούλοι του Θεού και δούλοι του σουλτάνου έπρεπε να παραμείνουν εσαεί οι δύσμοιροι ραγιάδες.

Αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Το είχε διακηρύξει ο πιο επίσημος θεϊκός εκπρόσωπος, ο γνήσιος ερμηνευτής της θέλησης του Θεού, ο Απόστολος Παύλος, ο επιλεγόμενος Απόστολος των Εθνών, ο πρώην Εβραίος Σαούλ, ο νεαρός Μπίν Λάντεν των Εβραίων, για τους χριστιανούς της εποχής του, στην αρχή της πολυτάραχης σταδιοδρομίας του.

Το ’λεγε και το ’γράψε, μήπως και το ξεχάσουν οι άνθρωποι. Τα γραπτά μένουν, scripta manent, που έλεγαν και οι Λατίνοι. Και ήλθαν ύστερα οι διάδοχοι -δεν τους όρισε κανείς, μόνοι τους χρίστηκαν διάδοχοι-πήραν τα γραπτά του και με την κληρονομική αποστολική εξουσία, που δημιούργησαν για τον εαυτό τους, τα ενέταξαν εκεί όπου έπρεπε να τα εντάξουν, τα περιτύλιξαν με μία δήθεν θεοπνευστία και τα καθιέρωσαν πλέον ως δόγμα, αδιαφιλονίκητη εντολή και επιθυμία του Θεού.

Και όποιος τυχόν δεν ήθελε να το πιστέψει, τον περίμενε η αιώνια φωτιά και η βρασμένη πίσσα στην κόλαση.

Άντε τώρα εσύ να πείσεις τους αγράμματους ραγιάδες ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα και ότι ο Θεός δεν μπορούσε να θέλει τον άνθρωπο δούλο ούτε δικό Του, ούτε κάποιου άλλου συνανθρώπου του. Δεν ακούστηκε ποτέ, ούτε γράφτηκε πουθενά, ότι ο Αδάμ και η Εύα ήταν και πλάστηκαν δούλοι για να γίνουν τέτοιοι και οι απόγονοί τους.

Τη θεωρία αυτή την κατασκεύασε ο Παύλος και τα κατάφερε μια χαρά, ώστε να καταστήσει πράγματι τον άνθρωπο δούλο, όχι μόνο του Θεού και του Ιερατείου, αλλά και κάθε ισχυρού αχρείου, αφού δίδασκε ότι, κάθε τάση για ελευθερία και ανυπακοή στην εξουσία, ήταν αντίθετη προς την εντολή του Θεού.

Αλλά ας ακούσουμε τον ίδιο τον Παύλο να μας εξηγεί τη θεωρία του: Αναφέρεται σε περισσότερες από μία επιστολές του, από αυτές που τις ακούμε (και δεν τις καταλαβαίνουμε), τακτικά στις εκκλησίες.

Και μάλιστα για να μην υπάρξει καμμιά αμφιβολία και αμφισβήτηση ότι όντως ομιλεί εξ ονόματος του Θεού, σε μία από αυτές το τονίζει καθαρά:

«Παύλος, άπόστολος Ίησού Χρίστου, κατ’ εντολήν του Θεού και του Σωτήρος μας και του Κυρίου Ίησοΰ Χριστοϋ, επιτάσσω:

1. Όσοι εισιν υπό ζυγόν δούλοι, τούς ίδιους δέσποτας πάσης τιμής άξιους ήγείσθωσαν, ίνα μή τό όνομα του Θεού και ή διδασκαλία βλασφημήται».*

Κατ’ εντολήν λοιπόν του Θεού και του Χριστού, διατάσσω: Όσοι είναι δούλοι, να εκτιμούν ιδιαίτερα τους κυρίους τους για να μη δυσφημείται το όνομα του Θεού και η διδασκαλία Του.

Τώρα μαθαίνω και εγώ ότι, όταν δεν υπακούς και δεν εκτιμάς το βάρβαρο αφεντικό σου, διαπράττεις δυσφήμηση του Θεού και της διδασκαλίας του.

Ευτυχώς το ιερατείο δεν έχει θεσμοθετήσει ακόμη τις βρισιές και τις κατάρες κατά των πάσης φύσεως τυράννων, πέρα από την περιύβριση της αρχής, και ως συκοφαντική δυσφήμηση του Θεού και του Ευαγγελίου Του!
«Πάσα ψυχή έξουσίάις ύπερεχούσαις ύποτασσέσθω. Ου γάρ εστίν εξουσία ει μή υπό Θεοϋ, αί δε οΰσαι έξουσίαι υπό τοϋ Θεοϋ τεταγμέναι είσίν, ώστε ό αντιτασσόμενος τή εξουσία τή του Θεού διαταγή άνθέστηκε. Οί δε άνθεστηκότες έαυτοις κρίμα λήψονται. Θέλεις δε μη φοβεΐσθαι τήν εξουσίαν; τό άγαθόν ποίει, και έξεις έπαινον έξ αυτής. Θεοϋ γάρ διάκονός έστί σοι εις τό άγαθόν. ’Εάν δε τό κακόν ποιής φόβου. Ού γάρ είκή τήν μάχαιραν φορεΐ' Θεού γάρ διάκονος έστινείς οργήν έκδικος τώ τό κακόν πράσσοντι. Διό ανάγκη ύποτάσσεσθαι ού μόνον διά τήν οργήν, αλλά και διά τήν συνείδησιν».*
Κάθε άνθρωπος πρέπει να υποτάσσεται στις ανώτερες αρχές, διότι δεν υπάρχει καμμιά εξουσία, χωρίς τη θέληση του Θεού, οι εξουσίες δε που υπάρχουν, έχουν ορισθεί από τον Θεό, εις τρόπον ώστε, εκείνος που αμφισβητεί την εξουσία, αντιτάσσεται στη διαταγή του Θεού. Όσοι δε, δεν υπακούουν θα τιμωρηθούν. Θέλεις να μη φοβάσαι την εξουσία; Κάνε το καλό και θα επαινεθείς από αυτήν, διότι η εξουσία είναι υπηρέτης του Θεού και αποβλέπει στο καλό σου. Εάν όμως πράξεις το κακό, τότε να φοβάσαι, διότι δεν είναι έτσι άσκοπα ζωσμένη με το μαχαίρι, έτοιμη να εκδικηθεί εκείνον που κάνει το κακό. Επομένως πρέπει να υποτάσσεσθε, όχι μόνον για να αποφύγετε την οργή,** αλλά και δια λόγους συνειδήσεως...!»

Ωραίος ο Παύλος. Όλα μέλι γάλα, αρκεί να μην βγάζεις γλώσσα στην εξουσία και να κάνεις ό,τι σου λέει, αφού υπάρχει και λειτουργεί ως όργανο του Θεού και θέλει πάντα το καλό σου. Κάτσε λοιπόν φρόνιμα, γιατί δεν είναι μόνο που θα πας στην κόλαση, αλλά θα δοκιμάσεις πρώτα και το μαχαίρι της στον λαιμό σου. Μπράβο ρε, Παύλο. Αλλά αφού έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα, θεϊκά δοσμένα, γιατί μωρέ κατηγορείτε και μας λέτε άλλα στο σχολείο και άλλα στην κοινωνία, ότι ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Πινοσέτ και τόσοι πολλοί άλλοι, για να περιορισθώ μόνο στη νεότερη εποχή, ήσαν δικτάτορες, αιμοσταγείς δολοφόνοι, χασάπηδες, θηρία, ανθρωπόμορφα κτήνη;

Αυτοί δεν είχαν ορισθεί από τον Θεό και δεν ήσαν όργανά του και ο Θεός δεν τους είχε εφοδιάσει με το μαχαίρι τους; Εάν αυτό είναι το θέλημα του Θεού, γιατί επιτρέπει τις επαναστάσεις, την αντίσταση κατά της τυραννίας και τους ξεσηκωμούς για την ελευθερία;

Άν έτσι έχουν τα πράγματα, έπρεπε όλοι να έχουμε συμμορφωθεί στις εντολές του Παύλου ασυζητητί και να προσκυνάμε, ιδιαίτερα εμείς οι Έλληνες, ακόμη τον σουλτάνο, που θα μας επέτρεπε να ζούμε υπό την Προστασία Του και τη Σκέπη του Μωάμεθ! Ή μήπως Παύλο, ο Αλλάχ δεν είναι Θεός;

Τώρα, βέβαια, μού γεννήθηκε μία απορία: Τί θα γίνει από εδώ και πέρα με τους νεωτερισμούς του κ.κ.* Χριστόδουλου, να διαβάζονται στην εκκλησία τα ευαγγέλια και οι απόστολοι στην καθομιλούμενη γλώσσα; Πώς θα δικαιολογούν πλέον τις παραπάνω περίεργες φιλομοναρχικές θεωρίες του Παύλου, που φρόντισε να τις εξοπλίσει με θεϊκό κύρος;

Και πού να ακούσει το εκκλησίασμα, τί γράφει ο Παύλος για τις γυναίκες. Φοβάμαι ότι θα ξεσηκωθούν και οι πέτρες εναντίον του!

Αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Νομίζω ότι ήταν καλύτερα τα πράγματα, ως είχαν. Οι νεωτερισμοί είναι κακό πράγμα. Ξυπνούν τον κόσμο και αρχίζει να ρωτάει. Πώς, γιατί, και τέτοια. Ενώ με την καθιερωμένη μιξοβάρβαρη γλώσσα των Αποστόλων, είναι ζήτημα αν ένας στους χίλιους καταλάβαινε τί θέλει να πει ο Παύλος και οι άλλοι. Δεν ήταν ηλίθιοι αυτοί που διατήρησαν “την παράδοση”, αφού ήξεραν καλά ότι το δυσνόητο είναι και ακατανόητο, και το ακατανόητο δεν δημιουργεί ερωτηματικά, ενώ τα ερωτηματικά δημιουργούν απορίες και οι απορίες αμφισβητήσεις.

Γι’ αυτό σου λέω, πίστευε και μη ερεύνα!

Είναι πικρή αλήθεια ότι μετά τη βιαίη επιβολή του χριστιανισμού, ο κόσμος σκοτείνιασε, το αρχαίο ελληνικό πνεύμα σίγησε, το πλήθος των ελεύθερων ανθρώπων μεταβλήθηκε σε ποίμνιο και η ζωή έγινε κολαστήριο. 

Παντού ενοχές, φωτιές, σκοτάδι πυκνό. Ακολούθησαν αιώνες σκοτεινοί, εγκληματικοί, βάρβαροι, με τους Κωσταντίνους, τους Κωνστάντιους, του Θεοδόσιους, τους Ιουστινιανούς και τα τόσα άλλα αστοιχείωτα ανδράποδα δεκανέων, υποδεκανέων, χιλιάρχων και υποχιλιάρχων, που δεν άφησαν τίποτε όρθιο, από τη μέχρι τότε πρόοδο του ανθρωπίνου γένους.

Η Ελλάδα είχε την ατυχία να υποστεί πρώτη τον εκβαρβαρισμό της νέας τάξης πραγμάτων και μετά την κατάργηση των Ολυμπιακών Αγώνων και το κλείσιμο των Φιλοσοφικών Σχολών, παραδόθηκε αμαχητί στο μεσαιωνικό Ιερατείο, που από τότε και στο εξής, δυστυχώς και μέχρι σήμερα, θα αποφάσιζε όχι μόνο το τί θα τρώει και τί θα πίνει και πώς θα ντύνεται, ο ονομαζόμενος πλέον, όχι ελεύθερος άνθρωπος, αλλά πιστός ή αμνός, αλλά και τί θα διαβάζει και τί θα σπουδάζει και τί θα διδάσκει. Η γνώση και η διδασκαλία πέρασε στην απόλυτη δικαιοδοσία, από τους φιλοσόφους και τους ποιητές στους άξεστους καλόγηρους και στους υποκριτές! Έτσι καθιερώθηκε ελέω Ιερατείου και κοσμικής εξουσίας να κάνει κουμάντο, σε ό,τι αφορά την παιδεία, η εκάστοτε ηγεσία της Εκκλησίας.

Είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που διατηρούμε σήμερα κοινό Υπουργείο Θρησκείας και Παιδείας, όπου το είδος και το εύρος της εθνικής παιδείας, καθορίζει, όχι η Πολιτεία, αλλά η Εκκλησία.

Η διαπίστωση αυτή, κάνει τον κύριο εκφραστή, του λεγόμενου ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, συντηρητικό, δεξιό ιστορικό Παπαρρηγόπουλο, να διαμαρτύρεται από τον περασμένο ήδη αιώνα* για την κατάσταση αυτή του εκκλησιασικού κατεστημένου και να γράφει σε ιδιαίτερο κεφάλαιο με τον τίτλο: Ή Εκκλησία ήμέλησε τον έξελληνισμο τών άλλογλώσσων, «Τό καθ’ ήμάς ήθέλομεν άνεχθή άπαντα τά λοιπά αύτοΰ** άμαρτήματα,την θυσίαν τών προνομίων, τον έξευτελισμόν, τήν φιλοχρηματίαν, εάν έφρόντιζε νά ύπηρετήση τό μέγιστο τών συμφερόντων εκείνων του Ελληνισμού, αφού είχε προς τούτο δύναμιν και καιρόν».

Αποκαλυπτικός, όμως, για την παρεχόμενη εκπαίδευση στο ελληνικό κράτος, στο τέλος του 19ου αιώνα, είναι ο ιστορικός Π. Σ. Φωτιάδης, που γράφει:
«...σήμερον έξερχόμενοι τών σοφών γυμνασίων μας οί πλείστοι ούτε τούς προγόνους συγγραφείς έννοούμεν ούτε, ώφέλειάν τινα ηθικήν έξ αυτών συνεπαγόμεθα ούτε Ισως ορθογραφίαν γιγνώσκομεν, χωρίς νά προσθέσωμεν ότι πάντες άνεξαιρέτως άγνοοΰμεν τά στοιχειωδέστατα τής βοτανικής, τής χημείας, τής ζωγραφικής και των λοιπών έκείνων γνώσεων, αίτινες σήμερον θεωρούνται καί εισΐ πράγματι το άναποσπαστον έφόδιον παντός τά εγκύκλια πεπαιδευμένου άνθρώπου» *
Η κατάσταση αυτή οφείλεται στην εξάρτηση της εκπαίδευσης από την Εκκλησία, η οποία το μόνο που θα ήθελε να γνωρίζει ο χριστιανός είναι απλή ανάγνωση και γραφή για να μπορεί να διαβάζει τη Βίβλο και τους Ψαλμούς! Όλες οι υπόλοιπες γνώσεις οδηγούν, κατά την Εκκλησία, στην αθεΐα. Γι’ αυτό και για να μας προφυλάξει από την πλάνη, έχει αναλάβει εργολαβικά, από της συστάσεως του ελληνικού κράτους, διά του περιβόητου Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων την παιδεία των ελληνοπαίδων.

Καλύτερη απόδειξη για τον αρνητικό ρόλο της Εκκλησίας στην παιδεία των υπόδουλων Ελλήνων και τη συνεργασία τους με τον κατακτητή δεν έχουμε, παρά τα ίδια τα λόγια του πρωτεργάτη του Ξεσηκωμού του Γένους Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, που γνώριζε καλά από πρώτο χέρι και έζησε τα γεγονότα.

Σε ομιλία του προς τους φοιτητές στην Αθήνα, στις 8 Οκτωβρίου το 1838, τοποθέτησε τα πράγματα έτσι όπως έπρεπε. Καυτηρίασε τη στάση του κλήρου -δηλαδή των αρχιερέων- γιατί οι απλοί παπάδες, όντες παντελώς αγράμματοι, ήσαν άβουλα ενεργούμενά τους -για την εχθρική τους στάση κατά των ελληνικών γραμμάτων ειδικώς και της προόδου γενικότερα, και αναγνώρισε τη σπουδαία συμβολή των Ελλήνων και των ξένων διανοουμένων του εξωτερικού και των οπαδών του Διαφωτισμού στην επανάσταση και στην αναγέννηση της Ελλάδας.

Είπε ο Κολοκοτρώνης τότε: «Σάν είδε τούτο** διόρισε έναν Βιτσερέ*** -έναν Πατριάρχην- **** κάι τοϋ έδωκε τήν έξουσίαν τής Εκκλησίας. Αυτός και ό λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγεν ό Σουλτάνος. 'Ύστερον έγιναν οί Κοτσαμπασήδες είς όλα τά μέρη. Ή τρίτη τάξις και οί προκομμένοι τό καλύτερο μέρος τών πολιτών, μή ύποφέροντες τόν ζυγόν έφευγαν, και οί γραμματισμένοι έπήραν και έφυγαν άπό την Ελλάδα, τήν πατρίδα των, και έτσι έμεινε ό λαός, όστις στερημένος άπό τά μέσα τής προκοπής έκατήντησεν είς άθλίαν καταστάσιν και αυτή αύξαινε κάθε ήμέρα χειρότερα, διότι αν εύρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με όλίγην μαθήσιν, τόν έλάμβανε ό κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή έσύρετο άπό τόν έμπορον τής Ευρώπης ώς βοηθός του, ή έγίνετο γραμματικός τοΰ προεστού. Και μερικοί, μήν ύποφέροντες τήν τυραννίαν τοΰ Τούρκου και βλέποντες τες δόξες αυτές και τες ηδονές, όπου άπελάμβαναν αύτοί, άφηναν τήν πίστην τους και έγένοντο μουλσουμάνοι. Και τοιουτοτρόπως κάθε ήμέραν ό λαός έλίγνευε και έπτώχαινε».*

Στη συνέχεια της ομιλίας του ξεκαθάρισε ότι οι ραγιάδες συνειδητοποίησαν την ελληνική τους καταγωγή και αποφάσισαν να ξεσηκωθούν, όταν για πρώτη φορά πληροφορήθηκαν το παρελθόν τους, μέσα από τα έργα των αρχαίων Ελλήνων, τα οποία μέχρι τότε ήταν άγνωστα, εξαιτίας της καταδίκης τους και της απαγορεύσεώς τους από την Εκκλησία.

Οι Έλληνες και ξένοι διανοούμενοι που μετέφρασαν την αρχαία ελληνική γραμματεία και αποκάλυψαν τη σοφία της στους λαούς της Ευρώπης, βοήθησαν με τον τρόπο αυτό να αναπτυχθεί ένα μεγάλο κίνημα συμπαράστασης και υποστήριξης του ελληνικού Αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον τουρκικό ζυγό.
« Είς αυτήν τήν δυστυχισμένην καταστάσιν μερικοί άπό τούς φυγάδες γραμματισμένους έμετάφραζαν και έστελναν είς τήν Ελλάδα βιβλία -και είς αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνην-, διότι εύθύς όπου κανένας άνθρωπος άπό τόν άπλό λαό έμάνθανεν τά κοινά γράμματα, έδιάβαζεν αύτά τά βιβλία, και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους καί τί έκαμεν ό Θεμιστοκλής, ό Αριστείδης καϊ οί άλλοι παλαιοί μας, και έβλέπαμε και είς ποίαν κατάστασιν εύρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν είς τόν νοΰν νά τούς μιμηθούμε και νά γίνωμε εύτυχέστεροι».**
«Η βυζαντινή ιστορία», γράφει ο Ιάκωβος-Ρίζος Νερουλός, αναφερόμενος στα έργα του κλήρου, «είναι άλληλένδετος σχεδόν, και μακροτάτη σειρά πράξεων μικρών και αισχρών βιαιοτήτων του εις τό Βυζάντιον μετεμφυτευθέντος 'Ρωμαϊκοΰ Κράτους. Είναι στηλογραφία επονείδιστος τής έσχάτης άθλιότητος καί έξουθενώσεως τών Ελλήνων»,* ενώ ο ιστορικός Κ. Κούμας προσδιορίζοντας τον ρόλο του πατριάρχη, αποφαίνεται ότι « οΰτος δέ άνελάμβανε δυο τά πρώτιστα καθήκοντα: Να έπαγρυπνή εις τους χριστιανούς νά διατηρώσιν άπαρασάλευτον τήν θρησκείαν των, καί μετά τούτο, άκλόνητον ΰπακοήν εις τήν έξουσίαν».**

Ο πατριάρχης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν ήταν μόνο απλά πνευματικός ηγέτης των χριστιανών, αλλά ταυτόχρονα και πολιτικός.

Ο Άγγλος ιστορικός Ουϊλιαμ Μίλλερ το ξεκαθαρίζει ρητά: «...έν τή οθωμανική αυτοκρατορία οί επίσκοποι είναι συνήθως πρώτον μεν πολιτευταί, έπειτα δέ πνευματικοί άρχηγοί...»,*** ενώ ο δικός μας ιστορικός Δημ. Φωτιάδης γράφει ότι «Η πολυπόθυτη λευτεριά άργησε πάρα πολύ να έλθη, γιατί το πατριαρχικο-φαναριώτικο κράτος κατέπνιγε κάθε ελευθερωτική πνοή με αφορισμούς, αρές, κατάρες και διαβρώσεις μέσω πολυπληθών ρασοφόρων του, και ιδιαίτερα των αργοσχολων καλογέρων του, έκτος από το σφάξε με, αγα μου, για ν’ αγιάσω”.

Ο Πατριάρχης πάλι, όχι μόνο δεν είχε μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία, αλλά δεν ήθελε καν να ακούσει την λέξη “επανάσταση”.

«Πατριάρχης εταίρος,**** ό έστί συνωμότης κατά τής τούρκικης εξουσίας, δέν ήτο, καί όχι μόνον ουδόλως ένθάρρυνε τήν ελληνικήν έθνεγερσίαν, άλλά πάντοτε έπέτρεπε τούς προς οΰς διελέγετο φιλεπαναστάτας, θεωρών έθνοφθόρον τό τοιούτων τόλμημα».*****

Η εξουσία του κλήρου, μετά την επανάσταση είχε σχεδόν εκμηδενισθεί. Και αυτό εξαιτίας της συνεργασίας του με τους Τούρκους.

Οι κοτζαμπάσηδες και ο κλήρος σύρθηκαν υποχρεωτικά με το μέρος των επαναστατών, γιατί είχε γίνει φανερό πια ότι οι Τούρκοι είχαν αποφασίσει την εξόντωσή τους. Η προσχώρηση των κοτζαμπάσηδων και του ανώτερου κλήρου στην Επανάσταση δεν ήταν αυθόρμητη. Ήταν κατάσταση ανάγκης για όλους αυτούς. Ήταν ζήτημα ζωής ή θανάτου.
«Η σκανδαλώδης σε ανηθικότητα διαγωγή του κλήρου τον είχε αποξενώσει από το ποίμνιο, ενώ οι ανελεύθερες ιδέες του, η εχθρότητά που έδειξε αρχικά εναντίον του επαναστατικού κινήματος, προκάλεσαν την καταφρόνηση του καλύτερα πληροφορημένου τμήματος του έθνους».*
Φυσικά ο Millingen αναφέρεται στον ανώτερο κλήρο. Ο ανώτερος κλήρος αποτελούσε μία αριστοκρατική ομάδα που επέβαλε ζυγό στον τράχηλο των Ελλήνων, καταπιεστικό όσο σχεδόν και του πασά.

Για να εξασφαλίσει ο επίσκοπος την προστασία των τουρκικών αρχών πρόσφερε δώρα κάθε χρόνο με δαπάνες φυσικά του ποιμνίου του και εξαγοράζοντας σιωπηρά την ατιμωρησία, μπορούσε να ικανοποιεί ανενόχλητα τις αρπακτικές του επιθυμίες ή αν είχε μεγάλες φιλοδοξίες να συσσωρεύει πλούτη που θα του χάριζαν μια πλουσιότερη επισκοπή,** ακόμη και το πατριαρχικό αξίωμα, το οποίο έπαιρνε ο μεγαλύτερος πλειοδότης.

Γιατί οι “κοσμοπαπάδες”, όπως αποκαλεί τους λαϊκούς παπάδες των χωριών, ζούσαν και αυτοί τη μίζερη ζωή των συγχωριανών τους. Για να επιβιώσουν δούλευαν χειρωνακτικά, όπως ακριβώς και οι υπόλοιποι πολίτες.
«Η φτώχια, η εξαθλίωση και η αμάθειά τους δεν επέτρεπαν την ελάχιστη επιρροή πάνω στον λαό. Έτσι γίνονταν παθητικά όργανα στα χέρια του ανώτερου κλήρου. Αντίθετα οι ιεράρχες ζούσαν σαν μεγιστάνες. Στις δημόσιες εμφανίσεις τους, η συνοδεία τους ήταν ελάχιστα κατώτερη από την κουστωδία του πασά. Η διαγωγή τους και η διαγωγή των μοναχών γενικά ήταν πολύ ανήθικη. Και για να μην αναφέρω άλλους, ο Αρχιεπίσκοπος Άρτας και ο Παπαφλέσσας, καθώς και ο επίσκοπος Μεθώνης και Κορώνης βαρύνονται με κατάφωρα εγκλήματα».*
Τις κατηγορίες αυτές υιοθετεί και η Ελληνική Νομαρχία·.**

« Ή μεν Σύνοδος, δπου έξοδεύει διά νά κάμη τόν πατριάρχην όπως θέλει, λαμβάνει ευθύς άπό τόν ίδιον τά όσα έξώδευσεν, ομοίως και ό πατριάρχης τά ξαναλαμβάνει άπό τούς άρχιεπισκόπους, διπλά και τρίδιπλα. Αλλά αύτοί, αφού λάβουν μέρος άπό τούς επισκόπους, τά λοιπά πρέπει νά τά έβγάλουν άπό τούς χριστιανούς και εις αύτό μιμούνται τούς "Οθωμανικούς διοικητάς τής άρχιεπισκοπής των, άπό τους οποίους εις άλλα δεν διαφέρουσι ειμη οτι οι αρχιεπίσκοποι πληρώνουν αυτούς [τούς Τούρκους] και αυτοί τούς δίδουν τήν άδεια να κλέψωσι όσα ήμπορούσι. Ό χώρος τών επισκόπων ακολουθεί μετά τούς άρχιεπισκόπους. Αυτοί πάλι είναι λύκοι, χειρότεροι άπό τούς πρώτους, επειδή κυριεύουσι τούς χωρικούς και ιδιώτας. Ανεκδιήγητα είναι τά άνομήματά τους κα'ι ή σκληρότης των διαπερνά κατά πολλά εκείνην τής ιδίας παρδάλεως».

Και συνεχίζει η Ελληνική Νομαρχία:*** 

«Πώς ζώσιν αυτοί οί άρχιεπίσκοποι είς τάς μητροπόλεις των και όποίαι είσίν αί άρεται των; Τρώγωσι καϊ πίνωσι ώς χοίροι. Κοιμώνται δεκατέσσαρας ώρας τήν νύκτα και δύο ώρας τήν ήμέρα μετά τό μεσημέρι, λειτουργούσι δυο φοράς τον χρονον και όταν δεν τρωγωσι, δεν πινωσι, δεν κοιμώνται, τότε κατεργάζονται τά πλέον άναίσχυντα και ούτιδανά έργα οπού τινάς ημπορεί νά στοχασθή. Ό Άρτης, ό Γρεβενών και ό Ίωαννίνων είναι οί πρώτοι προδόται τοΰ τυράννου, καθώς όλοι το γνωρίζουσι. Ό ύστερος άπό αυτούς ίκέτευσεν τόν τύραννον και έκούρευσε τόν εγγονά του ώς να του έγίνετο νουνός.

Ό Αρτης ήπάτησεν και έπρόδωσεν τούς ήρωας Σουλιώτας. Είναι δέ και οί τρεις άσελγείς, άσωτοι είς άκρον, μοιχοί, πόρνοι, κα'ι άρσενοκοιται φανεροί. Και ούτος εις τον βόρβορον τής άμαρτίας και είς τήν ιδίαν άκρασίαν θησαυρίζουσι χρήματα και οί αναστεναγμοί τοϋ λαοϋ είναι προς αύτοϋς τόσοι ζεφυρες».

Και παρακάτω : «Δεν είναι κρυφόν, άλλ’ όλοι τό ήξεύρουν ότι είς τά Ιωάννινα οί πνευματικοί άναφέρουσι κάθε ύπόθεσιν όπου άκοΰουσιν άπό τους χριστιανούς είς τον άρχιερέα και αυτός ευθύς κάμνει ένα κατάλογόν με προσθήκην και τον προσφέρει του τυράννου, είς τρόπον όπου ή έξομολόγησις είναι τήν σήμερον εν μέσον προδοσίας».

Ο Αρχιεπίσκοπος Άρτας Πορφύριος, που αναφέρεται παραπάνω, στην εποχή της Επανάστασης πήρε το μέρος του Μαυροκορδάτου και βυσσοδομούσε σε βάρος του Κολοκοτρώνη και των άλλων οπλαρχηγών. Σε μία συνάντηση που είχε με τον Κολοκοτρώνη, φαίνεται να τον απείλησε, στηριζόμενος στις πλάτες του φίλου του Μαυροκορδάτου, για να πάρει την απάντηση από το λιοντάρι του Μόριά: «Μη μου βροντάς εμένα το πόδι παπά, γιατί βροντώ το σπαθί και σου παίρνω το κεφάλι».*

Επίσης σύμφωνα με την μαρτυρία του Βλαχογιάννη, που την αναφέρει ο ιστορικός της επανάστασης Κασομούλης, διάβασε συγχωρητική ευχή στους τάφους των δολοφόνων του Καποδίστρια.

Ο Γάλλος περιηγητής Bartholdy, επισημαίνει τον ιδιαίτερα αρνητικό ρόλο των μοναστηριών και του μοναχικού βίου στην εξέλιξη του νέου ελληνισμού. «Αυτοί οι καλόγεροι καλλιεργούν κάθε δεισιδαιμονία, επιτρέπουν κάθε δολιότητα, καταδιώκουν τους φωτισμένους ανθρώπους.

Όσες φορές βρέθηκα πλάι σε καλόγερους διαπίστωσα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, πως είναι ιδιοτελείς, φιλοχρήματοι, μοχθηροί, απελέκητοι και απίθανα ρυπαροί. Είναι βδέλλες που απομυζούν το αίμα του λαού και βρίσκουν πάντοτε τον τρόπο να αρπάζουν για λογαριασμό τους το καλύτερο».**

Ο ίδιος επισκέπτεται μοναστήρι της Χίου και βρίσκει τα βιβλία στην αποθήκη ανάμεσα σε λάδια, τυριά και άλλα τρόφιμα, πνιγμένα στη σκόνη. Στο μοναστήρι του Αγίου Ιακώβου στην Πάτμο, ρώτησε τον ηγούμενο αν υπήρχαν στη μονή χειρόγραφα και πήρε την εξής απάντηση: «Θεός φυλάξοι! Εμείς είμαστε ορθόδοξοι και όσα έγραψαν αυτοί οι Ελληνοβριοί, όλο αιρετικά πράγματα, τα κάψαμε».

Ο κλήρος είχε εντελώς εξαχρειωθεί. Στα Γιάννενα ήταν όργανο του πασά. Ο Αλής χρησιμοποιούσε τους δεσποτάδες για να ελέγχει καλύτερα τους υπηκόους του. «Κι έτσι οι Έλληνες ήταν διπλά υποδουλωμένοι, διπλά καταπιεσμένοι και ηθικά εξουθενωμένοι».

Αναρίθμητα τα χρονικά και αμέτρητες οι μαρτυρίες για τη στάση του κλήρου. Εχθρικός σε κάθε προοδευτικό δάσκαλο, εχθρικός του διαφωτισμού και της αναγέννησης. Οι δάσκαλοι που επιχειρούσαν να φωτίσουν το Γένος, να μεταλαμπαδεύσουν τις νέες ανθρωπιστικές και δημοκρατικές ιδέες της Ευρώπης στην Ελλάδα, αντιμετώπιζαν λυσσαλέο διωγμό από την ηγεσία της Εκκλησίας.

«Κάθε προοδευτική, νεωτεριστική, εθνοπαιδευτική προσπάθεια, η εισαγωγή εκσυγχρονισμένων συστημάτων και η διδασκαλία των επιστημών χαρακτηρίζονταν από τους φωτοσβέστες ανώτερους κληρικούς και τα όργανά τους επιβουλή του Σατανά, της αθεΐας παρακίνηση...»* αφού «ΟΙ Νεύτωνες και οί, Καρτέσιοι και τά τρίγωνα και αί φυσικαί έπιστήμαι και τά τοιούτα έφεραν άδιαφορίαν προς τά θεια».**

Στα Γιάννενα εμπόδια για τη λειτουργία των σχολείων παρενέβαλλε η Εκκλησία και όχι ο Αλή Πασάς. Η διδασκαλία του Βολταίρου προκαλούσε υστερία. Τον σπουδαίο δάσκαλο της σχολής Ιωαννίνων Ψαλλίδα, έσωσε από τον αφορισμό και την κατηγορία για αθεΐα και τον προστάτευσε ο ίδιος ο Αλή πασάς. Δεν συνέβη, όμως, το ίδιο και για τον νεωτεριστή και φωτισμένο δάσκαλο Γεώργιο Σουγδουρή που πρωτοδίδαξε στα Γιάννενα, Φυσική και Φιλοσοφία, τον οποίο αφόρισε ο μητροπολίτης Κλήμης.

Ο περίφημος Μεθόδιος Ανθρακίτης, ο πρώτος που δίδαξε συστηματικά Γεωμετρία, Άλγεβρα και Τριγωνομετρία στην Ελλάδα, χαρακτηρίστηκε, εξ αυτού του λόγου άθεος, καθαιρέθηκε -ήταν ιεροκήρυκας- και η διδασκαλία του αφορίστηκε από τον πατριάρχη Ιερεμία F. Ο άλλος γίγαντας των ελληνικών γραμμάτων κληρικός Ευγένιος Βούλγαρις που δίδασκε Φυσική και έκανε πειράματα, κατηγορήθηκε για αθεΐα και υποχρεώθηκε να ανακαλέσει.

Ο μεγάλος Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας Βολταίρος* ήταν το κόκκινο πανί για την Εκκλησία, εξ αιτίας της διδασκαλίας του, ότι για να γίνει ο άνθρωπος ευτυχισμένος έπρεπε να απαλλαγεί από τα δεσμά της θρησκείας, πηγής κάθε φανατισμού, από τη μεταφυσική θεώρηση των πραγμάτων, πηγής επίσης δυστυχίας για τον άνθρωπο, από τα δόγματα, την κληρικοκρατία, τους λειτουργούς κάθε θρησκείας και τις λειτουργίες της και να αμφισβητήσει τα πολιτικά καθεστώτα.

Αυτόν λοιπόν τον καταξιωμένο παγκόσμια φιλόσοφο, έρχεται να τον αντικρούσει, ποιός νομίζετε;

Ο Κύπριος... γίγαντας του πνεύματος καλόγερος Σέργιος! Ακούστε με ποιον τρόπο και με ποια επιχειρήματα αντικρούει τον Βολταίρο: «Είναι αμαθής ιστορικός, συγκεχυμένος λογοποιός, αδιανόητος διαλεκτικός, χυδαιότατος φρονηματίας, ασυλλόγιστος γεωγράφος, χρονολογικός ταραξίας, αναιδέστατος ψεύτης, αδιάκριτος κριτικός, ακατάστατος συγγραφεύς, ασύνετος, φλύαρος, ψευδώνυμος φιλόσοφος, αηδέστατος κωμωδός και βδελυρός αδολέσχης, πάντολμος τολμητίας, κακεντρεχέστατος άθεος, και των ασεβών απάντων εξωλέστατος, του σύμπαντος χρόνου αφρονέστατον έκτρωμα, και της εσχάτης απονοίας αντάρτης του Θεού και των αγίων γραφών».**

Τώρα μάλιστα. Έτσι μπράβο Σέργιε. Τον ξέσκισες τον Βολταίρο. Από βρισιές σκίζεις. Δεν έχεις το ταίρι σου. Βρισιές και κατάρες. Η ειδικότητα του κλήρου.

Το 1819 ο πατριάρχης Γρηγόριος ο Έ με εγκύκλιό του στρέφεται ανοικτά κατά της διδασκαλίας των Θετικών Επιστημών και της Φιλοσοφίας και το μόνο που δέχεται είναι η γνώση μίας στείρας γραμματικής και των απλών πράξεων της αριθμητικής.

Ιδού η εγκύκλιος: «Επιπολάζει ενιαχού μιά καταφρόνησις περί τά Γραμματικά μαθήματα και διόλου παράβλεψις περί τάς Λογικάς και 'Ρητορικάς τέχνας, και περί αυτήν επί πάση τήν διδασκαλίαν της ύψηλοτάτης Θεολογίας, προερχομένη εκ τής όλοτελούς άφοσιώσεως μαθητών όμου και διδασκάλων εις μόνα τά μαθηματικά και τάς έπιστήμας, και άδιαφορία εις τάς παραδεδομένας νηστείας, προκύπτουσα έκ τινών διεφθαρμένων άνδραρίων, τά όποια καθώς τά ζιζάνια μεταξύ του καθαρού σίτου, ούτω και αυτά μεταξύ τών πεπαιδευμένων του Γένους άνεφύησαν, πλανώμενα ύφ’ αυτών και πλανώντα τούς άφελεστέρους και άπεριφράκτους τήν διάνοιαν».

Η τοποθέτηση αυτή του πατριάρχη κάνει τον Κοραή να δηλώσει ότι: «Περισσότερον ήθελε ώφελήσει τό Γένος σήμερον όστις καίει, παρά όστις γράφει Γραμματικός».

Πατριαρχικές νουθεσίες

Δούλος του Παύλου και του σουλτάνου, ο πατριάρχης, υπακούοντας τυφλά στις εντολές και των δύο περί απολύτου υπακοής του χριστιανού στους “ιδίους αυτού δέσποτας”,* μόλις ξέσπασε η Επανάσταση, αφ’ ενός μεν «....διέταξε τήν άπό τών άμβώνων τών εκκλησιών διαφώτισιν τών ραγιάδων, ότι μόνη ή ύποταγή είς τον σουλτάνον ήτο δυνατόν νά τούς σώση και νά έπαναφέρη τήν γαλήνην διά της άναδημιουργίας ειρηνικής συμβιώσεως με τούς Τούρκους»,**
αφ’ ετέρου έστειλε στην Μεσσηνία τον Μάίο του 1828, μετά την ναυμαχία του Ναυαρίνου, τους αρχιεπισκόπους Λάρισας, Νίκαιας, Χαλκηδόνας, και Ιωαννίνων και τον πρωτοσύγγελο του πατριαρχείου, «να καθοδηγήσουν τους λαούς εις υποταγήν» στον σουλτάνο.
Να νουθετήσουν το ποίμνιό τους, τα απολωλότατα πρόβατα, που είχαν ήδη ξεσηκωθεί κατά του σφαγέα τους και πολεμούσαν για την ελευθερία τους, να επανέλθουν στη στάνη του σουλτάνου.

Οι τύποι αυτοί έφθασαν στη Μεσσηνία και από εκεί, με τη βοήθεια του Ιμπραήμ, επεχείρησαν να επισκεφθούν όλες τις επαρχίες της Πελοποννήσου.
«...έβοήθησε* τούς άνοήτους και ευτελείς πέντε κληρικούς νά είσδύσουν είς τήν Λακεδαίμονα καί διά τής έπαρχίας αυτής εκείνοι έφθασαν προ τής Τριπολιτσάς». Έξω από την Τρίπολη, «ένώπιον πεντακοσίων ατόμων τά όποια είχον συγκεντρωθεί γύρω των έκ περιεργείας, ήρχισαν νά άναπτύσσουν τον σκοπόν της άφίξεώς των, προσθέτοντες ότι δεν συνέφερεν είς τούς 'Έλληνας να παραμένουν είς τήν οίκτράν κατάστασιν που εύρίσκοντο κάι ότι ώφειλαν τό ταχύτερον νά βοηθήσουν όλοι νά έπανέλθη ό τόπος υπό τήν ευεργετικήν χείρα του κραταιοτάτου Σουλτάνου».**
Ακόμη και τον Κυβερνήτη Καποδίστρια επισκέφθηκαν, για να τον πείσουν ότι το συμφέρον των Ελλήνων ήταν να παραμείνουν υπήκοοι του σουλτάνου και ότι αυτός με τη μεγαλοθυμία που τον διέκρινε, ήταν έτοιμος να συγχωρέσει την εξέγερση. Η Υψηλή Πύλη, βλέποντας ότι τα στρατιωτικά μέτρα δεν ήσαν ικανά να κάμψουν τον αγώνα των Ελλήνων για ελευθερία, σκέφθηκε, «νά μεταχειρισθή είς υποταγήν των Ελλήνων τήν Μεγάλην Εκκλησίαν, ύπενεργήσασα να έπικαλεσθή καί λάβη αΰτη τήν άδειαν προς επαναγωγήν τών άποπλανηθέντων είς τήν ποίμνην. Είς πραγματοποίησιν δέ τών διαταγών τούτων άπέστειλεν ή Μεγάλη Εκκλησία είς τήν Ελλάδα...» τους παραπάνω ιεράρχες, οι οποίοι «ένεχείρισαν τώ κυβερνήτη συνοδικήν επιστολήν νουθετούσαν, απειλούσαν καί προτρέπουσαν είς υποταγήν». ***

Δια της εν λόγω επιστολής «οί 'Έλληνες... ένουθετούντο, προτρέποτο και έσυμβουλεύοντο είς πιστήν υποταγήν, έξ’ άλλου δέ και ήπειλοΰντο».*

Ο Κυβερνήτης Καποδίστριας, που έλαβε την επιστολή αυτή, απάντησε:

«Πάμπολυ αίμα έχύθη, πάμπολλαι ούσίαι έφθάρησαν είς διάστημα οκτώ έτών πολέμου και δυστυχιών, καθ’ ου ό τόπος ούτος κατηφανίσθη, ώστε όλως διόλου αδύνατον είναι νά έπανέλθη είς όποιανδήποτε κατάστασιν πραγμάτων βάσιν έχουσαν τό παρελθόν».**

«Και ούτω μέν άπέβη ή προς υποταγήν έκ νέου τών Ελλήνων είς τήν Πύλην διά του Πατριαρχείου άπόπειρα...»*** Τά δέ « πέντε μεγαλοπρεπή ράσα συρόμενα άκόμη είς τήν προέκτασιν τής λάσπης της δουλείας και άποδιωχθέντα άπό τόν άνεμον τής ελευθερίας, πού έπνεαν είς αύτόν τόν τόπον»,**** επέστρεψαν άπρακτα στην Κωνσταντινούπολη.

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2018

'Τα Ψιλά Γράμματα της Ιστορίας' -Η ιστορική αλήθεια και οι ομοιότητες με το σήμερα!.....

Από την άλλη μεριά, οι έννοιες “Έλληνας” και “Έθνος” δεν εύρισκαν ανταπόκριση στον απλό καθημερινό άνθρωπο του μόχθου και της δουλειάς. 

Ήταν άγνωστες έννοιες. «....Άφ’ ής εποχής ό 'Ρωμαίος ύπατος Μοΰμιος κατέστρεψε την Κόρινθον κάι άπεκατέστησε όλην την Ελλάδαν ρωμαϊκήν επαρχίαν, έσβησεν τό όνομα Έλλη ν και έξηλείφθη από τούς καταλόγους όλων των έθνών τοϋ κόσμου, ώστε και αφού έβασίλευσεν εις την Κωνσταντινούπολιν ό Μέγας Κωνσταντίνος και οι διάδοχοι αυτού μέχρι τού τελευταίου Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, μας ώνόμαζον όλα τά έθνη τού κόσμου Γραικούς και 'Ρωμαίους, καθ’ ό,τι οί αύτοκράτορες χριστιανοί ώνομάζοντο αύτοκράτορες 'Ρωμαίων καιουδέποτε Ελλήνων. 

Ώς και αύτοι οί κατακτηταί και τύραννοί μας Τούρκοι, μας ώνόμαζον 'Ρωμαίους».*

Δεν υπήρχε αυτό που λέμε σήμερα «εθνική συνείδηση». Υπήρχε ένας άκρατος τοπικισμός. Οι Μοράΐτες ήσαν απλώς Μοραΐτες, ούτε καν Πελοποννήσιοι, οι Ρουμελιώτες, Ρουμελιώτες, οι Νησιώτες, Νησιώτες κ.ο.κ. και ο ένας υπέβλεπε και ανταγωνιζόταν τον άλλον. 

Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν οι Έλληνες και η Ελλάδα είχαν «πεθάνει» πριν απο 1675 χρόνια; 

Και την ασήκωτη ταφόπετρα την είχαν βάλλει ο Άγιος -και Μέγας- Κωνσταντίνος, ο (άλλος) Μέγας Θεοδόσιος και ο Ιουστινιανός, οι οποίοι -κυρίως οι δυο τελευταίοι- είχαν με νόμο απαγορεύσει το όνομα “Έλλην” με την ποινή του θανάτου, την εξορία, τον αποκλεισμό των παιδιών από την κληρονομιά του πατέρα τους, τη δήμευση της περιουσίας τους, την αδυναμία απόκτησης ακίνητης περιουσίας και άλλα τέτοια ψυχωφελήκαι ωφέλιμα, στο όνομα της εδραίωσης, δια πυρός και σιδήρου, του χριστιανισμού, της νέας θρησκείας της «αγάπης» και της δήθεν ανεξιθρησκίας. 

Βλέπετε η φιλοσοφία, ο τρόπος ζωής και η κοσμοαντίληψη των αρχαίων Ελλήνων ερχόταν σε ευθεία αντίθεση, με τα δόγματα της νεοεμφανισθείσης θρησκείας της ύστερης ρωμαϊκής εποχής. 

Χίλια επτακόσια χρόνια λοιπόν ήσαν αρκετά για την απόλυτη πλύση του εγκέφαλου και της συνείδησης των αγράμματων και απαίδευτων, υπόδουλων μαζών, για να μην πληροφορηθούν ποτέ, να μην ακούσουν τίποτε και από κανέναν, για το παρελθόν και την ιστορία των προγόνων τους. 

Χίλια επτακόσια χρόνια ήταν αρκετά, αρχικά με την απειλή της κεφαλικής ποινής και της φυλάκισης, και αργότερα, με την κατάλληλη κατήχηση, συνεπικουρούμενη -καρότο και μαστίγιο μαζί- και με το λίαν δραστικό, προληπτικό, κατασταλτικό, αναμορφωτικό και παιδαγωγικό μέτρο του αφορισμού -ο εκκλησιαστικός τρομονόμος της εποχής εκείνης, ώστε να ξεχαστούν σύντομα, όλα, μα όλα, τα κλέη των προγόνων, και το νησί του Πέλοπα, η Πελοπόννησος, να γίνει Μωρέας, Μοριάς... Μουριά και η Στερεά Ελλάδα, Ρούμελη* και οι Έλληνες Ρωμιοί και Γραικοί και το χειρότερο Γραικύλοι. 

Το παράδειγμα γι’ αυτόν τον αφελληνισμό τον είχαν δώσει οι κεφαλές της Εκκλησίας, συνεχίζοντας την πολιτική των Ρωμαίων χριστιανών αυτοκρατόρων με τα ίδια μέσα του πυρός, του σιδήρου και του αφορισμού. 

Ήδη, ο πρώτος πατριάρχης Γεννάδιος, που τον ανέβασε στον πατριαρχικό θρόνο ο Μωάμεθ ο Πορθητής, μετά την άλωση της Πόλης το 1453, ο επονομαζόμενος και Σχολάριος και κατά κόσμον Γεώργιος Κουρτέσιος, Θεσσαλός την καταγωγή,  αρνείται διαρρήδην την ελληνικότητά του και, όταν τον ρώτησαν αν είναι Έλληνας, απάντησε ότι «Ομιλώ απλώς ελληνικά, ουδέποτε ισχυρίστηκα ότι είμαι Έλληνας και, αν με ρωτήσει κανείς τί είμαι, του απαντώ: Είμαι χριστιανός».*

Ο ίδιος πατριάρχης, που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην άλωση της Κωνσταντινούπολης, ξεσηκώνοντας τα πλήθη κατά του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου του 11ου, ο οποίος επιζητούσε την ένωση των Εκκλησιών για να αντιμετωπισθεί ο τουρκικός κίνδυνος, και επέτυχε τη ματαίωση της ένωσης, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα, γράφει το 1450, με την ιδιότητα του καλόγερου, στον δεσπότη της Πελοποννήσου Οϊσή, που σκότωσε τον μοναχό Ιουβενάλη, μαθητή του Πλήθωνα Γεμιστού και ελληνιστή: 

«Τους ασεβείς και καταραμένους ελληνιστές, θανάτωνε με τη φωτιά, με το σπαθί και με κάθε τρόπο. Μαστίγωνε, φυλάκιζε, κόψε τους το χέρι, ή βγάλε τους το μάτι και, αν επιμείνουν, πνίξε τους στη θάλασσα».**

Αλλά και ο Δικός μας, μόλις πρόσφατα, μας είπε ότι: «Θα ξεραθεί το χέρι εκείνου που θα το απλώσει πάνω στην Εκκλησία».

Αυτός, λοιπόν, ο φανατικός, παρανοϊκός καλόγερος έγινε πατριάρχης.

Δεν ήταν όμως ο μόνος ανθέλληνας ιερωμένος, που έβγαζε αφρούς, φαρμάκι και χολή, όταν αναφερόταν σε Έλληνες: «Αδελφοί μου, έμαθα πώς μέ την χάριν τού Θεοϋ, δεν είσθε Έλληνες, δεν είσθε άσεβεΐς, αιρετικοί, άθεοι, άλλ’ είσθε ορθόδοξοι χριστιανοί», ωρύεται, λίγα μόλις χρόνια πριν τον μεγάλο ξεσηκωμό του ’21 ο πατήρ Κοσμάς ο Αιτωλός, ο μετέπειτα άγιος της ορθόδοξης ελληνικής εκκλησίας, μεγάλη η χάρη του και δοξασμένο το όνομά του!

Και όμως, ούτε όι άγιοι πατέρες ούτε οι πατριάρχες, ανάστησαν το γένος, αλλά μόνον οι ξεβράκωτοι και οι ξυπόλητοι βοσκοί και οι ξωμάχοι της γης, με το αίμα τους και τις προσωπικές τους θυσίες, μας ξαναθύμισαν τις ρίζες μας και τις απαρχές της ιστορίας μας.

ΤΑ ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

********Οι άνθρωποι όλων των εποχών μοιάζουν. Η ιστορία δεν είναι χρήσιμη επειδή διαβάζει κανείς εκεί το παρελθόν, αλλά επειδή διαβάζει το μέλλον. Jean-Baptiste Say, 1767-1832

******Όταν ένα έθνος βρίσκεται σε πτώση, όταν μια κοινωνία καταρρέει, μια παράμετρος μπορεί να βρεθεί πάντα: έχουν ξεχάσει από πού έρχονται. Έχουν χάσει επαφή με αυτό που τους ένωσε στην αρχή. Carl Sandburg, 1878-1967

'Τα Ψιλά Γράμματα της Ιστορίας' -Η ιστορική αλήθεια και οι ομοιότητες με το σήμερα

Μερικές αλήθειες που δεν ήξερες για το 1821

Ο συγγραφέας του 'Τα Ψιλά Γράμματα της Ιστορίας', Θεόδωρος Παναγόπουλος, αμφισβητεί όσα γράφουν τα σχολικά βιβλία της ιστορίας για την Επανάσταση.

Οι Λαοί δεν έχουν μόνο ήρωες, έχουν και καθάρματα. Στην ιστορία ενός τόπου δεν ανήκουν μόνο οι ήρωες, ανήκουν και τα καθάρματα, που κι αυτά γράφουν ιστορία', αναφέρει ο Βασίλης Ραφαηλίδης στην 'Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους (1830-1974)'. Κι όταν και τα καθάρματα γράφουν ιστορία, τότε η ιστορία περιλαμβάνει και αδικίες. Η αδικία και κατ' επέκταση η απόδοση δικαιοσύνης ήταν το κίνητρο που ώθησε τον Θεόδωρο Παναγόπουλο να γράψει 'Τα Ψιλά Γράμματα της Ιστορίας', ένα βιβλίο που αμφισβητεί πολλά από όσα θεωρούσαμε ως θέσφατα για την Ελληνική Επανάσταση του 1821, απλά και μόνο επειδή αναφέρονται στα σχολικά βιβλία.

''Μελετώντας τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια όσα έχουν γραφτεί για το '21, σχημάτισα τη γνώμη πως η Επανάσταση προδόθηκε τόσο από μέσα όσο και απέξω'', μου ανέφερε ο Παναγόπουλος στην αρχή της συζήτησής μας, ο οποίος ως, συνταξιοδοτημένος, δικαστής ενοχλήθηκε από τις ιστορικές αδικίες και θέλησε μέσω του βιβλίου του να αποδοθεί δικαιοσύνη. ''Ήθελα, σύμφωνα με τη δική μου συνείδηση, να ξεκαθαρίσω ποιοι ήταν πραγματικά αγνοί και ποιοι ιδιοτελείς. Έτσι, ξεκίνησα να ερευνώ τα πρόσωπα και τα γεγονότα, μία έρευνα που κατέληξε στη συγγραφή του 'Τα Ψιλά Γράμματα της Ιστορίας''.

>''Ενώ η Επανάσταση ξεκίνησε αρκετά καλά, την πρόδωσαν από μέσα οι κοτζαμπάσηδες και οι πρόκριτοι. Δεν την ήθελαν, γιατί περνούσαν καλά επί τουρκοκρατίας. Είχαν αποκτήσει πολύ σημαντική πολιτική δύναμη, γιατί είχαν τον έλεγχο της οικονομίας, εισπράττοντας τους φόρους για λογαριασμό του σουλτάνου, κρατώντας ένα τεράστιο μερίδιο για τους ίδιους. Είχαν φτάσει στο σημείο να διορίζουν και να απολύουν ακόμα και τον πασά της Τριπολιτσάς, τον Οθωμανό διοικητή της Πελοποννήσου. Επομένως, δεν ήθελαν ανεξάρτητο ελληνικό κράτος, γιατί θα έχαναν τα προνόμια και τις περιουσίες τους''.

> ''Απέξω την Επανάστση πρόδωσαν οι Φαναριώτες και όσοι ήρθαν μαζί τους στην Ελλάδα. Άνθρωποι όπως ο Μαυροκορδάτος και ο Καρατζάς που ήρθαν από τις παραδουνάβιες ηγεμονίες κι έφεραν μαζί τους διάφορους περίεργους νεαρούς τύπου Πολυζωίδη και Σκουφά, οι οποίοι αργότερα έγιναν ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Καποδίστρια. Όλοι αυτοί που ήρθαν απέξω δεν ήταν πάνω από είκοσι ετών. Πολέμησαν τους οπλαρχηγούς που είχαν ξεκινήσει την Επανάσταση και έτσι στην πραγματικότητα την πρόδωσαν. Θα ήμασταν ένα διαφορετικό κράτος, ίσως πιο ευτυχισμένο, πιο ειρηνικό και εντελώς ανεξάρτητο αν δεν σκότωναν τον Καποδίστρια, ο οποίος είχε όνειρα να φτιάξει μια Ελλάδα μεγάλη, ισχυρή και ανεξάρτητη''.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις

> ''Δεν θα έλεγα πως η ελληνική επανάσταση ήταν αποτέλεσμα της επιθυμίας των Μεγάλων Δυνάμεων. Η ουσία ήταν πως η Αγγλία και η Γαλλία δεν ήθελαν να κατέβει η Ρωσία στη Μεσόγειο. Με βάση αυτή τη λογική, λοιπόν, εμπόδιζαν την Ελλάδα να γίνει ανεξάρτητο κράτος. Ήθελαν να γίνει αυτόνομη επαρχία της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπως ήταν η Μολδοβλαχία. Αναγκάστηκαν μαζί με τους Τούρκους να δεχτούν την αυτονομία, όταν οι Ρώσοι έφτασαν με τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο στα πρόθυρά της Κωνσταντινούπολης. Ο σουλτάνος πιεζόμενος πλέον και από τους Αγγλογάλλους δέχτηκε την ανεξαρτησία κι έτσι φτάσαμε στο σχηματισμό ενός μικρού ελληνικού κράτους που περιλάμβανε την Πελοπόννησο, τις Κυκλάδες και τη Στερεά Ελλάδα.

> ''Οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν αποφασίσει η Ελλάδα να είναι φόρου υποτελής στο σουλτάνο και ο αρχηγός της αυτόνομης πολιτείας να διορίζεται μετά από έγκριση του σουλτάνου. Την Ελλάδα την ήθελαν προτεκτοράτο. Την ανεξαρτησία την δέχτηκαν κατά ανάγκη, αλλά περιορισμένη. Αποφάσισαν να την κάνουν προτεκτοράτο και αφού επελέγη ο Καποδίστριας από την Εθνοσυνέλευση άρχισαν να τον υποσκάπτουν. Οι Άγγλοι έβαλαν από πίσω του τον πράκτορας τους, τον Μαυροκορδάτο. Δημιούργησαν το κοινό της Ύδρας, άρχισαν να λένε στα νησιά να μην πληρώνει κανείς φόρο στην κυβέρνηση και στο τέλος τον δολοφόνησαν, μέσω των Μαυρομιχαλαίων. Κάπως έτσι ξεκίνησε η απόλυτη εξάρτησή μας από τις Μεγάλες Δυνάμεις και φτάσαμε μέχρι τον ερχομό του Όθωνα''.

> ''Πιστεύω πως θα είχαμε καταφέρει να ανεξαρτητοποιηθούμε και χωρίς τις Μεγάλες Δυνάμεις, τα δάνεια τους και το Ναυαρίνο. Τον πρώτο χρόνο της επανάστασης είχαμε όλο νίκες. Από τη στιγμή που ανακατεύτηκε ο Μαυροκορδάτος, ο οποίος εξυπηρετούσε τα αγγλικά συμφέροντα, είχαμε όλο ήττες. Στην ανεξαρτησία δεν έπαιξε ρόλο το Ναυαρίνο. Όλο αυτό ξεκίνησε από παρεξήγηση, αφού ένα αγγλικό πλοιάριο με λευκή σημαία κινήθηκε προς στην τουρκική ναυαρχίδα για να ζητήσει να συζητήσουν. Οι Τούρκοι το πυροβόλησαν, σκοτώθηκε ένας δόκιμος και ξεκίνησε η μάχη. Θα τα είχαμε καταφέρει και χωρίς το Ναυαρίνο''.

> ''Όσον αφορά το δάνειο, λειτούργησε διαιρετικά για τους Έλληνες. Οι Άγγλοι μας ήθελαν διαιρεμένους. Για αυτό και δημιούργησαν ένα ολιγαρχικό κόμμα, το κόμμα των αρχόντων με τους κοτζαμπάσηδες και τους Κουντουριώτηδες, ενώ από την άλλη πλευρά βρίσκονταν οι Καραϊσκάκης, Κολοκοτρώνης, Ανδρούτσος. Τον Ανδρούτσο και τον Καραϊσκάκη τους δολοφόνησαν, ενώ τον Κολοκοτρώνη τον φυλάκισαν. Η Αγγλία εκείνα τα χρόνια χρησιμοποιούσε το σύστημα 'διαίρει και βασίλευε''.

> ''Πώς θα τα καταφέρναμε χωρίς τις Μεγάλες Δυνάμεις; Τον πρώτο χρόνο της Επανάστασης (1821-22), είχαμε έξι νίκες και καμία ήττα σε μάχες. Στα τέλη του '21 ήρθε ο Μαυροκορδάτος και από το '22 που έκανε το σύνταγμα μέχρι το '32 δεν κερδίσαμε ούτε μία μάχη. Γνωρίσαμε δέκα ήττες από την Πάτρα και την Κόρινθο μέχρι το Μανιάκι με τον Παπαφλέσσα και τη Σφακτηρία. Μέσα στο ίδιο χρονικό διάστημα, είχαμε πέντε καταδίκες όπως αυτές του Κολοκοτρώνη και του Καραϊσκάκη, οχτώ δολοφονίες και δύο εμφύλιους πολέμους. Είχαμε 200.000 νεκρούς, αναπήρους και αιχμαλώτους και σκεφτείτε πως εκείνο το διάστημα ο πληθυσμός της χώρας ήταν 900.000, άρα χάθηκε το 1/4 του πληθυσμού. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της πολιτικής των Άγγλων, για αυτό πιστεύω πως η Επανάσταση θα πετυχαίναμε και χωρίς τις Μεγάλες Δυνάμεις''.

> ''Πήραμε, επίσης δάνεια, τα οποία τα κατασπαταλήσαμε. Από τις 2.000.000 λίρες των δανείων έφτασαν στην Ελλάδα οι 800.000. Τα λεφτά τα έφαγαν ο Κουντουριώτης με τον Κωλέττη και τον Μαυροκορδάτο. Μ' ένα μέρος αυτών των χρημάτων παραγγείλαμε φρεγάτες από τα ναυπηγία της Αγγλίας οι οποίες δεν ήρθαν ποτέ γιατί την ίδια περίοδο τα αγγλικά ναυπηγεία είχαν παραγγελίες από τον Μεχμέτ Άλη, τον πατέρα του Ιμπραήμ και καθυστέρησαν τις ναυπηγήσεις των ελληνικών πλοίων για να προλάβουν να στείλουν στην Αίγυπτο τις δικές του παραγγελίες, ώστε να έχει τη δυνατότητα ο Ιμπραήμ να φτάσει στην Πελοπόννησο χωρίς να βρει αντίσταση''.

> ''Δυστυχώς το '21 δεν είχαμε την κατάλληλη ηγεσία. Είχαμε τον Μαυροκορδάτο και τον Κωλέττη. Το '22 ο Μαυροκορδάτος στο σύνταγμα της Επιδαύρου, έβαλε ένα άρθρο που έλεγε πως ο αρχηγός του στρατού (δηλαδή ο Κολοκοτρώνης, ο Υψηλάντης ή όποιος θα γινόταν αρχιστράτηγος) δεν μπορούσε να κάνει καμία πολεμική επιχείρηση χωρίς την άδεια της βουλής. Την βουλή απάρτιζαν άνθρωποι του Ζαΐμη και του Μαυροκορδάτου. Με τα μέσα της εποχής φανταστείτε να έρχεται από τα Μέγαρα ο Κιουταχής με 10.000 στρατιώτες και να πρέπει ο αρχιστράτηγος να πάει στην Τρίπολη να βρει τη βουλή, να συνεδριάσει και να του δώσει την άδεια. Έλεος. Αυτό είναι ανήκουστο. Και όμως είχε γίνει.''

Ο Λόρδος Βύρωνας και η Εκκλησία

> ''Αφού ο Βύρωνας ήταν σπουδαίος φιλέλληνας γιατί δάνεισε λίρες αναγκάζοντάς μας να υποθηκεύσουμε τις αλυκές του Μεσολογγίου και το χρέος το πλήρωσε μετά η ελληνική πολιτεία στους κληρονόμους του; Η εκκλησία έπαιξε και αυτή αρνητικό ρόλο. Είχε αφορίσει τον Ρήγα και τον Κολοκοτρώνη, τον οποίο κυνήγησε για να τον εξολοθρεύσει. Η Εκκλησία αποκαλούσε βασιλέα τον σουλτάνο και διέδιδε ότι εκείνος μας αγαπούσε. Αυτό ξεκίνησε από την εποχή του Γεννάδιου, ο οποίος είχε πει μετά την άλωση της Πόλης πως ο Θεός μας τιμώρησε γιατί φύγαμε από το δρόμο του''.

Η ιστορική αλήθεια και οι ομοιότητες με το σήμερα

> ''Έχουν περάσει σχεδόν 200 χρόνια από την Επανάσταση. Πιστεύω πως είναι αρκετά για να μάθουμε επιτέλους την αλήθεια. Αν είχαμε μάθει από μικροί ότι ο Όθωνας κυβερνούσε απολυταρχικά και είχε μαζέψει γύρω του όλα τα καθάρματα τα οποία έκανε στρατηγούς και αντιστράτηγους, αν ξέραμε ότι τα δάνεια μας σκλαβώνουν, αν μας έλεγαν αυτό που έλεγε ο Καποδίστριας ότι ό 'ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης', ίσως η Ελλάδα ήταν μια καλύτερη χώρα με πιο υπεύθυνους πολίτες. Όχι πολίτες που ακούν τον Κωλέττη και τον Μαυροκορδάτο που μονοπωλούσαν την εξουσία από το '22 μέχρι το '62 και συνεπώς έγραψαν την ιστορία όπως ήθελαν εκείνοι''.

> ''Αν δεν σου λένε την αλήθεια πως να έχεις άποψη; Σήμερα λέμε για το αν πρέπει να φύγουμε ή όχι από το ευρώ. Δεν κάθεται όμως κάποιος να μας πει τις συνέπειες του αν φύγουμε και τις συνέπειες του αν μείνουμε. Κοιτάνε την καρέκλα τους και οι προηγούμενες κυβερνήσεις και η νυν. Να λοιπόν γιατί χρειάζεται να μαθευτεί η αλήθεια στα σχολεία και να μάθουν τις ευθύνες τους οι μαθητές από παιδιά, αλλιώς γίνονται πρόβατα. Ραγιάς ξέρετε τι σημαίνει; Ο 'ράγιας' προέρχεται απ΄την αραβική λέξη 'ράγι' που σημαίνει κοπάδι. Ραγιάς ήταν το κοπάδι του σουλτάνου. Ο σουλτάνος της οθωμανικής αυτοκρατορίας είχε δικαίωμα πάνω στο κοπάδι να το σφάξει ή να το κάνει ό,τι θέλει. Ραγιάδες θέλουμε; Πρόβατα; Εγώ ως μαθητής από την επαρχία δεν ήξερα τίποτα πέρα από αυτά που έγραφαν τα βιβλία. Τέλειωσα το σχολείο και δεν ήξερα ποιος είναι ο Μωάμεθ και ο Μαρξ. Τι φοβόντουσαν; Πώς αν τους μάθαινα θα γινόμουν μουσουλμάνος ή κομμουνιστής;''

> ''Η σημερινή πολιτική σκηνή είναι ταυτόσημη με αυτή του 1821. Ποτέ κανείς δεν λογαριάζει το λαό. Τότε τα έτρωγαν οι κοτζαμπάσηδες μέσω των φόρων, σήμερα οι πλούσιες οικογένειες δεν φορολογούνται και ο λαός υποφέρει. Οι βουλευτές που έχουμε θα έπρεπε να ντρέπονται. Αν είχαμε πολίτες σκεπτόμενους δεν θα ψήφιζαν κανέναν από αυτούς. Όταν το '21 ήρθε ο Καποδίστριας δεν δέχτηκε να πάρει βουλευτική αποζημίωση ούτε ένα φοίνικα και πέθανε χωρίς να έχει τίποτα. Οι σημερινοί βουλευτές δεν δέχονται καμία περικοπή κι έχουν τόσα προνόμια. Να γιατί χρειάζεται πολίτης με μυαλό. Για να μην είναι πρόβατο του καθενός''.

>''Το '21 πέρα από τους Άγγλους υπήρχαν οι Βαυαροί, οι οποίοι εκείνη την εποχή έκαναν την πρώτη γερμανική κατοχή στην Ελλάδα. Έφεραν τον ανήλικο Όθωνα και κυβερνούσαν μέσω των αντιβασιλέων. Με τον Όθωνα ήρθαν 3.500 Βαυαροί, οι οποίοι έστησαν δύο σκουριασμένες λαιμητόμους, σε Χαλκίδα και Ναύπλιο και άρχισαν να κόβουν κεφάλια. Κάλεσαν στο Ναύπλιο τον στρατό που είχε φτιάξει ο Καποδίστριας που αποτελούνταν από όσους πολέμησαν στην Επανάσταση, τον αφόπλισαν και μετά τον ξαπόστειλαν. Οι περισσότεροι πήγαν στα βουνά και έγιναν ληστές. Οι άλλοι περάσαν από τη Λαμία και πάνω και πήγαν με τους Τούρκους που μέχρι τότε πολεμούσαν και λήστευαν τους Έλληνες. Δηλαδή έφυγαν από τη χώρα όσοι πολέμησαν τους Τούρκους και έμειναν οι Βαυαροί. Έφτασαν στο σημείο να πιάσουν τον Πλαπούτα και τον Κολοκοτρώνη και να τους καταδικάσουν σε θάνατο. Η πρώτη γερμανική κατοχή έγινε τότε με τις ξιφολόγχες, η δεύτερη έγινε το 1941 και από το 2010 έχουμε νέα γερμανική κατοχή. Αυτή τη φορά οι ξιφολόγχες αντικαταστάθηκαν με χάρτινες ξιφολόγχες όπως το ευρώ.''
>''Από την ελληνική ιστορία νιώθω περήφανος για τη στάση του Κολοκοτρώνη, περήφανος και λυπημένος που χάθηκε για τη συμπεριφορά του ο Καποδίστριας. Περήφανος για το Νικηταρά και για τη Μαντώ Μαυρογένους. Για όλους τους ανθρώπους με αξία που έδωσαν τη ζωή και τη ψυχή τους για τον Αγώνα και στους οποίους οφείλεται η ελευθερία μας''.

Οι Τούρκοι, το ελληνικό DNA και οι παρελάσεις

> ''Σήμερα ο Ερντογάν οραματίζεται να επανιδρύσει την οθωμανική αυτοκρατορία. Στο σχολείο οι Τούρκοι τα μαθαίνουν πιο λάθος ακόμα και από εμάς. Και εμείς σφάζαμε Τούρκους και εκείνοι μας έσφαζαν. Η ιστορία θα έπρεπε να είναι αντικειμενική. Να λέει τι κάναμε εμείς στη Μικρά Ασία και τι έκαναν εκείνοι στη Σμύρνη. Ποντάρουν, όμως, και οι δύο στο συναισθηματισμό και το αποτέλεσμα είναι να βρισκόμαστε από το 15ο αιώνα σε μια αντιπαλότητα που δεν λέει να τελειώσει. Θα μπορούσαμε να έχουμε καλές σχέσεις με τους Τούρκους, οι οποίες θα ωφελούσαν και τις δύο πλευρές. Αντ' αυτού οι Γερμανοί και οι Αμερικάνοι πουλάνε εξοπλισμούς και στους δυο μας και γλεντούν με τα λεφτά μας''.

> ''Σε αυτό τον τόπο κατοικούσαν κάποιοι άνθρωποι που ανέπτυξαν τη δημοκρατία και τη φιλοσοφία. Από το 146μ.Χ. που έπεσε η Ελλάδα κι έγινε Ρωμαϊκή αυτοκρατορία έπαψαν να υπάρχουν Έλληνες. Υπήρχαν Ρωμιοί. Δημιουργήθηκε ανατολικό και δυτικό κράτος και είχαμε αυτοκράτορες που κανείς δεν ήταν Έλληνας. Η Ελλάδα δεν έχει σχέση με το Βυζάντιο αν και προσπάθησαν να μας πολιτογραφήσουν βυζαντινούς. Εκείνο που διασώθηκε από τον ελληνισμό της αρχαιότητας ήταν η γλώσσα χάρη στις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά κυρίως χάρη στο γεγονός πως τα Ευαγγέλια είχαν γραφτεί στα ελληνικά. Όσον αφορά το ελληνικό DNA, κανείς λαός δεν είναι καθαρός. Από εδώ έχουν περάσει, Αρβανίτες, Ενετοί, Τούρκοι και τόσοι άλλοι. Έχουμε και τούρκικο αίμα, αλλά και οι Τούρκοι ελληνικό. Ξέρετε πόσο ελληνικό αίμα έχουν οι Τούρκοι ως απόγονοι γενιτσάρων;''

> ''Οι παρελάσεις αποτελούν τρόπο επίδειξης και δεν έχουν κάποια χρησιμότητα. Τέτοιες μέρες θα μπορούσαν να γίνονται διαλέξεις στα σχολεία σχετικά με το τι έγινε το '21, αλλά οι παρελάσεις και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου θέλουν να τονίσουν το εθνικό φρόνημα και τίποτα άλλο. Δεν βοηθά σε τίποτα να βγαίνουν οι επίσημοι να στρίβουν τα κεφάλια και να κοιτούν τ' άρματα. Αυτό που βοηθά είναι να πουν την αλήθεια. Στη Γερμανία και στην Αγγλία γίνονται παρελάσεις; Ο μόνος τρόπος για να τιμήσουμε όσους αγωνίστηκαν για την Επανάσταση είναι να σεβόμαστε και να μνημονεύουμε αυτούς που μας ελευθέρωσαν και να τους θεωρούμε πρότυπα των οποίων τη ζωή πρέπει να ακολουθούμε''.

Το βιβλίο 'Τα Ψιλά Γράμματα της Ιστορίας' κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ενάλιος.

Γιώργος Μυλωνάς

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Αξιότιμε κ. Στριγά, (ένα βραχύ πόλεμο μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Γιουγκοσλαβίας)

Αξιότιμε κ. Στριγά, ο ομοσπονδιακός καγκελλάριος μου ανέθεσε να γνωστοποιήσω σε σας την ευαρέσκειά του για τη σταθερή θέση σας στο ζήτημα της επανένταξης της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Η θέση αυτή εκτιμάται ιδιαίτερα από τον καγκελλάριο τη στιγμή αυτή, επειδή εξυπηρετεί και τα συμφέροντα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην εξωτερική της πολιτική προς την ΤΟΥΡΚΙΑ και προς τα Βαλκάνια γενικώτερα.

Γκέχραντ Νόλτε

Τριάντα λεπτά αργότερα είχα συνεργασία με τον αρχιστράτηγο του ΝΑΤΟ για το θέμα επανένταξης της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, που τόσο επιθυμούσε το Στρατιωπολιτικό ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ της Αθήνας.

«Ο θάνατος του Γιουγκοσλάβου ηγέτη Γίοζοπ Τίτο (Μάϊος 1980) μα αναγκάζει να επισπεύσουμε τις διαδικασίες για την επανένταξη της Ελλάδα…..» μου τόνισε ο αρχιστράτηγος του ΝΑΤΟ Μπέρναρντ Ρότζερς.

«Νομίζετε ότι οι εισηγήσεις των επιτελαρχών της Συμμαχίας είναι λογικές ή έχουν κάποια δόση υπερβολής;» με ρώτησε.

«Νομίζω ότι είναι λογικές», του απάντησα. «Η επανένταξη της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ εξυπηρετεί την άμυνα της Συμμαχίας σε σχέση με την Γιουγκοσλαβία, τώρα που πέθανε ο Τίτο.

Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο η Σοβιετική Ένωση να επιτεθεί στην Γιουγκοσλαβία. Αν η Ελλάδα επανενταχθεί, τότε είναι εύκολο από τη Μακεδονία-Θεσσαλονίκη, να βοηθηθεί η επιτιθέμενη χώρα. Ο Ιταλικός διάδρομος είναι πολύ…. «στενός» για να ανταποκριθεί σε παρόμοιες απαιτήσεις..

«Νομίζω ότι πρέπει να εργαστούμε χωρίς καθυστέρηση πάνω στο ζήτημα αυτό». Είπε ο Στρατηγός Ρότζερς.

Συμφώνησα πήρα τις οδηγίες του και αποχώρησα. Στο δεύτερο δεκαήμερο του Ιουνίου πραγματοποιήθηκε η συνάντηση της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ. Υπήρξε ομοφωνία σε όλα σχεδόν τα θέματα που υπήρχαν στην Ατζέντα.

Ο Νέος Ρόλος Της ΤΟΥΡΚΙΑΣ στη μετά Σάχη εποχή εγκρίθηκε ομόφωνα. Μετά από αυτό ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΤΗΚΕ ο ρόλος της ΕΛΛΑΔΑΣ σημαντικά. ΝΑΙ στην αμυντική θωράκιση του ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ.

ΝΑ συμμετείχε και η ΓΕΡΜΑΝΙΑ στον εξοπλισμό και την κρατική ΑΓΟΡΑ ΟΠΙΟΥ.

ΝΑ χρηματοδοτούσε η ΓΕΡΜΑΝΙΑ την «αντίσταση» στα ΣΚΟΠΙΑ και στην ΑΛΒΑΝΙΑ. (Τότε αποκαλύφθηκε ότι ο Μπερίσα και ο Γκλιγκόρωφ ήσαν έμμισθοι πράκτορες της CIA…. Στρατολογιμένοι από παλιά……).


Αλλά το σημαντικό το είχαν φυλάξει για το τέλος. Την τρίτη ημέρα των εργασιών της ΛΕΣΧΗΣ, ο Ουίλλιαμ Ρόκουελ, πρόεδρος του ΚΑΡΤΕΛ όπλων «Ρόκουελ Ιντερνάσιοναλ», βοηθούμενος από τον Χένρυ Κίσσιγκερ, πρότεινε ένα βραχύ πόλεμο μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Γιουγκοσλαβίας!…. «Μία Σοβιετική απόβαση τώρα θα βοηθούσε άμεσα στο διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας», είπε ο Ρόκουελ.

Θα μας επιτρέψει να εξοπλίσουμε ολόκληρα τα ΒΑΛΚΑΝΙΑ και να εκθέσουμε το Κρεμλίνο στον κίνδυνο της διεθνής καταδίκης».



ΠΗΓΗ: Στριγάς Αθανάσιος Κ. Διεθνείς συνωμότες : Η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού / Αθανάσιος Κ. Στριγάς. - Αθήνα : Νέα Θέσις, 1995

Η αέναη αιχμαλωσία της Ελλάδος

-τα μνημόνια καταστρέφουν τις αντοχές και ψυχικές δυνάμεις του 'Εθνους-


Εφιαλτικά είναι τα στοιχεία που έρχονται από διεθνείς Οργανισμούς, αλλά και από την Τράπεζα της Ελλάδος, ότι πάνω από 3.5 εκατομμύρια των Ελλήνων ευρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας, ότι η ανεργία είναι 25%, ενώ εις την πραγματικότητα υπερβαίνει το 30%.
«Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ».
Ότι 1 από τους 3 Έλληνες απασχολούμενους είναι άνεργος, και πάνω από 1 εκατ. άνεργοι χωρίς επίδομα ανεργίας, ενώ 1 από τους 3 Έλληνες είναι συνταξιούχος. Ενώ σε δυσθεώρητα ύψη έχει ανέλθει το ποσοστό της ανασφάλιστης εργασίας. Παγκόσμια πρωτιά είναι η ανεργία των νέων έως 24 ετών που υπερβαίνει το 50%, και η φυγή 1/2 εκατ. νέων εις το εξωτερικό, ενώ επικίνδυνο είναι και το λαθρομεταναστευτικό πρόβλημα που φορτώνεται ο Ελληνικός Λαός εξαιτίας των ολέθριων λαθών και της αβελτερίας των Οργάνων της Ε.Ε.!

Δυσοίωνες είναι και οι εκτιμήσεις που κάνει ο κάθε Έλληνας για το μέλλον του, όταν βιώνει τις εφιαλτικές εικόνες εις το περιβάλλον του, τις χιλιάδες αυτοκτονίες, τους συνανθρώπους που ψάχνουν για τροφή εις τους κάδους και τις λαϊκές αγορές, τους χιλιάδες συμπατριώτες που σιτίζονται από τους Δήμους, την Εκκλησία και τις φιλανθρωπικές οργανώσεις, και τα παιδιά εις τα σχολεία με γάλα και φρούτα, τα οποία ούτε θέρμανση διαθέτουν. Ο καθείς από εμάς που προβληματίζεται να πληρώσει την ΔΕΗ, τα φάρμακα, τις ιατρικές εξετάσεις, λόγω της κατάρρευσης των Ασφαλιστικών Ταμείων, τα αναρίθμητα χαράτσια, τους δυσβάστακτους ληστρικούς φόρους.

Αλλά η ερώτηση που τίθεται και πάλιν από όλους μας είναι: Ποιος ευθύνεται για όλα αυτά, γιατί φθάσαμε εις την πτώχευση ενός ολόκληρου λαού, αλλά και εις την εθνική ταπείνωση της Πατρίδας μας;

Βέβαια την απάντηση δεν θα τη πάρουμε ποτέ από τους ενδογενείς υπεύθυνους και μοιραίους για την εθνική καταστροφή, οι οποίοι με τα διαδοχικά θανατηφόρα «λυτρωτικά μνημόνια της φτωχοποίησης και καταστροφής», μας σερβίρουν εδώ και 7 χρόνια φρούδες ελπίδες και αισιοδοξίες για έξοδο από τα Μνημόνια και την κρίση. Ενώ γνωρίζουν, όπως και τα παιδιά του δημοτικού σχολείου, ότι καμία ανάπτυξη και καμία έξοδος από την κρίση δεν επιτυγχάνεται, με τέτοια επαχθή μέτρα λιτότητας και ληστρικής φορολογίας, με την διαρκή οριζόντια μείωση μισθών και συντάξεων, την δραστική μείωση των προνοιακών επιδομάτων, την συνεχή υπερφορολόγηση των ακινήτων, την εσωτερική υποτίμηση και τα πολλαπλά χαράτσια, και την κατάσχεση της περιουσίας των Ελλήνων. Θανατηφόρα μέτρα τα οποία επιδεινώνουν τη ύφεση, την αύξηση της ανεργίας και αδήλωτης εργασίας, την περεταίρω φτωχοποίηση του Λαού μας, την αύξηση του εθνικού χρέους που οδηγεί εις την αέναη αιχμαλωσία της Πατρίδας μας.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα, τα οποία γνωρίζουν και οι « ευφυείς» ευρωπαίοι Εταίροι μας. Αλλά και οι μοιραίοι εκπρόσωποι του Λαού μας, οι οποίοι επί δεκαετίες, λόγω κομματικού συμφέροντος και πολιτικού κόστους, απέφευγαν να διαπαιδαγωγήσουν τους Έλληνες, δηλαδή τους ψηφοφόρους των, σε θέματα κοινωνικής, οικονομικής και αναπτυξιακής πολιτικής. Ξέρετε, η πολιτική είναι έμφυτη σε κάθε άνθρωπο. Όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, «ο άνθρωπος είναι ζώο πολιτικό». Που σημαίνει, η άμεση και ενεργός συμμετοχή όλων των πολιτών εις τα κοινά είναι προς όφελος της κοινωνίας. Αυτό όμως επιτυγχάνεται δια της καλής και ειλικρινής πληροφόρησης και ενημέρωσης κάθε πολίτη. Όμως εις την Πατρίδα μας αυτή η ευθύνη μεταφέρθηκε εις τα κόμματα, τα οποία ως μοιραίοι παντογνώστες και υπεράνω όλων ενεργούν αυθαίρετα «εν ονόματι του απληροφόρητου και ανημέρωτου για τα κοινά πολίτη», ψηφοφόρου της επί δεκαετίες κενού περιεχομένου, αλλά πολυδιαφημιζόμενης ευνομούμενης Δημοκρατίας μας!

Πολλά είναι τα εγκληματικά σφάλματα του πολιτικού συστήματος εξουσίας.

Ένα από τα μεγαλύτερα ήταν η συνεχής απόκρυψη της ολέθριας πραγματικότητας, και η συστηματική πλύση εγκεφάλου. Ότι π.χ. το βιοτικό επίπεδο ενός λαού εξαρτάται από την παραγωγική εργασία και την ανταγωνιστικότητα. Από το παραγόμενο προϊόν της εργασίας κάθε πολίτη και από το αθροιζόμενο γενικό σύνολο όλων των πολιτών προκύπτει το ετήσιο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ). Δυστυχώς όμως το πολιτικό σύστημα εξουσίας απέκρυπτε από τον Λαό μας την σημασία του πραγματικού ΑΕΠ, το οποίο μετά την Μεταπολίτευση νοθευόταν με υπέρογκους δανεισμούς εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά και η διασπάθιση των κοινοτικών πόρων οι οποίοι δεν διοχετεύονταν για την ανάπτυξη της εθνικής μας οικονομίας.

Η πολυεπίπεδη δομική ανομία της Αρχής της Διακρίσεως των Εξουσιών, των βασικών Οργάνων του Κράτους, αυτό το νοσηρό συνονθύλευμα και υπόστρωμα της Ελληνικής Πολιτείας, που κατασπαράζει τα σωθικά του Έθνους, ευθύνεται όχι μόνον για την εγκληματική εξαπάτηση του Λαού, αλλά και για την κοινωνική και οικονομική χρεοκοπία της Πατρίδας μας. Μετά από 7 χρόνια, τα θανατηφόρα 3 Μνημόνια της φτωχοποίησης, οι οδυνηρές στερήσεις του Ελληνικού Λαού, η διαγραφή χρέους και το εγκληματικό PSI, το κούρεμα των ομολόγων των Ασφαλιστικών Ταμείων και των Ιδιωτών, δεν μείωσαν το εθνικό χρέος, ως ισχυρίζονται με εμμονή ο εγχώριοι εμπνευστές-υποστηρικτές της εγκληματικής και θανατηφόρας λιτότητας.

Οι εκδικητές, οι δήμιοι και δυνάστες του ίδιου του Λαού τους, τα ανδρείκελα του Πολιτικού Συστήματος Εξουσίας τα οποία υπέκυψαν εις τις πιέσεις των Βρυξελλών και υπέγραψαν την εγκληματική Συμφωνία για την διάσωση των Ιδιωτικών Γερμανικών και Γαλλικών Τραπεζών, δηλαδή των Δανειστών, τις τεράστιες ζημίες των οποίων φόρτωσαν εις τις πλάτες των Ελλήνων ως «εθνικό χρέος της Ελλάδος»!

Εις την Παγκόσμια Ιστορία μία πρωτοφανής εγκληματική ενέργεια, η οποία συνειδητά πολλαπλασίασε το χρέος της χώρας μας, ώστε για εύλογους λόγους να μη μπορεί να αποπληρωθεί ούτε σε 400 χρόνια. Απόδειξη της καταδίκης ενός ολόκληρου Λαού, εξαιτίας των ολέθριων λαθών του Πολιτικού Συστήματος Εξουσίας και της διάσωσης αυτού, αλλά και της διαπραχθείσης προδοσίας εις βάρος του Έθνους.

Ο Λαός μας δεινοπαθεί εις την πτώχεια, την απελπισία, τις ψευδαισθήσεις, τα ψέματα και φρούδες ελπίδες του κλειστού πολιτικού συστήματος εξουσίας. Ότι δήθεν με το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου και περιουσίας του Λαού μας, κάποιοι αόρατοι εξώτεροι θα φέρουν επενδύσεις και την σωτήρια ανάπτυξη. Όμως μέσα εις την απελπισία και την λιποθυμία αδυνατούμε να συνειδητοποιούμε την οδυνηρή πραγματικότητα. Ότι π.χ. μία συνεργασία με την Κίνα θα μετατρέψει την χώρα μας σε αποθήκη και διαμετακομιστικό κέντρο προώθησης των κινεζικών προϊόντων εις την Ευρώπη, με απειροελάχιστο όφελος για την Πατρίδα μας. Ουδείς όμως λόγος γίνεται για επενδύσεις εις την Πατρίδα μας, με την δημιουργία κινεζικών επιχειρήσεων, κάτι το οποίο είναι ανέφικτο, λόγω του χαμηλού κόστους εργασίας εις την Κίνα που είναι 5 ευρώ ημερησίως. Ενώ το μέσο όρο κόστους εργασίας εις την Ε.Ε. ανέρχεται εις τα 50 ευρώ ημερησίως, από την οποία θα μπορούσε κανείς να ελπίζει την μεταφορά επιχειρήσεων εις την Ελλάδα, υπό μορφή επενδύσεων, λόγω της μεγάλης καθίζησης του εργατικού κόστους εις την χώρα μας.

Δυστυχώς, ούτε αυτό είναι εφικτό, λόγω της τεράστιας αδίστακτης γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, διαπλοκής, ατιμωρησίας, της πολυνομίας και υπερφορολόγησης και του τόσο αντιαναπτυξιακού φορολογικού συστήματος, αλλά και της ολοσχερούς τώρα κατάρρευσης της Εθνικής Οικονομίας!

Η νέα γενεά γνωρίζει από τους γονείς και παππούδες την δύσκολη εποχή της Κατοχής και του Εμφυλίου, τις στερήσεις, αλλά και την αντοχή και την ψυχική δύναμη του Λαού μας. Όμως η επιδρομή των Μνημονίων δεν δημιουργεί μόνον ανείπωτη πτώχεια και εθνική ταπείνωση, αλλά καταστρέφει και τις αντοχές και ψυχικές δυνάμεις ολόκληρου του Έθνους.

Ενώπιον του θανάσιμου αυτού κινδύνου οφείλουμε ενωμένοι τώρα να αντισταθούμε εναντίον όλων εκείνων που επιβουλεύονται την υπόσταση του Έθνους μας.

Έλληνες, ξυπνήστε! Μόνο η Ελλάς έχει την ιστορική ευθύνη απέναντι του εαυτού της, αλλά και για την επαναχάραξη της πορείας της ανθρωπότητας.

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Το πάθημα της Μεσαιωνικής Κύπρου, και τα μνημόνια του σήμερα, σε Ελλάδα και Κύπρο!...

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Στο παρόν κείμενο, θα ασχοληθούμε με το πάθημα της μεσαιωνικής Κύπρου.

Η ιστορία που θα μελετήσουμε είναι παντελώς άγνωστη στον ελλαδικό λαό και λόγω της εμπλοκής σ' αυτήν πάλι Ισραήλ-σιωνισμού, οι ανθέλληνες και ελλαδικοί ιστορικοί-δημοσιογράφοι δεν πρόκειται ποτέ να την μελετήσουν.

Ο μηχανισμός αποδώσεως γελοίων χαρακτηρισμών όπως "αντισημίτης" είναι πλήρως αναπτυγμένος και καραδοκεί.... Και δεν είναι ο χαρακτηρισμός που τρομάζει τον εσμό των ανεγκεφάλων αλλά η στέρησις των οικονομικών οφελημάτων που θα επακολουθήση καθώς και η απομόνωσή τους από τα "κανάλια"..... και η οικονομική στενότητα δεν βοηθά στην προβολή της ματαιοδοξίας των ουδαίων ρωμηών άρα δεν υποφέρεται..... έτσι στρέφονται με πείσμα εναντίον της Φυλής και της Πατρίδος....

Και αυτό το γνωρίζουν καλά τα "ξένα κέντρα".

Ο εβραϊκός λαός πάντα στα ιστορικά χρόνια είχε καλές σχέσεις με την Ισπανία, το βιβλικό Σεφαράδ. Πολλές χιλιάδες εβραίων είχαν εγκατασταθεί εκεί και γνώρισαν την μεγαλύτερη από όλη την διασπορά οικονομική και πολιτιστική πρόοδο. Αλλά και σε κάθε αυλή ευγενούς, Ισπανού ή Άραβα, υπήρχαν εβραίοι σύμβουλοι, διπλωμάτες, χρηματιστές και γιατροί. Ακόμη και το προξενιό των βασιλέων Φερδινάδου και Ισαβέλλας πραγματοποιήθηκε από τον μεγαλο-χρηματιστή Αβραάμ Σενιόρ, που ήταν και αρχιραββίνος της Καστίλης.

Στην Ισπανία βέβαια είχαν εγκατασταθεί και πολλοί Άραβες οι οποίοι προσπάθησαν να κυριαρχήσουν. Ο πόλεμος Ισπανών-Αράβων έληξε με την νίκη των Ισπανών στην Γρανάδα και με την συνειδητή απόφαση των Ισπανών καθολικών γιά ένα αμιγώς καθολικό κράτος. Έτσι, στην Αλάμπρα στις 31 Μαρτίου 1492 υπεγράφη το έγγραφο διωγμού των μη καθολικών από την Ισπανία. Οι Εβραίοι είχαν συμμαχήση με τους Άραβες κι όταν επεκράτησαν οι καθολικοί έπεσαν σε δυσμένεια. Οι καθολικοί διέταξαν τους μη καθολικούς να βαπτισθούν χριστιανοί ή εντός τετραμήνου να αποχωρήσουν από την Ισπανία δημιουργώντας έτσι το απόλυτα καθολικό κράτος.

Αναγκαστικά τότε πολλοί εβραίοι βαπτίσθηκαν χριστιανοί διατηρώντας όμως στα σπίτια τους με φανατισμό την εβραϊκή πίστη και απετέλεσαν την κοινότητα των "μαράνος". Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο ο γνωστός ζωγράφος Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, ο επονομαζόμενος Ελ Γκρέκο, αναγκάσθηκε να γίνη καθολικός για να μπορέση να εγκατασταθή στο Τολέδο όπου και μεγαλούργησε. Είναι τελείως λάθος να λέμε ότι οι Ισπανοί εξεδίωξαν τους εβραίους από την Ισπανία.
Το σωστό είναι ότι οι Ισπανοί έδιωξαν όλους τους μη καθολικούς από την Ισπανία.

Σήμερα οι εβραίοι, λόγω του ότι κατέχουν τα ΜΜΕ και ελέγχουν πολιτικούς και ακαδημαϊκούς παγκοσμίως, προωθούν εντέχνως την ανιστόριτη άποψη ότι οι Ισπανοί κατεφέρθησαν ειδικά εναντίον των εβραίων και τους εξεδίωξαν. Φυσικά αυτό ισχυρίσθηκαν και εδώ σε χαζο-φιέστες τύπου "Θεσσαλονίκη-πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης" και το 1992 σε παγκόσμιες εκδηλώσεις για τα "400 χρόνια από τον διωγμό από την Ισπανία". (πρόεδρος του συντονιστικού οργάνου των παγκοσμίων εκδηλώσεων για τα 400 χρόνια του "διωγμού" ήταν ο ελληνο-αμερικανός πρώην βουλευτής Τζων Μπραδήμας ο οποίος εξαργύρωσε έτσι τον διωρισμό του σαν πρόεδρος στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης το οποίο είναι απόλυτο όργανο του σιωνισμού).

Το γεγονός βέβαια παρέμεινε ότι πολλές χιλιάδες εβραίων της Ισπανίας, οι οποίοι λόγω βαθειάς θρησκευτικής πίστης δεν εδέχθησαν να χριστιανοποιηθούν έστω και στα ψέμματα, οδηγήθηκαν στην εντός τετραμήνου απέλασή τους από την Ισπανία. Αυτός ο ξεριζωμός ήταν οδυνηρός αν μπορούμε να φαντασθούμε φάλαγγες προσφύγων με την κινητή τους περιουσία μόνο να οδεύουν προς έναν πιθανά φιλόξενο άγνωστο κόσμο, ο οποίος κατέληξε (όχι τυχαία) ευτυχώς γι' αυτούς να είναι η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Είναι ευνόητο ότι αυτοί οι άνθρωποι ξεπούλησαν όσο-όσο την ακίνητη περιουσία τους σε χαμηλή τιμή.

Είναι εκπληκτικό όμως το ότι οι πλούσιοι εβραίοι με επιρροή σε κράτη και κυρίως στον Σουλτάνο, δημιούργησαν ευνοϊκό κλίμα για την ασφαλή μετεγκατάσταση των προσφύγων με προϋποθέσεις οικονομικής και πολιτιστικής αναπτύξεως.Ανεπτύχθη ένα εκπληκτικό δίκτυο, σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης, καθοδηγήσεως των εβραίων προσφύγων σε ασφαλείς περιοχές. Μέχρι το καλοκαίρι του 1492, περίπου εκατό χιλιάδες εβραίων πέρασαν στην γειτονική Πορτογαλία με "εισητήριο" οκτώ κρουσάδα γιά κάθε ενήλικα αλλά με την συμφωνία ότι θα παραμείνουν μόνο οκτώ μήνες και ακολούθως η κυβέρνηση θα τους βρή πλοία για να μεταβούν όπου επιθυμούν.

Με διάφορες μεθοδεύσεις και "φιλοδωρήματα" όμως η οκτάμηνη άδεια παραμονής έγινε απεριόριστη και η κατάσταση βελτιώθηκε με την άνοδο στον θρόνο του νεαρού βασιλέα Μανοέλ το 1495. Τον Νοέμβριο του 1496, υπεγράφη συμφωνία γάμου ανάμεσα στην κόρη των Ισπανών βασιλέων και τον Πορτογάλο με ειδική όμως παράγραφο περί διωγμού των ΜΗ ΚΑΘΟΛΙΚΩΝ από την Πορτογαλία εντός δέκα μηνών, κατ' απαίτηση των γονέων της νύφης. Το 1497 τον Μάρτιο έγινε στην Πορτογαλία υποχρεωτική βάπτιση 20.000 εβραίων ώστε να μην απελαθούν. Δεκάδες χιλιάδες άλλοι πλούσιοι εβραίοι έγιναν χριστιανοί διατηρώντας όμως κρυφά την πίστη τους.

Τα κύρια πρόσωπα της εξιστορήσεώς μας είναι οι, εκχριστιανισμένοι θεωρητικά αλλά συνειδητά εβραίοι, απόγονοι κάποιας μεγάλης οικογένειας που έδωσε γιατρό και χρηματιστή στον βασιλέα της Αραγωνίας τον 12ο αι., σύμβουλο στον Αλφόνσο ΧΙ της Καστίλης τον 14ο αι., οικονομικό σύμβουλο στον βασιλέα της Αραγωνίας μέχρι το 1452. Πρόκειται για απογόνους της οικογενείας Μπενβενίστε.

Ο Σεμά και ο Μαΐρ Μπενβενίστε, και σαν χριστιανοί Φρανσίσκο και Ντιόγκο Μεντές, βρίσκονται στην Πορτογαλία. Τό 1497, ο Βάσκο Ντε Γκάμα, χρηματοδοτούμενος, καθοδηγούμενος και υποστηριζόμενος υλικά και τεχνικά μόνο από εβραίους, ανοίγει τον εμπορικό δρόμο μέσω ακρωτηρίου Καλής Ελπίδας από Αφρική, δημιουργώντας τεράστιες ευκαιρίες κέρδους σε επιχειρηματίες της Πορτογαλίας για διανομή σ' όλη την Ευρώπη των μπαχαρικών, πολυτίμων λίθων και άλλων αγαθών της Ασίας τα οποία τώρα δεν έρχονται με καραβάνια από Ερυθρά θάλασσα, μέσω Αιγύπτου στην Βενετία.

Για τους μορφωμένους εβραίους, το κέρδος που μπορεί να έρθη από την Ινδία είναι δεδομένο αφού περιγράφεται και στο ιερό τους βιβλίο της παλαιάς διαθήκης 1 ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ κεφ 10 εδάφια 10-11-12 κλπ. Και πράγματι, ακολουθεί τεράστια οικονομική πρόοδος για την Πορτογαλία και οικονομικός μαρασμός για την Βενετία. Οι "Πορτογάλοι" έμποροι που εκμεταλλεύονται αυτή την τεράστια νέα ευκαιρία, είναι οι εβραίοι. Κυρίως όμως οι αδελφοί Μεντέζ ή Μπενβενίστε, οι οποίοι ήσαν έμποροι πολυτίμων λίθων και τώρα ιδρύουν "τραπεζικό οίκο" και είναι οι σχεδόν αποκλειστικοί εισαγωγείς των αγαθών τα οποία καταφθάνουν από την Ασία, από το 1503 και μετά, με ξέφρενους ρυθμούς. (μέχρι και τριάντα πλοία σε μία ημέρα).

Ο πρώτος σταθμός των πλοίων είναι η Λισαβώνα, η οποία, εκεί που ήταν έτοιμη να καταρεύση οικονομικά, ξαφνικά άρχισε να αποκτά απίστευτο πλούτο. Οι αδελφοί Μεντέζ βρήκαν καταλληλότερο σταθμό εισαγωγής αγαθών στην κεντρική Ευρώπη, το λιμάνι της Αμβέρσας, το οποίο, με ούριο άνεμο απείχε μόνο δέκα μέρες από την Λισαβώνα. Μία πόλη που φυτοζωούσε, ξαφνικά κι αυτή δεν πιστεύει τον πλούτο που την περιτριγυρίζει. Απίστευτη οικονομική άνοδος και εμπορικός οργασμός δημιουργείται από τους εβραίους κυρίως και ταυτόχρονα αδυνατίζει και μαραζώνει η ωραία Μπρυζ, άλλοτε εμπορικό κέντρο της Φλάνδρας αλλά αδυνατίζει και η άλλοτε κραταιοτάτη Βενετία. Έχουμε την θλιβερή, ίσως και λίγο υπερβολική, διαπίστωση του Βενετού πρέσβυ, ότι, όση εμπορική κίνηση έχουμε εμείς (οι Βενετοί) σε ένα χρόνο την έχει η Αμβέρσα σε μία ημέρα....

Οι Βενετοί, αντιλαμβανόμενοι αμέσως την δραματική θέση στην οποία περιήλθαν, αποφασίζουν να προτείνουν συμφωνία στον βασιλέα της Πορτογαλίας σχετικά με την διακίνηση των αγαθών από Καλκούτα. Σαν διαπραγματευτή επιλέγουν κάποιον εξόριστο κάτοικο Πορτογαλίας, πολύ μορφωμένο και ικανό, ο οποίος τώρα ζεί στην Ιταλία. "Όλως συμπτωματικώς" είναι ο πολυταξιδεμένος εβραίος Δόγης Ισαάκ Αμπραβανέλ. Παρά τις "προσπάθειές" του, για τις οποίες τιμήθηκε από την Βενετική ηγεσία, δεν κατάφερε τίποτε. Ο Εβραϊσμός της Πορτογαλίας γνωρίζει τεράστια οικονομική άνθιση ώστε αρχίζουν, για πρώτη φορά μετά από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70μ.χ., σκέψεις για εκπλήρωση των ονείρων του παγκόσμιου εβραϊσμού και οι Βενετοί είχαν την αφέλεια να πιστεύσουν ότι ήταν δυνατόν ένας ιδεολόγος-μορφωμένος συνειδητός Εβραίος θα μπορούσε να λειτουργήση κατά των συμφερόντων του λαού του.

Αυτές είναι καλο-στημένες παγίδες στις οποίες οι εβραίοι έχουν γίνει ειδικοί πλέον. Έχουν την μοναδικοί ικανότητα να πείθουν ότι είναι αναντικατάστατοι διαμεσολαβητές αλλά λειτουργούν πρωτίστως για τα απόλυτα συμφέροντα του λαού τους και μετά για οτιδήποτε άλλο. Όπου υπάρχει έστω υποθετική σύγκρουσις συμφερόντων εβραϊσμού-άλλου κράτους, οι εβραίοι διαμεσολαβητές έχουν την ικανότητα να πείθουν ότι προσπάθησαν συνειδητά αλλά δεν τα κατάφεραν. 
(Ή μήπως έχουμε την αφέλεια να πιστεύουμε κι εμείς ότι όταν κάνουν "πηγαδάκι" η υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, ο υπεύθυνος του συμβουλίου ασφαλείας των ΗΠΑ και ο διαμεσολαβητής των ΗΠΑ για την Κύπρο, που είναι όλοι εβραίοι, συζητούν για το καλό της Κύπρου; 
Όχι βέβαια, τα συμφέροντα του Ισραήλ στην περιοχή κοιτούν να προασπίσουν και να πείσουν τους ανοήτους ότι δουλεύουν για το καλό της νήσου. Η ιστορία δίνει τις απαντήσεις σ' αυτό το θέμα).

Όσο κι αν ήταν απίστευτα προσοδοφόρα η νέα αυτή οικονομική κατάσταση για τους εβραίους, δεν συνέβαινε το ίδιο με την ασφαλή διαβίωσή τους. Αντίθετα, σ' αυτόν τον τομέα διαρκώς χειροτέρευαν τα πράγματα ώσπου το 1506, ξεσπούν ταραχές στην Λισσαβώνα εναντίον των νεο-χριστιανών κρυφο-εβραίων με αποτέλεσμα την δολοφονία εκατοντάδων απ' αυτούς. Ακόμη χειρότερα, ο βασιλέας ζητά από τον Πάπα το 1515, να δημιουργηθούν ιεροεξεταστήρια στην Πορτογαλία. Όμως, οι κρυφο-εβραίοι, με άψογη συνέπεια, απόλυτο συντονισμό κινήσεων, διαρκή επαγρύπνηση και σκληρές διαπραγματεύσεις, δωροδοκούν διαρκώς και με πλούσια δώρα τους Παπικούς και μεταθέτουν συνεχώς την εφαρμογή της Ιεράς εξετάσεως. Κύριος μοχλός των κινητοποιήσεων των εβραίων είναι ο οίκος Μεντέζ. Ο οίκος Μεντέζ, λόγω των εμπορικών του δραστηριοτήτων δημιουργεί αντιπροσωπείες σε πολλές μεγάλες πόλεις της Ευρώπης όπως, Λυών, Φερράρα, Βενετία κ.ά.

Αυτό το εμπορικό δίκτυο αρχίζει να βοηθά στην διαφυγή κυνηγημένων εβραίων στέλνοντάς τους από τον ένα εμπορικό σταθμό στον άλλο. Σε λίγο, η εμπειρία αυτών των κινήσεων αποδεικνύεται σωτήρια ακόμη και για τους πρωταγωνιστές. Εν τω μεταξύ, η εμπορική κίνηση στην Αμβέρσα ξεπερνά κάθε προσδοκία. Τα κέρδη είναι απίστευτα μεγάλα και οι συνθήκες διαβιώσεως των νεο-χριστιανών κρυφο-εβραίων είναι ικανοποιητικές.

Η διοίκηση της πόλεως, αναγνωρίζοντας το ότι ο ξαφνικός πλούτος τους προέρχεται από τους κρυφο-εβραίους, τους χαρίζουν, το 1511, ακόμη και πολιτιστικά κέντρα. Η ανάπτυξη αυτή απαιτεί άριστη διαχείριση του εμπορικού οίκου Μεντέζ. Γι' αυτό ο Φρανσίσκο Μεντέζ στέλνει, το 1512, τον αδελφό του Ντιόγκο για μόνιμη εγκατάσταση στην Αμβέρσα. Σύντομα δε, το υποκατάστημα της Αμβέρσας αποκτά μεγαλύτερη οικονομική ευρωστία κι απ' αυτό το κεντρικό κατάστημα της Λισαβώνος. Αυτό δεν είναι παράδοξο.

Σίγουρα οι Μεντέζ θέλουν να αυξήσουν τις εργασίες του κύκλου τους έξω από την Ισπανία και Πορτογαλία, "τιμωρώντας" κατ' αυτό τον τρόπο τους ανηλεείς διώκτες του λαού των. Ως γνωστόν η εκδίκηση με οποιονδήποτε τρόπο και οποιαδήποτε στιγμή αποτελεί κύριο άξονα της εβραϊκής σκέψεως.... Ήδη, το 1525, το κατάστημα της Αμβέρσας έχει την αποκλειστικότητα στο πιπέρι και τα μπαχαρικά. Επίσης, το ίδιο κατάστημα είναι επικεφαλής του μεγάλου συνδικάτου εισαγωγέων Ευρώπης, το οποίο σε συνεργασία με τον αποκλειστικό εισαγωγέα από Ασία, βασιλιά Μανοέλ της Πορτογαλίας, κανονίζει τις αγορές ολοκλήρων φορτίων.

Η συμφωνία με τον βασιλιά γίνεται με ετήσιο διακανονισμό υπολογίζοντας περίπου τα φορτία και την τιμή τους. Ο βασιλιάς εισπράττει έτοιμο χρήμα που το έχει ανάγκη, και οι εβραίοι μεταπωλούν το εμπόρευμα σε πολλαπλάσια τιμή εισπράτωντας αστρονομικά ποσά. Ο βασιλιάς έτσι, δεν έχει τρόπους και μηχανισμούς διανομής και πωλήσεως των αγαθών και πλέον εξαρτάται απόλυτα από τους Μεντέζ διότι έχει συνηθίσει στο έτοιμο χρήμα. Κατ' αυτόν τον τρόπο άρχισε η οικονομική εξάρτηση του βασιλικού οίκου από τους διωκομένους.

Η εκδίκηση αρχίζει.... Το κατάστημα της Αμβέρσας, υπό την διεύθυνση του ικανότατου Ντιόγκο, μετατρέπεται σε κεντρικό της Ευρώπης και απλώνει τις δραστηριότητές του σε Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία, επανδρώνοντας τις αντιπροσωπείες κυρίως με κρυφο-εβραίους από την Πορτογαλία-Ισπανία ενώ σύντομα ο Ντιόγκο αναγορεύεται σε βασιλιά των μπαχαρικών.

Ο μυθικός πλούτος που αποκομίζει ο οίκος Μεντέζ, επιτρέπει δραστηριότητες όπως αυτή της αναλήψεως της ευθύνης της μεταφοράς 200.000 φιορινιών από τον βασιλέα της Πορτογαλίας προς τον Γερμανό αυτοκράτορα προς αντιμετώπισιν των Τούρκων. Να σημειώσουμε εδώ ότι τα χρήματα αυτά έδωσαν την νίκη στους Αυστριακούς επί των Τούρκων έξω από την Βιέννη, αλλά την ίδια ακριβώς εποχή οι Μεντέζ πείθουν τους Τούρκους να δέχονται εβραίους πρόσφυγες με δικαιώματα και φοροαπαλλαγές. Διπλό παιχνίδι λοιπόν.

Επίσης, δανείζουν στον βασιλέα της Αγγλίας Ερρίκο τον 8ο, ο οποίος μετέφερε την οικονομική του έδρα στην ...Αμβέρσα αντί της Φλωρεντίας, με αποτέλεσμα την καταράκωση της Φλωρεντιανής οικονομίας. Το κέρδος των Μεντέζ υπολογίζεται γύρω στα 400.000 φιορίνια Μετά το 1525 η Αμβέρσα αποκτά τόσο κρυφο-εβραϊκό πληθυσμό που την μετατρέπει σε δική τους αποικία γεμάτη με εμπόρους, ανθρώπους των γραμμάτων και κάθε είδους επαγγελματίες. Οι ντόπιοι, που έγιναν πλούσιοι λόγω των δραστηριοτήτων και των επιλογών των Μεντέζ, θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να μην θιγούν οι νεο-χριστιανοί συμπολίτες τους.

Το 1528 ο Φρανσίσκο Μεντέζ, στα φανερά χριστιανός αλλά μυστικά ραββίνος και μιας κάποιας ηλικίας, παντρεύεται την δεκαοκτάχρονη Βεατρίκη Ντε Λούνα στα φανερά, ή Γρασία Νάσι στα εβραϊκά (Γκρασία στα ισπανικά-->Άννα στα εβραϊκά-->Χαρά στα ελληνικά), αδελφή του πρώην γιατρού των ανακτόρων Δόκτωρα Μιγκέζ. Το όνομα Νάσι δεν είναι τυχαίο αλλά σημαίνει πρίγκηπας. Νάσι υπήρξαν αρκετοί στην εβραϊκή ιστορία. Τον τίτλο έπαιρναν όσοι έπειθαν ότι ήταν άξιοι ηγέτες και μερικές φορές ο τίτλος ανεγνωρίσθη από χριστιανούς κυβερνήτες. Στην Ισπανία, τον 11ο μ.χ. αιώνα, Νάσι ήταν ο ραββίνος Σολομών και ο γιός του Σεσέτ.
Αυτή είναι καταγωγή της Ντόνα Γρασία η οποία θα καθιερωθή ως η ηρωικότερη εβραία της σύγχρονης ιστορίας. Απ' αυτό τον γάμο βλέπουμε ότι ενώνονται δύο ιδιαίτερα προικισμένοι και ικανοί άνθρωποι, εκπρόσωποι δύο μεγάλων καταξιωμένων οικογενειών, με τίτλους, με ιστορία αλλά κυρίως με βαθύτατη εβραϊκή κουλτούρα και γνώση του εβραϊσμού και των πεπρωμένων του αλλά κυρίως με γνώση της αποστολής της δικής των και του λαού των αλλά και με οικονομική αφθονία προς πραγμάτωση αυτών που οι ίδιοι θεωρούν αποστολή. Για την ώρα έθεσαν ως στόχο τον απεγκλωβισμό του λαού τους από την ιερά εξέταση και σταδιακή μεταφορά τους στην Οθωμανική γή (όπου και το Ισραήλ).

Το μέγα ζήτημα της ιεράς εξετάσεως απασχολεί έντονα τους Μεντέζ, οι οποίοι μπορούν να κατανοήσουν ότι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για τους εβραίους στην χριστιανική Ευρώπη. Η κατάσταση στην Ισπανία και Πορτογαλία μπορεί να επακολουθήση παντού. Ήδη, ο νεοδιορισθής, το 1530, από τον βασιλιά περιφερειάρχης στην Αμβέρσα, συλλαμβάνει τον Φεβρουάριο του 1531, σαν αιρετικούς, τον Ντιόγκο και άλλους δύο συνεργάτες τους. 
Δείχνοντας όμως τις εγγυητικές επιστολές που είχαν καταφέρει προνοούντες να πάρουν από τον αυτοκράτορα προ πενταετίας, αφέθησαν την ίδια μέρα ελεύθεροι.
Ένα χρόνο αργότερα όμως, το 1532 τον Ιούλιο, ένας εβραίος που κατέληξε στην Θεσσαλονίκη και ο οποίος ευεργετήθηκε από τους Μεντέζ, γυρίζει στην Αμβέρσα και προδίδει με κάθε λεπτομέρεια τις δραστηριότητες του Ντιόγκο. Όταν ο αυτοκράτωρ μαθαίνει τι ακριβώς συμβαίνει, σκανδαλίζεται και εξοργίζεται διατάσοντας την άμεση σύλληψη του Ντιόγκο ο οποίος δέσμιος μεταφέρεται στις φυλακές των Βρυξελλών και εκδίδει οδηγία απαγορεύουσα την είσοδο νεο-χριστιανών κρυφο-εβραίων στις Κάτω Χώρες. 
Τότε είναι που η παγκόσμια συντονισμένη δράση των απανταχού εβραίων γυρίζει κυριολεκτικά τον κόσμο ανάποδα. Ποτέ τόσοι επίσημοι μαζί δεν υποστήριξαν την αθωότητα ενός ανθρώπου.

Πρώτα-πρώτα οι κυβερνώντες την Αμβέρσα
ούτε λίγο ούτε πολύ κατηγορούν τον αυτοκράτορα ότι παρανόμησε και ότι μόνο αυτοί και κανείς άλλος δεν μπορεί να κρίνει τον Ντιόγκο. Συντονισμένα οι πρέβεις της Ισπανίας, της Γένοβας και της Φλωρεντίας απευθύνουν διαμαρτυρίες. Φυσικά δωροδοκήθηκαν αδρά. Οι Πορτογάλοι διαμαρτύρονται στον αυτοκράτορα ότι χωρίς τις δραστηριότητες του Ντιόγκο δεν θα μπορέσουν να εξοφλήσουν τους Αψβούργους από τα 200.000 δουκάτα που χρωστούν.

(Η οικονομική εξάρτηση της Πορτογαλίας που είδαμε πριν...). Δύο επιφανείς εβραίοι ξεσηκώνουν και την βασίλισσα Μαρία της Ουγγαρίας. Ο βασιλιάς Ερρίκος ο 8ος της Αγγλίας κατέθεσε επίσημα υπέρ της αθωότητος του Ντιόγκο!!! Μέσα στην γενική, ενορχηστρωμένη άριστα από τους εβραίους κατακραυγή, τον Σεπτέμβριο του 1532 και μετά δίμηνη φυλάκιση, αθωώνεται πανηγυρικά ο Ντιόγκο πληρώνοντας κάποιο "πρόστιμο". Επιβεβαιώνεται λοιπόν η δύναμη των Μεντέζ αφού ο αυτοκράτωρ υπέκυψε και μάλιστα η ειδική οδηγία που είχε εκδόσει παύει να ισχύη.

Ατυχώς για τους Μεντέζ, το 1536 ο Φρανσίσκο Μεντέζ πεθαίνει αφήνοντας χήρα την εικοσιεξάχρονη Ντόνα Γκρασία και βρέφος την κόρη του με το φανερό χριστιανικό όνομα Μπριάντα και για "εσωτερική" χρήσι το όνομα Ρεϊνά (βασίλισσα). Σύμφωνα με την διαθήκη του, η τεράστια περιουσία του μοιράζεται ανάμεσα στην σύζυγό του Ντόνα Γκρασία Νάσι ή Βεατρίκη Ντε Λούνα και στον αδελφό και συνεταίρο του, Ντιόγκο. Με τον θάνατο του Φρανσίσκο όμως, αδυνατίζει ο άψογος συντονισμός αποτροπής της ιεράς εξετάσεως στην Πορτογαλία με αποτέλεσμα στις 23 Μαΐου 1536, αυτός ο εφιάλτης να πραγματοποιηθή. Έτσι, μη βλέποντας συμφέρουσα την παραμονή της οικογένειας στην Πορτογαλία, η Ντόνα Γκρασία παίρνει την οικογένειά της, δηλ. την κόρη της Μπριάντα ή Ρεϊνά, την αδελφή της και τα ανήψια της περιλαμβανομένου και του ανηψιού Ζοάο Μιγκέζ ή Ιωσήφ Νάσι, ο οποίος θα πρωταγωνιστήση στο μέλλον.

Η οικογένεια, με όλη την κινητή περιουσία της, επιβιβάζεται σε πλοίο στην Λισαβώνα και κατευθύνεται στην Αγγλία όπου υπήρχαν εμπορικοί σταθμοί του οίκου Μεντέζ και που οι αντιπρόσωποι αναλαμβάνουν την ασφαλή διαβίωσή τους. Εκεί κάθεται κάποιο χρονικό διάστημα και καταλήγει στην Αμβέρσα όπου και το κέντρο των επιχειρήσεών τους. Ο πλούτος της Ντόνα Γκρασία προστίθεται σε αυτόν του Ντιόγκο, δίπλα στον οποίο η ίδια αποκτά εμπορικές εμπειρίες ενώ έχει την δυνατότητα να αναπτύξη τις δικές της μεγάλες ικανότητες. Παντρεύει την λίγο μικρότερη αδελφή της με τον Ντιόγκο κι έτσι οι άριστες σχέσεις της οικογένειας συσφίγγονται ακόμη περισσότερο.

Στην Αμβέρσα ζουν σαν πολύ καλοί χριστιανοί στα φανερά, ακολουθώντας όλα τα τελετουργικά της καθολικής εκκλησίας,αλλά και σαν άριστοι εβραίοι στα σπίτια τους μέσα, όπου ακολουθούν όσο περισσότερο μπορούν, τα τελετουργικά της θρησκείας τους. Με τον πλούτο τους και την συμπεριφορά τους γίνονται πλέον σωτήρες των απανταχού διωκόμενων εβραίων που μέσω των εμπορικών σταθμών τους τους κατευθύνουν μέσω των Άλπεων προς την Ιταλία ή την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1537 καταφέρνουν να εκδοθή αυτοκρατορική οδηγία η οποία εγγυάται την ασφαλή διαβίωση των νεο-χριστιανών στην Αμβέρσα ακόμη κι αν κατηγορούνται σε άλλα μέρη. Θα τους κόστισε βέβαια αρκετά. Ο οίκος Μεντέζ, με τον περίπλοκο αυτό μηχανισμό, της μεταφοράς προσφύγων από την Ισπανία ή Πορτογαλία με τα πλοία της εταιρείας, τα οποία σταδιακά και κυρίως μέσω Αγγλίας, με την βοήθεια των τοπικών αντιπροσώπων, μεταφέρουν τους εβραίους στην Αμβέρσα, έχει και την δυνατότητα χρηματοδοτήσεως των ξεριζωμένων αφού, μέσω του οίκου, μπορούν να παραλάβουν τα χρήματά τους σε όποιο σημείο θέλουν.

Επίσης οι αντιπρόσωποι του οίκου έχουν τις πολιτικές γνώσεις να συμβουλεύουν τους πρόσφυγες, ανά πάσα στιγμή, για την ασφαλέστερη διαδρομή και τους κινδύνους που εγκυμονεί η κάθε περιοχή. Με αυτόν τον τρόπο, το ταξίδι είναι ασφαλές. Ο εγκέφαλος ο οποίος οργανώνει και συντονίζει αυτό το τεράστιο δίκτυο το οποίο λειτουργεί σαν καλολαδωμένη μηχανή, είναι η ικανότατη νεαρή Ντόνα Γκρασία Νάσι.

Το 1540, είναι τόσο το πλήθος των προσφύγων, ώστε στο υπό Ισπανική διοίκηση Μιλάνο στήνεται επιτροπή ελέγχου των νεοεισερχομένων με κατεύθυνση την Αγκώνα ή την Θεσσαλονίκη. Αυτό θορυβεί τους Μεντέζ οι οποίοι στέλνουν 2000 δουκάτα για εξαγορά των υπευθύνων. Κάποιος εβραίος αντιπρόσωπός τους όμως τους προδίδει και τον Δεκέμβριο του 1540 αρχίζουν στην Αμβέρσα νέες διώξεις κατά των προσφύγων. Με την κτηθείσα εμπειρία καταφέρνουν και ανατρέπουν πάλι την κατάσταση αλλά συνειδητοποιούν ότι ήρθε η ώρα να αποσυρθούν οριστικά απ' την Αμβέρσα και να εγκατασταθούν στην Γερμανία ή την Ιταλία. Αποφασίζουν ότι θα εξασφαλίσουν και τακτοποιήσουν σε μερικούς μήνες τις επιχειρήσεις και την περιουσία τους αλλά η τύχη πάλι τους παίζει ένα άσχημο παιγνίδι αφού αρχές του 1543 ο Ντιόγκο πεθαίνει αφήνοντας και ένα κοριτσάκι νεογέννητο.

Στην διαθήκη του, αναγνωρίζοντας τις τεράστιες δυνατότητες της Ντόνα Γκρασίας Νάσι, την καθιστά γενική κληρονόμο του και θέτει την σύζυγο και την κόρη του υπό την προστασία τους. Έτσι λοιπόν η Βεατρίκη Ντε Λούνα Μεντέζ ή Γκρασία Νάσι γίνεται η πλουσιώτερη γυναίκα της Ευρώπης και γενική διαχειρίστρια του μεγαλυτέρου και πλουσιωτέρου εμπορικού και τραπεζικού οίκου της Ευρώπης. Έχει λοιπόν την ευκαιρία να ξεδιπλώση τις ικανότητές της και να φανή ικανότερη του άνδρα της και του κουνιάδου της. Ο αιφνίδιος θάνατος του κουνιάδου και συνεταίρου της Ντιόγκο, ανατρέπει τα σχέδια της Ντόνα Γκρασίας προσωρινά τουλάχιστον.

Σαν γενική κληρονόμος της τεράστιας περιουσίας του εμπορικού και τραπεζικού οίκου Μεντέζ και επιπροσθέτως προστάτης επισήμως όλων των μελών της οικογενείας, έχει νέες τεράστιες υποχρεώσεις και διακανονισμούς προς ολοκλήρωσι πριν διανοηθή να εγκαταλείψη την Αμβέρσα. Σ' αυτή την δύσκολη περίοδο, ο ανιψιός της Ζοάο Μιγκές ή Ιωσήφ Νάσι αναλαμβάνει μεγάλες εμπορικές υποχρεώσεις και γίνεται το "δεξί χέρι" και σύμβουλος της Ντόνα Γκρασίας. Σε ηλικία 23 περίπου ετών, ο Ζοάο-Ιωσήφ, έχει καλλιεργήση τις αρετές του ή μάλλον τις ικανότητές του αποκτώντας τα απαραίτητα εφόδια για εκπλήρωσι του σκοπού των Νάσι, που αποδεικνύεται ότι είναι η ανασύστασι του Ισραήλ.

Ο Νάσι μεγάλωσε σαν καλός χριστιανός αφού ήταν υποχρεωμένος να παρουσιάζεται σαν τέτοιος. Στο σπίτι όμως κυριαρχούσε απόλυτα ο ιουδαϊσμός κι έτσι ανετράφη γνωρίζοντας άψογα και τους δύο κόσμους. Κυρίως όμως η οικογένειά του είχε την απαραίτητη οικονομική δύναμι να τον αναθρέψη πραγματικά σαν εβραίο πρίγκιπα όπως δηλώνει και το όνομά του. Ο πατέρας του -βασιλικός γιατρός- πέθανε όταν ο Ζοάο αλλά και ο αδελφός του Σαμουήλ ήταν μικρά παιδιά. Την ανατροφή τους ανέλαβε η θεία τους Βεατρίκη Ντε Λούνα-Μεντέζ ή Γκρασία Νάσι. Η εξαιρετικά προικισμένη αυτή γυναίκα διέγνωσε τις εξαιρετικές έμφυτες ικανότητες του ανεψιoύ της και τον καλλιέργησε κατάλληλα. Ο Ζοάο-Ιωσήφ διδάσκεται πολλές ξένες γλώσσες, πολεμικές τέχνες όπως ξιφομαχία, οπλομαχία, μονομαχία και οι επιδόσεις του ήταν άριστες. Από τα 15 του, η θεία του τον ανέμιξε με τα εμπορικά θέματα δίδοντάς του την ευκαιρία να αποκτήση εμπειρίες μέσω των γραφείων της εταιρείας. Έφηβος ακόμη, κάνει εμπορικά ταξίδια, δικτυώνεται και γνωρίζεται με ανθρώπους της αγοράς και των γραμμάτων.

Γνωρίζεται απ' ευθείας με τους αρχηγούς των χριστιανών μεταρρυθμιστών, πράγμα που θα φανή χρήσιμο στο μέλλον.Λόγω των ικανοτήτων του αλλά και του αμύθητου πλούτου του χρίζεται ιππότης από τον Κάρολο τον 5ο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (προσβλέποντας ο βασιλεύς σε μελλοντικά οικονομικά συμφέροντα) και γίνεται δεκτός από την βασίλισσα Μαρία στις Βρυξέλλες (για τον ίδιο λόγο). 
Η Ευρώπη των...Εβραίων

Μάλιστα, γίνεται συνοδός του βασιλικού διαδόχου, μελλοντικού αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού με τον οποίο ασκούνται μαζί στις πολεμικές τέχνες. Γίνεται έτσι μέλος της βασιλικής αυλής. Μέχρι τα 20 χρόνια του αναπτύσσει το εμπορικό του δαιμόνιο σε τέτοιο βαθμό ώστε να εδραιώση το υποκατάστημα της Λυών και να δημιουργήση οικονομική εξάρτησι στον βασιλιά της Γαλλίας μέσω σημαντικών δανείων. Η Λυών τότε ήταν το κέντρο της Ευρωπαϊκής μεταξουργικής βιομηχανίας. Αυτός τώρα οργώνει την Ευρώπη, οργανώνοντας τα εμπορικά τους γραφεία σε διάφορες πόλεις και προωθεί τα συμφέροντα της εταιρείας. Σαν τέτοιου μεγέθους έμπορος γίνεται γνωστός σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Οι εργασίες του οίκου συνεχίζουν να αποφέρουν μεγάλα κέρδη και ο οίκος συνεχίζει να δανείζη στους ηγεμόνες της Ευρώπης.

Ταυτοχρόνως όμως αρχίζει κι ένα θλιβερό θέατρο του παραλόγου. Τα "αρπακτικά" των ανακτόρων έχουν εντοπίσει ότι ο οίκος Μεντέζ προσφέρεται για έτοιμο χρήμα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να κατηγορήσης κάποιον, να τον περάσης από Ιερά Εξέταση, να κανονίσης να βρεθή ένοχος και να ξεκοκκαλίσης την περιουσία του. Βολεύει αρκετά αν ο κάποιος είναι ήδη νεκρός… Τα γεράκια των ανακτόρων κατηγορούν μετά θάνατον, τον Ντιόγκο για αιρετικό γνωρίζοντας από προηγούμενη εμπειρία ότι άσχετα με την τελική έκβαση της υποθέσεως θα έχει μείνει αρκετό χρήμα από "λαδώματα". Η Ντόνα Γκρασία υπεραμύνεται σθεναρά της μνήμης του κουνιάδου της, γνωρίζοντας ότι τυχόν αρνητική έκβασις της υποθέσεως θα εσήμαινε και την οικονομική καταστροφή του οίκου Μεντέζ.

Ταυτοχρόνως όμως γνωρίζει ότι μοιράζοντας γενναία φιλοδωρήματα σε διαφόρους υπευθύνους η υπόθεσις θα έχει αίσιον τέλος. Όπερ και εγένετο. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ο Κάρολος ο 5ος απέσυρε τις κατηγορίες δεχόμενος δάνειο 100.000 δουκάτων άτοκο για δύο χρόνια. Τοιουτοτρόπως, η επιτυχία αυτή έχει πολλές όψεις διότι, αφ' ενός εδραιώθηκε και επισφραγίσθηκε κατηγορηματικά πλέον η "χριστιανικότητα" της οικογενείας αφ' ετέρου δε απεδείχθη το πόσο ανίσχυροι είναι οι βασιλείς όταν πρόκειται για οικονομικές απολαβές. Είναι πλέον φανερό ότι ένας πλούσιος τους εξαγοράζει σχετικά εύκολα. Αφού κερδήθηκε η υπόθεσις στο τυπικό μέρος αποδεικνύοντας το πόσο καλοί χριστιανοί είναι, αρχίζει να παίζεται ένα διαφορετικό παιγνίδι.

Είδαμε ότι ο ανιψιός Νάσι γίνεται συνοδός του Μαξιμιλιανού. Η χήρα Γκρασία όμως έχει μια κόρη και μια ανιψιά, μοναδικές κληρονόμους μιας τεράστιας περιουσίας. Τέτοιου είδους γυναίκες ασφαλώς είναι περιζήτητες νύφες στους κύκλους των "ευγενών" και γαλαζοαίματων. Μετά την άκαρπη προσπάθεια των βασιλικών κύκλων να υφαρπάξουν την περιουσία της οικογένειας Μεντέζ μέσω Ιεράς Εξετάσεως, αρχίζει το παζάρεμα για την προίκα. Οι επίσημοι αυτοί κύκλοι, γελοιοποιούν κάθε έννοια σοβαρότητος αφού κάνουν "ουρά" φλερτάροντας ουσιαστικά δύο παιδιά.

Κυριολεκτικά αρχίζει ένα ακόμη θέατρο του παραλόγου με πρωταγωνιστές διάφορους "γαλαζο-αίματους" να κανονίζουν γάμους από την μία και την Ντόνα Γκρασία από την άλλη να προσπαθή να κερδίση χρόνο μέχρι να τακτοποιήση τα οικονομικά της και να "δραπετεύση". Πιεστικός "μνηστήρ" είναι ο δόγης Φραγκίσκος της Αραγωνίας, ευνοούμενος του βασιλικού οίκου Ισπανίας. Ήταν γενικός επιθεωρητής των υποθέσεων εξετάσεως των κρυφο-εβραίων χριστιανών. Από αυτή την θέσι μπόρεσε να μάθη τα περί οίκου Μεντέζ και του πλούτου τους.

Προξενητή έβαλε τον αυτοκράτορα Κάρολο στον οποίο υπεσχέθη δάνειο 200.000 δουκάτων από την προίκα της γυναίκας του σε περίπτωσι γάμου του. Ο Κάρολος κοινοποίησε το προξενιό στην αδελφή του Μαρία υποσχόμενός της 25% από τα "λάφυρα" του γάμου. Η Μαρία, που ήδη είχε αντιμετωπίση ανεπιτυχώς την Ντόνα Γκρασία, απήντησε ψυχρά για την δυσκολία του εγχειρήματος. Υπεσχέθη όμως να μιλήση στην χήρα η οποία όμως διαρκώς ανέβαλε τις συναντήσεις προφασιζόμενη την άρρωστη. Ο Κάρολος, κατά προτροπή του Φραγκίσκου, έφθασε να προτείνη "κλείσιμο" της συμφωνίας ερήμην της μητρός. Η βασίλισσα Μαρία όμως, γνωρίζοντας από πριν τον τρόπο αντιδράσεως των εμπόρων της Αμβέρσας, δεν ήθελε ούτε να ονειρεύεται τέτοιο ενδεχόμενο.

Τελικά, η ίδια η βασίλισσα αναγκάσθηκε να μεταβή στην Αμβέρσα προς συνάντησι της Ντόνας Γκρασίας και η οποία ξερά δήλωσε ότι προτιμά την κόρη της νεκρή παρά παντρεμένη με τον δόγη Φραγκίσκο. Αυτά τα εξευτελιστικά συνέβαιναν (και συμβαίνουν;) στους βασιλικούς οίκους. Οι υποτιθέμενοι ευγενείς, στην ουσία ήταν (και είναι;) δούλοι του εύκολου κέρδους, μωροφιλόδοξοι και τιποτένιοι, έτοιμοι για κάθε εξευτελισμό προκειμένου για στενά οικονομικά οφέλη. 
Αυτοί οι βασιλικοί οίκοι δυστυχώς προδιέγραψαν το μέλλον της Ευρώπης και των Ευρωπαίων, οδηγώντας τους στο άρμα της εξάρτισης από τραπεζίτες σαν την Ντονα Γκρασία και τους Ρότσιλντς αργότερα, με αποτέλεσμα σήμερα να υφιστάμεθα την μονοφυλετική δικτατορία των αργυρόδουλων αντιανθρώπων...
Οι πιέσεις προς την Μαρία συνεχίζονται, οι αλληλογραφίες πηγαινοέρχονται και τελικά η βασίλισσα προτείνει την σύναψι δανείου αφήνοντας να λησμονηθή το ζήτημα του γάμου. Ώσπου το πλήρωμα του χρόνου έφθασε και μία ημέρα, περί τα τέλη του 1544, ανεκαλύφθη ότι η χήρα με την οικογένειά της και την περιουσία της είχαν εγκαταλείψη την Αμβέρσα αφήνοντας πίσω μόνο τον Ζοάο-Ιωσήφ να ξεκαθαρίση την κατάσταση. Άφησαν να διαρρεύση η φήμη ότι έφυγαν εξ αιτίας ενός ειδυλλίου μεταξύ Ζοάο και της πρώτης του εξαδέλφης. Η αλήθεια όμως ήταν ότι η Ντόνα Γκρασία είχε άψογη συνεργασία με τον ανεψιό της και όλα ήτανσυμφωνημένα και προχεδιασμένα από πριν. Οι γελοίοι "ευγενείς" ξαφνιασμένοι, δεν ξέρουν πως να αντιδράσουν.

Η Ιερά Εξέτασις φαίνεται σαν μοναδική τους διέξοδος. Εγκαλούν την Ντονα Γκρασία, σε συγκεκριμένη ημερομηνία να παρουσιασθή γιά εξέτασι και όταν η προθεσμία περνά, δεσμεύουν στην περιουσία του Οίκου Μεντέζ. Στην περίπτωσι αυτή οι ικανότητες, οι γνωριμίες και οι γνώσεις του Ζοάο θα αντιπαρατεθούν στην βασιλική φιλαργυρία. Πράγματι επιτυγχάνει επιστρατεύοντας κάθε επιχείρημα και με την απειλή γενικής φυγής όλων των εμπόρων από την Αμβέρσα. Αυτό ήταν αρκετό επιχείρημα για να υποχωρήση άτακτα ο Κάρολος και να δεχθή ως "δώρο" 30.000 κορώνες για να αποσύρη κάθε κατηγορία. Τότε, έχρισε και τον Ζοάο Μιγκέζ ή Ιωσήφ Νάσι ιππότη ενώ εν τω μεταξύ, η Ντόνα Γκρασία, εν έτει 1546, καταλήγει μέσω Λυών, με την περιουσία της, στην Βενετία αφού ήδη είχε καταφέρη να έχη άδεια εγκαταστάσεως εκεί. Η ειρωνία σ' αυτή την υπόθεσι είναι ότι εγκαθίστανται στην πόλη την οποία οι δραστηριότητες της οικογενείας οδήγησαν σε σταδιακό οικονομικό μαρασμό. 

Φυσικά το όνομα Μεντέζ θα ήταν σαν κόκκινο πανί στους Βενετούς γι' αυτό χρησιμοποίησαν το πατρικό Ντε Λούνα. Και φυσικά δεν εγκατεστάθησαν στο εβραϊκό γκέττο της πόλεως αλλά, στο αριστοκρατικό κέντρο της μιά και παρουσιαζόταν σαν καλοί χριστιανοί. Γιά τον Ζοάο η περιπέτεια δεν τελειώνει μετά την συμφωνία με τον Κάρολο διότι η αδελφή του η Μαρία ζητά μερίδιο της περιουσίας μιά και δεν έχει να πληρώση τους λογαριασμούς της. Θυμίζει "αδιάκριτα" στον αδελφό της το δάνειο των 100.000 δουκάτων που αυτός συνήψε από τον Οίκο Μεντέζ το 1543 και ότι δεν μπορεί πλέον να τον βοηθήση στην αποπληρωμή. Ο βασιλιάς, θορυβημένος μπροστά στην υπενθύμιση της οικονομικής του εξαρτήσεως από τους Μεντέζ υπαναχωρεί και ζητά από τον ιππότη του κι άλλα χρήματα. Επιστολές πηγαινοέρχονται πάλι, δίνοντας πολύτιμο χρόνο στον Ζοάο Μιγκές να υλοποιήση και να εξαφανίση την περιουσία του μέσω των πρακτόρων του στα διάφορα υποκαταστήματα της Ευρώπης. Κάνει μια προσφορά 200.000 λιβρών στον Κάρολο, εκείνος την απορρίπτει και μία των ημερών και εν έτει 1546, ανακαλύπτει ότι και Ζοάο-Ιωσήφ εγκατέλειψε το βασίλειό του.

Η Βενετία δεν είχε καταρρεύσει ακόμη κι έτσι είχαν την ευκαιρία και την οικονομική δυνατότητα να απολαύσουν την μεγαλειώδη κοσμοπολίτικη ζωή τής πιό πλούσιας και όμορφης πόλεως στον τότε κόσμο. Για την Ντόνα Γκρασία, υπεύθυνη για την οικογένεια του κουνιάδου της και την κόρη της αλλά και της εταιρείας, η ζωή κυλούσε με γρήγορους και κουραστικούς ρυθμούς. Το μερίδιό της στην καλοπέραση και τις απολαύσεις στον κύκλου των ευγενών της κραταιοτάτης Γαληνοτάτης Δημοκρατίας, ανέλαβε να διεκπεραιώση η αδελφή της και χήρα του κουνιάδου της, η Μαντόνα Μπριάντα. Η γυναίκα αυτή, δεν άργησε να καταλάβη ότι το νόημα της ζωής της ήταν πολύ διαφορετικό από της αδελφής της. Εκνευρισμένη με την απόφαση του μακαρίτη άντρα της να αφήση την Γκρασία διαχειρίστρια της τεράστιας περιουσίας, προσπαθεί να βρή ευκαιρία να απαλλαγή από αυτή την οικονομική κηδεμονία Συνεχώς δημιουργεί τριβές στην σχέσι τους και επιθυμεί μόνο να απολαύση την καλή ζωή. Έτσι, κάποτε απαιτεί την μισή περιουσία.

Η σκληροτράχηλη Ντόνα Γκρασία όμως που δεν υπέκυψε σε πιέσεις μοναρχών και αυτοκρατόρων, πάντα αφοσιωμένη στην υπηρεσία του σιωνισμού, δεν ήταν διατεθειμένη να κάνη υποχωρήσεις. Μία απείρου κάλους ιστορία αρχίζει τώρα διότι η Μπριάντα καταφεύγει στις αρχές της Βενετίας, καταδίδει την αδελφή της ως κρυφή εβραία, φανερώνει το όνομα της οικογενείας, αποκαλύπτει την πρόθεσι της οικογενείας να εγκατασταθούν μόνιμα στην Τουρκία στο εγγύς μέλλον και ζητά την μισή περιουσία της εν ονόματι της κόρης της.

Οι κατάπληκτοι από την προδοσία Βενετοί, όταν πληροφορούνται ότι μπροστά τους είναι η μεγαλύτερη ίσως περιουσία της Ευρώπης κινητοποιούνται αμέσως, τοποθετούν τις κόρες της Μπριάντας και της Γκρασίας σε μοναστήρι ώστε να ανατραφούν χριστιανικά και ασκούν εμπάργκο στην περιουσία. Θεωρούν αδιανόητο το χάσιμο για την Βενετία τέτοιας περιουσίας αφ' ενός και την μεταφορά αυτής της περιουσίας σε εχθρούς αφ' ετέρου. Η Ντόνα Γκρασία φυλακίζεται κατ' οίκον. Η Μπριάντα όμως δεν σταματά εδώ. Γνωρίζοντας την άνθηση των καταστημάτων τους στην Γαλλία, προσλαμβάνει κάποιον συνεργάτη μέσω του οποίου προδίδει τις δραστηριότητες του Οίκου στον βασιλιά της Γαλλίας, ο οποίος είχε ήδη συνάψει σημαντικά δάνεια με τους Μεντέζ. Ζητά πάλι την μισή περιουσία και ο έκπληκτος βασιλιάς ασκεί αμέσως εμπάργκο στην περιουσία του Οίκου στην Γαλλία. Η πιθανότητα εύκολου κέρδους είναι η παντοτινή επιδίωξη τέτοιων μοναρχών. Επειδή όμως το εύκολο κέρδος όπως φαίνεται αποκτηνώνει τους ανθρώπους, ο συνεργάτης της Μπριάντας αντιλαμβάνεται ότι και αυτή θα είναι εύκολος στόχος αν κατηγορηθή ως κρυφο-εβραία σαν την αδελφή της και την καταδίδει στους Γάλλους. Κατ' αυτόν τον τρόπο παύει η διεκδίκησή της και οι μονάρχες διεκδικούν τώρα το σύνολο της περιουσίας χωρίς "αποζημιώσεις". Με αυτό τον τρόπο η μοίρα εκδικήθηκε την Μπριάντα η οποία πλέον θα ακολουθή πιστά την αδελφή της.

Για άλλη μία φορά, με τις ίδιες κατηγορίες και προ του φάσματος ολικής καταστροφής, η οικογένεια Μεντέζ έρχεται αντιμέτωπη με την τεράστια πλέον εμπειρία της στους "ιεροεξεταστάς". Ο τρόπος αντιδράσεως είναι πλέον γνωστός και εγγυάται επιτυχία μιάς και τα κίνητρα των διώξεων εναντίον τους είναι το εύκολο κέρδος και η απληστία των ευγενών. Αρχίζουν αμέσως οι χρονοβόρες ανταλλαγές επιστολών, οι πολλές παρασκηνιακές ενέργειες και πολλές δωροδοκίες. Γιά την οικογένεια, είναι σχετικά εύκολο να πείσουν γιά το πόσο καλοί χριστιανοί είναι αρκεί να ξέρουν ποιούς δωροδοκούν. Είναι σε θέση να εξαγοράσουν συστατικές επιστολές μέσω δωροδοκιών και ακριβών δώρων. Πάντα λειτουργώντας κυρίως παρασκηνιακά, όπως συνιστά η διαχρονική κρατούσα εβραϊκή σκέψις, εξασφαλίζουν όχι μόνο συμμάχους εντός επικρατείας αλλά και άλλους στο εξωτερικό. 
Αυτό που δεν μπορούσαν να γνωρίζουν οι Βενετοί ήταν το ότι ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας των Μεντέζ, είχε ήδη καταλήξει στην Κωνσταντινούπολη μέσω των αντιπροσώπων του Οίκου.
Ο σουλτάνος Σελήμ Α' και ο διάδοχός του Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής είχαν ως γιατρό έναν ισπανοεβραίο, τον Μοσέ Χαμόν. Ο Μοσέ, ήδη είχε συνεννοηθεί με τους Μεντέζ, αφού αλληλογραφούσε με τον Ζοάο-Ιωσήφ και γνώριζε ότι απώτερος σκοπός τους ήτο η εγκατάστασις στην Κωνσταντινούπολη. Επιπροσθέτως, υπελόγιζε σε μελλοντικό γάμο του υιού του, του Ιωσήφ, με την κόρη της Ντόνα Γκρασίας, πράγμα που θα του ήταν ωφέλιμο οικονομικά. Με την επιρροή του στον σουλτάνο, ο Μοσέ, δεν έχει δυσκολία να τον πείση για την μοναδική ευκαιρία να έχη ως υπηκόους τους πλουσιότερους Ευρωπαίους. Η απληστία του σουλτάνου τον οδηγεί κι αυτόν να λειτουργήση άμεσα, θεωρώντας ήδη υπηκόους του τους Μεντέζ και στέλνει μαντατοφόρο στην οιωνεί εχθρική του Βενετία με σκοπό να απαιτήση την έλευση της οικογενείας στην Τουρκία μαζί με την περιουσία της. Ο Σουλεϊμάν βέβαια δεν γνωρίζει ότι ήδη σκάβει τον λάκκο του όπως θα δούμε αργότερα.

Η Τουρκική απειλή λειτουργεί ως καταλύτης εξελίξεων γιά τους Μεντέζ αφού οι πολιτικές συγκυρίες τους βοηθούν. Οι Βενετοί, ήδη αδυνατισμένοι από την δραματική μείωσι των εσόδων τους λόγω δραστηριότητος των Μεντέζ, δεν διανοούνται πόλεμο με την Τουρκία. Οι Γάλλοι, σε διαρκή πόλεμο με τον Κάρολο Α', έχουν συμμάχους τους Τούρκους και δεν τολμούν να σκεφθούν διάλυση της συμμαχίας. Στην μέση αυτής της διαπάλης, η Ντόνα Γκρασία και ο ανηψιός της Ζοάο-Ιωσήφ παίζουν παρασκηνιακά με όλους, στον συνηθισμένο τους ρόλο, δίχως να συμφωνούν αλλά και να διαφωνούν με κανέναν προκειμένου να επιτύχουν τον σκοπό τους. Το να μετακομίσουν τώρα στην Τουρκία, με συνοδεία του Τούρκου αγγελιοφόρου, σήμαινε ότι θα έπρεπε να δηλώσουν την περιουσία τους πράγμα που θα άνοιγε την όρεξη του Σουλτάνου. 

Αποφασίζουν λοιπόν ότι δεν ήλθε η ώρα για μετακόμιση στην Τουρκία, πριν επενδύσουν το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας τους. Έτσι, ψύχραιμα, με πολλές δωροδοκίες, στις αρχές του 1549 επιτυγχάνουν την απόλυση των κοριτσιών από το μοναστήρι και έναν μήνα διορία από την ηγεσία της Βενετίας να αποφασίσουν ότι ή γίνονται πιστοί χριστιανοί ή φεύγουν. Οι Βενετοί ευγενείς, αντιλαμβάνονται ότι δωροδοκήθηκαν αρκετά και αφού δεν οσμίζονται άλλο κέρδος, εγκαταλείπουν την δίωξη. Η οικογένεια, γιά άλλη μία φορά, παίζει τους ευρωπαίους ηγεμόνες στα δάκτυλα, δείχνοντας τον τρόπο με τον οποίο μπορεί κανείς, χωρίς να φαίνεται, να είναι κυρίαρχος του παιγνιδιού. Πράγμα που οι συμπατριώτες της αξιοποίησαν στο έπακρο στο μέλλον.

Μη επιθυμώντας την παραμονή τους στην Βενετία κάτω από αυτούς τους όρους, η οικογένεια εξασφαλίζει άδεια εγκαταστάσεως στην Φερράρα, της οποίας ο ηγεμών έχει διακηρύξει ανεξιθρησκία στην επικράτειά του και που τους διαβεβαιώνει εγγράφως ότι δεν θα διωχθούν βάσει θρησκεύματος. Από τις αρχές του 1549, όλα τα μέλη της οικογένειας είναι μόνιμοι κάτοικοι Φερράρας. Η Βενετία έχει εισέλθη πλέον από τους Νάσι, στην μαύρη λίστα των προς εκδίκησιν πόλεων. Γιά να εκνευρίσουν τους Βενετούς περισσότερο, κάποια στιγμή το καλοκαίρι, η Ντόνα Γκρασία μεταβαίνει στην Βενετία όπου συναντάται μετά του Τούρκου απεσταλμένου μαντατοφόρου τον οποίον έντεχνα αποπέμπει διότι ως ελέχθη δεν είναι έτοιμοι ακόμη για μετάβαση στην Τουρκία.

Η Βενετοί δεν τολμούν να την θίξουν διότι πλέον αυτή τελεί υπό την προστασία τόσο του δούκα της Φερράρας όσο και του σουλτάνου. Στις 8 Ιουλίου του επομένου έτους όμως απαγορεύουν οποιεσδήποτε εμπορικές συναλλαγές με τους νεοχριστιανούς τους οποίους διατάσσουν να εγκαταλείψουν την πόλη εντός δύο μηνών. Η οικογένεια παρακολουθεί το δράμα των υπό διωγμό κρυφοεβραίων από την Βενετία και τους συμπαραστέκεται με κάθε τρόπο. Εν τω μεταξύ στην Φερράρα έχουν εξασφαλίσει σημαντικά προνόμια εξασφαλίζοντας την περιουσία τους ακόμη και για την περίπτωσι διαδοχής του θρόνου. Ακόμη, λόγω της υφισταμένης ανεξιθρησκίας, είναι εγκατεστημένοι πλέον ως εβραίοι χρησιμοποιώντας μόνο τα εβραϊκά ονόματα αλλά επιλέγοντας το παλαιό πριγκιπικό επώνυμο Νάσι αντί του οικογενειακού Μπενβενίστε.

Πρέπει να τονίσουμε ότι από τα τέλη του 1544, οπότε η οικογένεια Μεντέζ-Νάσι εγκατέλειψε την Αμβέρσα, ο Ζοάο Μιγκέζ ή Ιωσήφ Νάσι δεν έχει μόνιμη κατοικία αλλά, συμπεριφερόμενος ως "πολίτης του κόσμου", κατοικεί εκεί που τον καλούν τα οικονομικά και οικογενειακά του συμφέροντα, δίχως να γνωρίζη διώξεις ή έστω ενοχλήσεις λόγω των υψηλών γνωριμιών και του πλούτου του.

Με την δραστηριότητα αυτή του Ιωσή Νάσι μπορούμε να πούμε ότι ορίζεται πλέον ως κοσμοπολίτης αυτός ο οποίος κινείται παντού με σκοπό το κέρδος που είναι πολύ διαφορετικός από τον ορισμό του κοσμοπολίτη που δόθηκε από τον Διογένη που είχε ως στόχο την ελαχιστοποίηση του κέρδους υπέρ αποκτήσεως αρετής. Αυτή φυσικά είναι και μία θεμελιακή διαφορά ελληνισμού και ιουδαϊσμού Φαίνεται λοιπόν πόσο πλανεμένοι είναι οι αριστεροί Έλληνες οι οποίοι καλοπροαίρετα δηλώνουν απλοϊκά κοσμοπολίτες. Γνωρίζει πλέον να εκμεταλλεύεται τις πολιτικές καταστάσεις προς όφελός του μιάς και έχει δημιουργήσει πλήθος οικονομικών εξαρτήσεων σε όλους σχεδόν τους μονάρχες και τιμάτε από τις αυλές της Ευρώπης. Είναι σε θέση και πολέμους να ξεκινήση όπως όπως θα δούμε αργότερα.

Η επιλογή της Φερράρα, σαν τόπος μονίμου κατοικίας των Νάσι μέχρι να έλθη η ώρα οριστικής εγκαταστάσεως στην Κωνσταντινούπολη, δεν έγινε καθόλου τυχαία. Η πόλις αυτή διοικείται από τον δούκα Ερκολε ΙΙ του Οίκου Έστε. Αυτός αντιλαμβάνεται ότι ευημερία του τόπου του σημαίνει καλή οικονομία και γι' αυτό ενθαρρύνει την μετανάστευση στην περιοχή του εύπορων ανθρώπων ασχέτου θρησκείας ή εθνικότητος. Έτσι η "πολυπολιτισμική" πόλη αποκτά ενδιαφέρον για τους νεο-χριστιανούς κρυφοεβραίους διότι αυτό το περιβάλλον λειτουργίας αποτελεί διαχρονικά το όνειρό τους. Πάντοτε οι εβραίοι προσπαθούσαν να διαμένουν σε "μικτά" εθνικά μέρη διότι ήταν σε θέση να απομυζούν τον πλούτο των αλλοεθνών προς όφελός τους. 
Οι αμιγώς εβραϊκές πόλεις ήταν καταδικασμένες σε αυτοκαταστροφή όπως μας διδάσκει και η ιστορία της εβραϊκής κοινότητος Θεσσαλονίκης.
Η Φερράρα, γίνεται πόλος έλξεως πλουσίων και μορφωμένων εβραίων οι οποίοι προστίθενται στους λιγοστούς ήδη υπάρχοντες εβραίους. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει σχεδόν ταυτόχρονα και στην Θεσσαλονίκη. Το 1538 ο Έρκολε διεκήρυξε ότι προσφέρει άσυλο στους διωκόμενους εβραίους της Ισπανίας και Πορτογαλίας. Εδώ λοιπόν βρίσκονται διάσημοι εβραίοι με πολλά χρήματα και μόρφωση και οι οποίοι είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν οποιαδήποτε προσπάθεια για το καλό του λαού τους. Άριστο περιβάλλον λοιπόν για τους Μεντέζ. Με την άφιξή τους εδώ οι Μεντέζ είναι ελεύθεροι να είναι και φανερά πλέον Ιουδαίοι. Αλλάζουν ονόματα και κρατούν μόνο τα εβραϊκά. Από εδώ και πέρα η Βεατρίκη Ντε Λούνα λέγεται Ντόνα Γκρασία Νάσι και η κόρη της Ρεϊνά Νάσι. Η Μπριάντα ονομάζεται Ρεϊνά και η κόρη της Γκρασία (γιά να ξεχωρίζει απ' την θεία της την φωνάζουν λα τσίκα που σημαίνει η μικρή). Οι εμπορικές δραστηριότητες της οικογένειας Νάσι συνεχίζονται έντονα αλλά ταυτόχρονα αρχίζει και σημαντική κοινοτική δράσις τους με φιλανθρωπίες, με ιδρύματα μελετών ιουδαϊσμού και με υποστήριξη εβραϊκών εκδόσεων.

Ταυτόχρονη είναι πάντα και η λειτουργία οργανώσεων διαφυγών των κυνηγημένων κρυφοεβραίων από την ιερά εξέτασι μέσω των πολλών υποκαταστημάτων του Οίκου σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Αγγλίας, της Γερμανίας, των κάτω χωρών, της Γαλλίας και της Ιβηρικής. Αυτούς τους κατευθύνουν με μαεστρία κυρίως στην Τουρκία και μερικούς στην Φερράρα. Η ήρεμη και χωρίς διώξεις κατάστασις αυτή συνεχίζεται γιά δύο περίπου χρόνια ως το 1551. 

Τότε ξεσπά επιδημία πανώλης στην Φερράρα

Η κοινή γνώμη πιστεύει ότι η πανώλη ήλθε από την Γερμανία ή την Ελβετία μέσω των κρυφοεβραίων νεοεισελθόντων στην πόλη. Όσο η επιδημία εξηπλώνετο τόσο περισσότερο οι κάτοικοι της Φερράρα εγένοντο εχθρικότεροι προς τους νέους κατοίκους. Τοιουτοτρόπως, αναγκάσθηκε ο δούκας Έρκολε να εκδιώξη τους νεοαφιχθέντες από την Ιβηρική κρυφοεβραίους για λόγους υγιεινής. Οι Νάσι, όπως πάντα βοοηθώντας τον λαό τους, οργανώνουν την πορεία των διωχθέντων προς Τουρκία δίδοντάς τους χρήματα και εφόδια. Όμως και οι Νάσι διώχνονται από την πόλη για τον ίδιο λόγο και εγκαθίστανται για λίγο καιρό στην Βενετία.

Η πρόθεσίς τους να εκνευρίσουν και να εξευτελίσουν τους Βενετούς είναι προφανής. Εξ άλλου, γιά τους εβραίους ζωή χωρίς εκδίκηση δεν είναι αποδεκτή. Με την άφιξή τους στην Βενετία, σαν ιουδαίοι πλέον, περιορίζονται κατ' οίκον αλλά και ειδοποιούν τον Μοσέ Χαμόν στην Κωνσταντινούπολη να προκαλέση την επέμβαση του σουλτάνου. 

Πράγματι, ο οθωμανός αγγελιοφόρος σύντομα καταπλέει στην Βενετία ενώ η πολύ εκνευρισμένη οθωμανική κυβέρνησι απειλεί με πόλεμο. Γιά άλλη μία φορά η Ευρώπη κρατά την αναπνοή της και γι' άλλη μία φορά οι Βενετοί αναγκάζονται να υποχωρήσουν. Ο Βενετός αγγελιοφόρος που αποστέλλεται στην Πόλη γιά να ηρεμήσει τα πράγματα αλλά δεν καταφέρνει τίποτε.

Η κρίσις συνεχίζεται. Σύντομα οι Νάσι απελευθερώνονται, έχοντας εξευτελίσει τους εξαγριωμένους Βενετούς ενώ υπεχώρησε η επιδημία στην Φερράρα και επετράπη εις όλους τους διωχθέντας να επιστρέψουν. Με τον χρόνο να δουλεύουν γι' αυτούς, οι Νάσι τελικά -πλην του διαρκώς σε κίνησι Ζοάο-Ιωσήφ- τον Αύγουστο του 1552 ξεκινούν γιά την Κωνσταντινούπολη στην οποία θα προκαλέσουν τέτοια διεθνή επεισόδια που θα αναταράξουν την Ευρώπη.

Με την επιρροή τους όμως, ήδη έχουν δρομολογήση απίστευτες καταστάσεις στην Τουρκία, προς όφελός τους. Γνωρίζουν από πρώτο χέρι επακριβώς τι συμβαίνει εκεί, και στην συνέχεια εξετάσουμε το πως επέβαλαν την πολιτική τους. Πρώτος σταθμός είναι η Ανγκόνα (η οποία σε λίγο καιρό θα γίνη θύμα τους) από όπου επιβιβάζονται σε πλοίο και καταπλέουν στην όμορφη Ραγκούσα ή σημερινό Ντουμπρόβνικ που θυμίζει Βενετία. 

Είναι τώρα αρχές του 1553.

Ενώ η οικογένεια Νάσι, εκτός του Ιωσήφ ή Ζοάο, βρίσκεται ήδη στην Ραγκούσα (Ντουμπρόβνικ), το παγκόσμιο εμπορικό-κατασκοπευτικό δίκτυο πληροφοριών του Ζοάο Μιγκέζ ή Ιωσήφ Νάσι, λειτουργεί νυχθημερόν, κομίζοντας πληροφορίες, τις οποίες ο ίδιος αξιολογεί, και, κανονίζει αναλόγως την πορεία του. Εφ' όσον η απόφασις της οικογενείας ήτο η μετακόμισις εις την Οθωμανική Αυτοκρατορία και μάλιστα στην Κωνσταντινούπολη, το δίκτυο πληροφοριών ήτο και εκεί σε πλήρη ανάπτυξη.

Οι Νάσι θέλουν να έχουν έγγυρη πληροφόρηση, για την Οθωμανική κυβέρνησι, τον Σουλτάνο, την οικονομία, τον στρατό και κυρίως την κατάσταση του εβραϊσμού της Αυτοκρατορίας. Από τα χρόνια της διαμονής τους στην Αμβέρσα, όπως είδαμε, είχαν ήδη ανοίξει τον δρόμο των εβραίων προσφύγων προς την οθωμανική επικράτεια. Αυτό φυσικά, δεν έγινε τυχαία. 

Έγινε με πολύ προσεκτική πολιτική σκέψη και ανάλυση των εθνικοκοινωνικών δεδομένων της Υψηλής Πύλης. Οι πληροφορίες εμπίστων πρακτόρων, ήταν καθοριστικές. Οι έμπιστοι αυτοί πράκτορες, σε αγαστή συνεργασία με τους Νάσι, έχουν την δύναμη να προκαθορίσουν τις πολιτικές εξελίξεις στην οθωμανική αυτοκρατορία.

Γνωρίσαμε ήδη έναν τέτοιο έμπιστο πράκτορα της οικογενείας Νάσι, ο οποίος ταυτόχρονα ήτο ιατρός του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς. Πρόκειται για τον γιατρό Μοσέ Χαμόν. Ουσιαστικά, η οικογένεια Χαμόν είναι αυτοκρατορικοί γιατροί για τρείς τουλάχιστον γενεές. Ο Μοσέ Χαμόν βέβαια, έχει κι άλλο λόγο να είναι έμπιστος των Νάσι, αφού όπως είδαμε, θέλει να παντρέψη τον γιό του με την κόρη της Ντόνα Γκρασίας. Πάντως, σαν έμπιστος του Σουλτάνου, είχε πρόσβαση σε υψηλού επιπέδου πληροφόρηση αλλά και την δυνατότητα να επηρεάζη τον Σουλτάνο υπέρ του λαού του.

Η ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ

Τα χρόνια που οι Νάσι ασχολούνται με τους Οθωμανούς, είναι χρόνια ακμής των Τούρκων. Υπό την ηγεσία του ικανού και μεγαλωμένου στα στρατόπεδα Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, τα όρια της αυτοκρατορίας επεξετάθησαν σε τρείς ηπείρους, και με την κατάληψη του Βελιγραδίου, το 1521 και της Ρόδου το 1522, άνοιξε ο δρόμος για μεγαλύτερες κατακτήσεις, επιβεβαιώνοντας την ισχύ των Οθωμανών στους Δυτικούς και καθιερώνοντας την οθωμανική αυτοκρατορία σαν μεγάλη δύναμη και εφιάλτη των δυτικών. Μετά την άλωση της Ρόδου θα αρχίσουν και τελικά θα καρποφορήσουν οι τουρκικές προσπάθειες γιά έλεγχο του Αιγαίου. Κατακτώντας δε το μεγαλύτερο τμήμα της Ουγγαρίας, θα φθάσουν ως την Βιέννη.

Εκτός όμως από τις στρατιωτικές επιτυχίες, ο Σουλεϊμάν κατάφερε να περιβάλη την αυτοκρατορία με ενιαίο διοικητικό σύστημα και δημιούργησε νομικό-δικαιικό σύστημα. Στο διοικητικό αυτό σύστημα, οι Τούρκοι είναι στρατιωτικοί και γαιοκτήμονες αλλά υστερούν στο εμπόριο. Δεν επιθυμούν να διακινείται το εμπόριο από χριστιανούς ραγιάδες και έτσι δημιουργείται πρόσφορο έδαφος γιά εβραίους.

Οι Τούρκοι γνωρίζουν ότι η Δύση κυνηγά τους εβραίους και ότι οι ίδιοι τους προσφέρουν άσυλο. Για αντάλλαγμα, οι εβραίοι θα βοηθήσουν την οικονομία και τις τέχνες, δημιουργώντας μια απαραίτητη, στην μοντέρνα αυτοκρατορία, αστική τάξη και ζούν στην Τουρκία με ασφάλεια, αφού είναι πολύ δύσκολο να ευημερήσουν στην Δύση.

Το εβραϊκό αδιέξοδο, (δηλ. ή ζωή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ή ιερά εξέταση στην Δύση), και οι γνώσεις και ικανότητές τους, τους καθιστούν απαραίτητους στους Οθωμανούς οι οποίοι προτιμούν την φιλία και συνεργασία των εβραίων έναντι των χριστιανών θεωρώντας ότι υπάρχει καλύτερη σχέσις εμπιστοσύνης. Φυσικά, οι Οθωμανοί δεν μπορούσαν να έχουν καμμία εμπιστοσύνη στους κατακτημένους Έλληνες ή Σέρβους. Οι εβραίοι τελικά προσφέρονται και παρουσιάζονται σαν μια πιό αξιόπιστη και αξιόλογη επένδυση.

Βασιζόμενοι, οι Οθωμανοί, σε τέτοιες συμβατικές και απλοϊκές σκέψεις, δείχνοντας απεριόριστη εμπιστοσύνη στους Εβραίους, δημιουργούν την πολιτική τους αλλά θα το πληρώσουν ακριβά, όπως θα δούμε.

Ο παγκόσμιος εβραϊσμός, υπό την καθοδήγηση των Νάσι, μετακινείται στην Οθωμανική αυτοκρατορία και για έναν άλλο λόγο. Διότι, θα είναι πιό κοντά στο Ισραήλ, όπου τελικά καταλήγει ο σιωνιστικός σχεδιασμός των Νάσι. Η δημιουργία εβραϊκού κράτους κυριαρχεί στην σκέψη των εβραίων όπου τώρα, υπό την αρχηγία των Νάσι, υπάρχουν πιθανότητες επιτυχίας. Εξ άλλου, από τους 160.000 εβραίους που εδιώχθησαν από την Ισπανία, πάνω απ' τους μισούς κατέληξαν στην Τουρκία και περίπου 18.000 στην Θεσσαλονίκη. Θεωρούν την εγκατάστασή τους σ' αυτά τα εδάφη σαν διάδρομο και πύλη προς Παλαιστίνη.

Οι εβραίοι λοιπόν, αποκτούν οικονομική δύναμη, ελέγχοντας τις διάφορες τέχνες και διακινώντας αγαθά. Διορίζονται σύμβουλοι και γιατροί και μεταφραστές. Με αυτές τις δυνατότητες, αφού έχουν επιρροή, κερδίζουν φορολογικές ελαφρύνσεις και απαλλαγές και δημιουργούν το γνωστό πλέγμα εξαρτήσεως σε όλη την αυτοκρατορία. Δηλαδή, κάνουν την Αυτοκρατορία και τον Σουλτάνο να νομίζουν ότι δεν υπάρχει μέλλον χωρίς αυτούς. Πείθουν τελικά, ότι είναι απολύτως απαραίτητοι και «δώρο Θεού» στους Τούρκους. Ακριβώς ότι προσπαθούν να κάνουν παγκοσμίως και σήμερα!!!!

Ιδού οι ρίζες της «μεγάλης» Τουρκο-ισραηλινής φιλίας!!!!

ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ Ο ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗΣ.

Περιγράφοντας τον Σουλεϊμαν τον Α' τον Μεγαλοπρεπή, βλέπουμε έναν υψηλόσωμο άνδρα, σεβάσμιο και επιβλητικό, με πρόσωπο που βλέποντάς το, δημιουργούσε δέος. Εστέφη αυτοκράτωρ το 1520, σε ηλικία 26 ετών, διαδεχόμενος τον πατέρα του Σελήμ Α'.

Μεγάλωσε στα στρατόπεδα, όπως είπαμε, και είχε τις ικανότητες να επιλέγη ικανούς συνεργάτες και να αξιολογεί σωστά τις πληροφορίες των συμβούλων του. Ήταν ευνοημένος από την μοίρα διότι εκληρονόμησε από τον πατέρα του, γεμάτο θησαυροφυλάκιο, μία πειθαρχημένη χώρα και έναν ικανό, έμπειρο, αήττητο και αξιόμαχο στρατό. Είχε την ικανότητα, αυτά τα δώρα να τα αξιοποιήση προς ώφελος της αυτοκρατορίας, οδηγώντας την στην ακμή της δόξας και της δυνάμεώς της. Διπλασίασε το χρήμα του με απάνθρωπη όμως φορολογία.

Έκτισε πολλά δημόσια κτήρια και κοινωφελή έργα όπως υδραγωγεία, γέφυρες και δρόμους. Στην εξωτερική πολιτική, σαν πολέμιος της Αυστροουγγαρίας, συνήψε συμμαχία με την Γαλλία. Μια απαραίτητη συμμαχία και για τις δύο μεγάλες αυτές δυνάμεις. Την συμμαχία αυτή ενεπνεύσθη και εφήρμοσε ο ελληνικής καταγωγής, εκ Πάργας, μεγάλος βεζύρης του, ο γλωσσομαθέστατος και ικανότατος στην διοίκηση στρατού και κράτους, Ιμπραήμ Πασάς.

Μερικούς μήνες μετά την σημαντικότατη αυτή συμφωνία, το 1536, ο Ιμπραήμ δολοφονείται και την θέση του καταλαμβάνει ο γαμπρός και ευνοούμενος της σουλτάνας Ροξυλάνης, ο Ρουστάμ Πασάς. Η Ντόνα Γκρασία δεν θα ήθελε έναν βεζύρη σαν τον Ιμπραήμ, και εδώ βλέπουμε ταύτιση συμφερόντων της σουλτάνας και της οικογενείας Νάσι, η οποία ταύτιση οδήγησε στο να χάση η αυτοκρατορία έναν μοναδικό ηγέτη σαν τον Ιμπραήμ.

Παρακάτω θα δούμε ποιοί καθοδηγούν την φιλόδοξη σουλτάνα.

Κάθε άνθρωπος, όσο ικανός και να είναι, έχει και ελαττώματα. Άλλα ελαττώματα κοστίζουν ακριβά και άλλα όχι. Το ελάττωμα του Σουλεμάν, κόστισε στους Οθωμανούς πανάκριβα, και έγινε αίτιο της παρακμής και των απωλειών τους. Το ελάττωμά του ήταν η μεγάλη αδυναμία του στο χαρέμι. Στον ποδόγυρο, όπως θα λέγαμε σήμερα.

Στα χρόνια του και εξ αιτίας του, το χαρέμι απέκτησε λόγο στα πολιτικά ζητήματα. 

Οι ευνοούμενες χανούμισες, έφθασαν στο σημείο να διορίζουν κρατικούς λειτουργούς αλλά και να επιτυγχάνουν διάφορα «ρουσφέτια». Αυτή η αδυναμία του, μέσω του δικτύου πρακτόρων, έγινε αμέσως γνωστή στους Νάσι οι οποίοι ήξεραν τα πάντα από πρώτο χέρι. Κυρίως για την Ρωσσίδα Χουρέμ ή Ρωζαλάνα ή Ρωξυλάνη, η οποία ήτο η ευνοουμένη και η οποία ασκούσε τεράστια επιρροή στον σουλτάνο και μέσω αυτού στα πολιτικά πράγματα και επενέβαινε στις αυτοκρατορικές υποθέσεις. Ήταν η πρώτη φορά που Οθωμανός αυτοκράτωρ εδέχετο επιδράσεις και επιρροές από γυναίκα. Και από τότε τους έγινε συνήθεια!!!

Αξίζει να διερευνήσουμε το κατά πόσο οι εβραίοι χρησιμοποίησαν αυτό το ελάττωμα και επηρέσαν τον σουλτάνο μέσω του χαρεμιού.

Η κυρα-Εστέρ

Πολλές εβραίες κυκλοφορούσαν στην αυτοκρατορική αυλή με σκοπό να διδάξουν και να εμπορευθούν. Έκαναν κάθε δουλειά, από μοιρολογήτρες ώς οτιδήποτε μπορεί να πουλήση μια γυναίκα.

Οι χανούμισες τις χρησιμοποιούσαν για να μάθουν να κεντούν και να υφαίνουν, να μακιγιάρονται, να χρησιμοποιούν και να αγοράζουν αρώματα κλπ. Σταδιακά, οι γυναίκες αυτές έγιναν τελείως απαραίτητες στις χανούμισες και δωροδοκούσαν τους ευνούχους φύλακες για άμεση πρόσβαση στα άδυτα του χαρεμιού. Όπως γράφουν οι ιστορικοί εκείνης της εποχής, οι εβραίες αυτές, τις έκαναν ότι ήθελαν αφού μπορούσαν να ικανοποιήσουν κάθε επιθυμία των χανουμισών που ήταν φυλακισμένες σε χρυσό κλουβί. Επίσης, μεταπουλούσαν κοσμήματα και τιμαλφή, τα οποία αγόραζαν από τις χανούμισες σε χαμηλές τιμές. Φυσικά, οι αιχμάλωτες δεν ήξεραν ποτέ τις τρέχουσες τιμές! Στα χρόνια αυτά, η πιό διάσημη εβραία που μπαινόβγαινε στο χαρέμι με σκοπό το κέρδος ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ, ήταν η περίφημη κυρά-Εστέρ.

Άνδρας της ήταν ο ραβίνος Ελιά Χανδαλί, ο οποίος την άφησε χήρα στα 25 περίπου χρόνια της. Κατάφερε και έγινε δεκτή στο χαρέμι και απαραίτητη στις χανούμισες. Τις προμήθευε ότι επιθυμούσαν, τις βοηθούσε στους τοκετούς, μετέφερε κάθε είδους μηνύματα και εθεωρείτο τελείως έμπιστη των γυναικών του χαρεμιού. Χρησιμοποιώντας αυτές τις κοπέλλες, αποσπά πλήρη φορολογική απαλλαγή και εύφημο μνεία από τον ίδιο τον Σουλτάνο, ο οποίος επηρεάζετο από τις γυναίκες του.

Το σουλτανικό φιρμάνει του 1539 απαλλάσσει ακόμη και τους απογόνους της (3 αγόρια) από φορολογία, αλλά, της δίνει το δικαίωμα να έχη απόλυτη νόμιμη πρόσβαση στο χαρέμι. Γνωρίζοντας πολύ καλά την αδυναμία αυτή του σουλτάνου, η κυρά-Εστέρ, δέχεται πλούσια δώρα, διορίζοντας διάφορους σε διάφορες δημόσιες θέσεις, χρησιμοποιώντας την επιρροή των χανουμισών. Έτσι, αποκτά τεράστια οικονομική αλλά κυρίως πολιτική δύναμη, αφού όλοι οι επίσημοι υποκλίνονται μπροστά της, επιζητώντας την εύνοιά της, καθότι όλοι γνωρίζουν πως εναντίωση μαζί της μπορεί να σημαίνει το τέλος τους. Γίνεται χρήσιμη για πολλούς και κυρίως για τον λαό της αλλά και τους Νάσι.

Ο μεγάλος πλούτος της την καθιστά ρυθμιστικό παράγοντα των εβραϊκών κοινοτήτων και οι ραβίνοι χρησιμοποιούν τον νόμο όπως αυτή θέλει...

Ανάμεσα στην κυρά-Εστέρ, τον γιατρό του σουλτάνου και άλλους παρατρεχάμενους της σουλτανικής αυλής, οι Νάσι έχουν πληροφόρηση άριστη σχετικά με ότι θέμα κινείται στην Υψηλή Πύλη. Με αυτό τον τρόπο, διαθέτοντας και πλούσια εμπειρία, καταφέρνουν να σχεδιάσουν με μεγάλη ακρίβεια και ικανότητα, τον τρόπο και χρόνο μεταβιβάσεώς τους στην Κωνσταντινούπολη. Οι μετακινήσεις της οικογενείας συνοδεύονται ....όλως ....συμπτωματικώς- με γεγονότα υψίστης σημασίας.

Ο ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΤΟΥ ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ

Ο Μωάμεθ Β' ο Πολιορκητής, θεμελιωτής ουσιαστικά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όρισε σαφέστατα τον τρόπο ανακηρύξεως σουλτάνων από τους διαδόχους.
 Συγκεκριμένα, η υποθήκη ή εντολή του έλεγε: «οιοσδήποτε από τους γιούς μου ή εγγονούς μου έρθει στην εξουσία μπορεί να θυσιάση τα αδέλφια του για να εξασφαλίση την ηρεμία του κόσμου». 
Ο Σουλεϊμάν είχε τρία παιδιά, τον Μουσταφά, τον Βαγιαζήτ και τον Σελήμ. Αυτά τα παιδιά μεγάλωναν σε ένα περιβάλον το οποίο διαρκώς τα αξιολογούσε όσον αφορούσε τις ικανότητές τους. Ο αυτοκρατορικός γιατρός και η κυρά-Εστέρ, τα εγνώριζαν άριστα και επίσης τα αξιολογούσαν... Ο πρωτότοκος, ο Μουσταφά, κληρονομικώ δικαιώματι, θα κυβερνούσε και μάλλον θα «θυσίαζε» τ' αδέρφια του.

Ο Μουσταφά, γεννημένος το 1516, ήταν γιός της πρώτης σουλτάνας, της Γκιούλμπαχάρ (Ανοιξιάτικο Ρόδο). Επροορίζετο να διαδεχθή τον πατέρα του. Δεν ήτο ένας τυχαίος άνδρας. Είχε ισχυρότατη προσωπικότητα, ήτο αξιοσέβαστος, πολεμικότατος, και, κατά τα λεγόμενα της εποχής εκείνης, είχε όλα τα προτερήματα του πατρός του χωρίς όμως τα ελαττώματά του. Είχε επιβληθεί στον στρατό, και ελατρεύετο από τον στρατό και τους γενιτσάρους. Το μέλλον της αυτοκρατορίας προεβλέπετο λαμπρότατο, υπό την ηγεσία του.

Ο Σουλτάνος Μουσταφά όμως, δεν θα ήταν το άβουλο πιόνι στα χέρια των δολοπλόκων Νάσι και αυτοί, μέσω του γνωστού κυκλώματος, το εγνώριζαν καλά. Το πρόβλημα θα το μεταφέρουν στην φιλόδοξη και ανόητη Ροξυλάνη. Η οποία, προφανώς επηρεασμένη από τους γνωστούς κύκλους, επείσθη ότι ένα τα δικά της παιδιά έπρεπε να γίνη σουλτάνος. Ένας σουλτάνος βολικός για τις σιωνιστικές επιδιώξεις των Νάσι. Καταφέρνει και πείθει τον ηδυπαθή Σουλεϊμάν ότι ο Μουσταφά συνωμοτεί εναντίον του.

Στην προσπάθειά της συμμετέχει και ο Ρουστάμ Πασάς, τον οποίο αντιπαθούσε ο Μουσταφά και θα τον «απέλυε». Σε μία εκστρατεία κατά των Περσών, το μοιραίο 1553, ο Μουσταφά καλείται στο αυτοκρατορικό κατάλυμα στο Εργελή. Εκεί δολοφονείται, και αμέσως στασιάζουν οι γενίτσαροι, εξαγριωμένοι από την άνανδρη και άδικη δολοφονία. Θαρρεί κανείς ότι διαισθάνθηκαν την τεράστια απώλεια για την αυτοκρατορία.

Με τεράστια δυσκολία και δωροδοκίες καταστέλεται η εξέγερση των γενιτσάρων, αφού όμως στην θέση του Ρουστάμ διορίζεται ο Αχμέτ Πασάς. Ένα από τα δύο παιδιά της Ρωξυλάνης θα γίνη σουλτάνος. Και μετά την έλευση της οικογενείας, το 1533, θα αποφασισθή ποιός από τους δύο που απέμειναν.

Η ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΦΙΞΙΣ ΤΩΝ ΝΑΣΙ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Ενώ αυτά συμβαίνουν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οικογένεια, πλήν του Ιωσήφ ή Ζοάο, στις αρχές του 1533 βρίσκεται στην Ραγκούσα (Ντουμπρόβνικ), όπως είδαμε στο προηγούμενο τεύχος. Εκεί γίνονται δεκτοί με τιμές από την τοπική εξουσία. Το έδαφος είχαν προλειάνει οι τοπικοί αντιπρόσωποι του εμπορικού οίκου των. Ο λόγος της μεγαλοπρεπούς υποδοχής ήτο μόνο οικονομικός. Η Ντόνα Γκρασία είχε εκμισθώσει μια ολόκληρη περιοχή του λιμένος, στην οποία αυτή και πράκτορές της φορτωεκφόρτωναν τεράστιες ποσότητες εμπορευμάτων, αφήνοντας μεγάλα ποσά φόρων εκτελωνισμού και ενοικίων στην πόλη. Το αντάλλαγμα ήταν η συμφωνία για μη κατασχέσεις για κανένα λόγο (π.χ. Ιερά Εξέτασις) και η πληρωμή με 6μηνη εξόφληση. Οι αρχές της Ραγκούσας τίμησαν την συμφωνία τους. Και μάλιστα επέτρεψαν στους αντιπροσώπους της να κατοικούν εκτός της εβραϊκής συνοικίας.

Από την Ραγκούσα, η οικογένεια κατηφορίζει με μεγαλοπρέπεια, στην Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη, αποτελεί τώρα έναν εβραϊκό μικρόκοσμο, μιάς και υπάρχουν συναγωγές και πρόσφυγες από παντού. Κανείς δεν δούλευε το Σάββατο, τηρώντας τον νόμο. Ούτε και στο λιμάνι κανείς ξεφόρτωνε πλοία αυτή την ημέρα. Υπήρχε εβραϊκή κυριαρχία στην πόλη. Η οικογένεια δημιούργησε συναγωγή στην πόλη και αγόρασε ακίνητα. Στην Θεσσαλονίκη ξεκουράστηκαν αλλά και χρησιμοποίησαν τον χρόνο τους για να προετοιμάσουν την φαντασμαγορική και εντυπωσιακή τους είσοδο στην Κωνσταντινούπολη.

Την είχαν ανάγκη τέτοιου είδους υποδοχή, για να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, να εντυπωσιάσουν τους απολίτιστους Τούρκους, να δώσουν στους εβραίους το μήνυμα ότι ήρθαν οι ηγέτες τους και να γίνουν δεκτοί από τον Σουλτάνο, περίπου σαν αρχηγοί κράτους. Ήταν ένα καλοστημένο παιγνίδι. Και όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη ανταποκρίθηκαν όπως όριζε το σχέδιο. Ακόμη και ο Σουλτάνος, παραμυθιασμένος από τον γιατρό του, πίστευε ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι δέχεται θείο δώρο. Την άνοιξη λοιπόν, η οικογένεια Νάσι, εισέρχεται θριαμβευτικά στην Πόλη. Τέσσερεις καλοδουλεμένες και πανέμορφες άμαξες κουβαλούν τα μέλη της οικογενείας. Ακολουθούν πολλά κάρα με την συνοδεία και τις οικοσκευές. 40 έφιπποι οπλισμένοι άνδρες προστατεύουν την περιουσία.

Οι εβραίοι της Κωνσταντινουπόλεως, παρακολουθούν την «παρέλαση» εκστατικοί. Ήδη η οικογένεια είχε ξοδεύσει αρκετά χρήματα για φιλανθρωπίες, απαραίτητες για την δημιουργία καταλλήλου θετικού κλίματος. Δημιουργήθηκε λοιπόν «αυθόρμητα» κλίμα γιορταστικό εκείνη την ημέρα....Η παρέλαση τερματίσθηκε στην κατοικία-ανάκτορο που πλέον θα αποτελούσε την μόνιμη κατοικία της οικογένειας και ήταν στον Γαλατά ή στο Πέρα. Η κατοικία ήταν σαν ένα μικρό ανάκτορο με μεγάλο κήπο και μαγευτική θέα στην θάλασσα. Σ' αυτή την επιβλητική έπαυλη εδέχοντο υψηλούς ξένους, αξιωματούχους, επισήμους, αντιπροσώπους κλπ και έδιδαν καθημερινώς τροφή σε 80 ζητιάνους. Μπορεί να ήταν ένα σπίτι σε οθωμανικό έδαφος, με κλειστούς δεσμούς με την υψηλή Πύλη, αλλά, οι κάτοικοί του ζούσαν σαν να ήταν δυτικοί και οι υπηρέτες εντύνοντο και εφέροντο αναλόγως. Μιλούσαν μεταξύ τους Ισπανικά και ζούσαν σαν Ιταλοί ή Ισπανοί. Φυσικό επόμενο, διότι δεν ήρθαν εδώ για ποιοτική ζωή αλλά εξ ανάγκης αφ' ενός και λόγω σιωνισμού αφ' ετέρου. Απλώς, έπειθαν τους Τούρκους για το αντίθετο.

Αμέσως επεβλήθησαν ως αρχηγοί των πολυπληθών εβραίων και άρχισαν την σιωνιστική δράση. Επέστρεψαν επισήμως στον ιουδαϊσμό και πήραν πλέον τα εβραϊκά ονόματα Νάσι. Συμπεριεφέροντο περίπου ως αρχηγοί κράτους και συνεχώς περιεβάλοντο από σοφούς, γιατρούς, επισκέπτες, υπηρέτες, συμβούλους κλπ δημιουργώντας την Αυλή τους. 

Ενισχύουν τις ραβινικές σχολές και τις Ιουδαϊκές σχολές. Ακολούθως, η Ντόνα Γκρασία ξεκαθαρίζει το θέμα της περιουσίας της με την ανηψιά της, την Γκρασία σύζυγο Σαμουήλ Νάσι και την μητέρα της. Μετά αρκετές χρονοβόρες προσεγγίσεις, οι ραβίνοι αποφασίζουν να λύσουν την διαφορά υπέρ της Ντόνας Γκρασίας. Όποιος κατέχει χρήματα, όπως φαίνεται, κερδίζει τον νόμο.

Η Οθωμανική Αυλή είχε κάθε συμφέρον να λυθή ευνοϊκά υπέρ της το ζήτημα αυτό, διότι προσέβλεπαν ΑΦΕΛΩΣ στην τεράστια περιουσία της. Ούτε μπορούσαν να διανοηθούν το μέγεθος της ικανότητος και εμπειρίας της οικογενείας στο να επενδύει και να «εξαφανίζει» τα χρήματα. Πάντως, για αρκετό διάστημα μετά την άφιξη της Γκρασίας, τεράστιες ποσότητες ειδών διεκινούντο, μάλλον επιδεικτικά, για να ηρεμήσουν οι αχόρταγοι, αδηφάγοι και άπληστοι Τούρκοι Αξιωματούχοι. Ακόμη και δικά της πλοία είχε η οικογένεια για να μεταφέρη βαμβάκι, μαλλί, πιπέρι και σίτο στην Ευρώπη και κυνηγημένους εβραίους και ρούχα, υφάσματα και άλλα βιομηχανικά είδη στην Τουρκία. 

Το κέντρο των εμπορικών δραστηριοτήτων τους, προς ικανοποίηση των Οθωμανών, μεταφέρθηκε στην Πόλη και τα πρακτορεία τους, με αποκλειστικά εβραίους ως προσωπικό, ευρίσκονται σε όλες τις πόλεις του κόσμου. Φυσικό επόμενο, ο σουλτάνος να εγγυάται προσωπικά όλα τα φορτία. Ετσι, όταν φορτία εχάνοντο ή κάποιοι υπάλληλοί τους ευρίσκοντο αιχμάλωτοι πειρατών, επενέβαινε ο ίδιος ο Σουλτάνος υπέρ αυτών...

Τοιουτοτρόπως, ο πλούτος τους ηύξανε με μεγάλους ρυθμούς.

ΙΩΣΗΦ ΝΑΣΙ Ο ΕΘΝΟΣΩΤΗΡ

Η οικογένεια λοιπόν συνεχίζει το έργο της με ασφάλεια. Ο Ζοάο Μιγκέζ ή Ιωσήφ Νάσι είχε παραμείνει για δουλειές στην Ευρώπη. Η απόφασίς του γιά εγκατάσταση στην Πόλη ήταν γνωστή. Απέμενε, η οικογένειά του να προλειάνη το έδαφος για την μεγαλοπρεπή και φαντασμαγορική έλευσή του, και την δημιουργία «θρύλου» γύρω απ' το όνομά του, για να πιστέψουν οι άξεστοι Οθωμανοί ότι έρχεται ο Σωτήρ.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ευρίσκετο στην επεκτατική της ακμή. Ο στρατός ήταν μάχιμος και ετοιμοπόλεμος, υποσχόμενος θριάμβους. Ο Σουλεϊμάν ήταν σε διαρκή πολεμική ετοιμότητα με τις χριστιανικές δυνάμεις της Δύσεως. Ήταν μία αντιπαλότητα που πιθανώς να είχε απρόβλεπτες συνέπειες και που επέβαλε συμμαχίες σαν αυτή με την Γαλλία. Σαφώς χρειζόταν έμπειρους και ικανούς συνεργάτες-πολιτικούς σαν τον άτυχο ελληνικής καταγωγής Ιμπραήμ. Εκλείποντας ο Ιμπραήμ, αφήνει χώρο σε κάποιον σαν τον Νάσι.

Κάθε πληροφορία και γνώση περί των ικανοτήτων, δυνατοτήτων, αδυναμιών, πολιτικής καταστάσεως, εθνικών στόχων, οικονομικής βάσεως και στρατιωτικής ισχύος των αντιπάλων είναι απαραίτητη για τους Οθωμανούς. Οι Οθωμανοι γνωρίζουν την διαφορετικότητά τους απ' τους δυτικούς σε όλους τους τομείς και χρειάζονται έναν "δυτικότροπο", ο οποίος θα τους βοηθά να κατανοούν την δύση.

Για όλα τα παραπάνω, παρουσιασμένα με δραματικούς τόνους και εμφατικά στον Σουλτάνο, πείθουν ότι ο Νάσι θα καλύψη όλα τα κενά. Πράγματι, φαίνεται ότι οι υπηρεσίες ενός ανδρός ο οποίος είναι φίλος του αυτοκράτορος των Γάλλων, ιππότης κεχρισμένος από τον ίδιο τον αυτοκράτορα των Αψβούργων, γνώστη όλων απολύτως των βασιλικών αυλών και των οίκων των ευγενών της Ευρώπης, με την μοναδική ικανότητα να ελίσσεται ανάμεσά τους και να τους έχει όλους δεμένους με εξαρτήσεις κυρίως οικονομικές, είναι σαν δώρο εξ ουρανού.

Αν δε, σε όλα αυτά προσθέσουμε το ότι οι Νάσι παρουσιάζονται στην Κωνσταντινούπολη σαν κυνηγημένοι, η εμπιστοσύνη των Οθωμανών σε αυτούς είναι απόλυτη διότι θεωρούν δεδομένο τον πατιωτισμό των μια και δεν μπορούν να έχουν άλλη πατρίδα. Αυτές οι πεποιθήσεις των Οθωμανών όμως, εξυπηρετούν απόλυτα τις σιωνιστικές επιδιώξεις των ικανοτάτων ραδιούργων Νάσι. Οι οποίοι εξ άλλου, δεν θα αφήσουν καμμία ευκαιρία χαμένη για να εκδικηθούν τις χριστιανικές δυνάμεις για την συμπεριφορά τους έναντι των εβραίων. Η εκδικητική αυτή μανία, θα συντελέση σε ένα ποσοστό, στην καταστροφή τους.

Επομένως, με την έλευση του «εθνοσωτήρα» Νάσι, και οι Οθωμανοί αλλά και η οικογένεια, ο καθένας γιά δικούς του λόγους, είναι απόλυτα ευχαριστημένοι και ικανοποιημένοι. Οι πιθανοί ουσιαστικοί αντίπαλοί τους, οι οποίοι θα είχαν αντιληφθεί τις πραγματικές προθέσεις τους, ο Ιμπραήμ Πασά και ο πανάξιος διάδοχος Μουσταφά -όλως ....συμπτωματικώς!!!- είναι νεκροί. Ο δρόμος λοιπόν είναι ανοικτός

ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

Δεν θα έφευγε όμως και το τελευταίο μέλος της οικογενείας από την Ευρώπη, πριν ρίξει τον σπόρο γιά ένα κανονικό ευρωπαϊκό ανακάτωμα. Όλως συμπτωματικώς, τα ευρωπαϊκά μεταρρυθμιστικά κινήματα, του Λουθήρου, του Ζβίγγλιου και του Καλβίνου, ανδρώνονται μετά το 1515, επί μεσουρανήματος των Νάσι. Ο Λούθηρος και ο Ζβίγγλιος εκλείπουν σχετικά νωρίς από το προσκήνιο.

Ο πρώτος το 1546 και ανεκάτωσε την καρδιά της αυτοκρατορίας των Αψβούργων και ο δεύτερος το 1531 αφήνοντας έργο στην Ελβετία. Απομένει λοπόν ο Καλβίνος, ο οποίος θα λειτουργήση στην Ελβετία αρχικώς και αργότερα κυρίως στην πρωτεύουσα των χριστιανών κρυφο-εβραίων την Αμβέρσα, στον βορρά της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Παραμένει μυστήριο το πού βρέθηκε χρηματοδότηση για την εξάπλωση του Καλβινισμού μέσω μεγάλου αριθμού ιεροκηρύκων, σταλμένων απ' τον ίδιο σε όλον τον κόσμο.

Στο έργο των μεταρρυθμιστών, οι εβραίοι βρήκαν έναν σύμμαχο (ή ταύτιση συμφερόντων). Ως γνωστόν, οι μεταρρυθμισταί δημιουργήθηκαν και απέκτησαν οπαδούς, διότι ξεκίνησαν πολεμική κατά του Πάπα και της τελείως διεφθαρμένης Καθολικής Εξουσίας. Συγκεκριμένα, η αντίδρασίς τους ξεκίνησε από τα γελοιωδέστατα παπικά «συγχωροχάρτια». Με ενθουσιασμό λοιπόν οι εβραίοι, ταλανισμένοι από την μη ανοχή των καθολικών καθώς και την τραγική Ιερά Εξέταση, παρακολουθούν την χριστιανική διαμάχη.

Δεν είναι όμως η διαμάχη η οποία τους ενδιαφέρει πρωτίστως. Πολύ περισσότερο τους ενδιαφέρει το ίδιο το περιεχόμενο της μεταρρυθμιστικής διδασκαλίας. Όπως ήδη γνωρίζουμε, οι εβραίοι εξαναγκάσθηκαν να γίνουν χριστιανοί στα φανερά για να μείνουν στην χριστιανική Ευρώπη. Στα σπίτια τους, όσο ήτο δυνατόν, διετήρουν την εβραϊκή πίστη.

Σαν χριστιανοί, ήταν υποχρεωμένοι, για να μην δίδουν υποψίες, να τηρούν με ευλάβεια και άψογη τυπικότητα το τελετουργικό της Καθολικής εκκλησίας. Αυτό το τελετουργικό περιελάμβανε πράγματα τελείως αντίθετα αλλά και βλάσφημα για τους Ιουδαίους. Για παράδειγμα, η αναπαράστασις φυσικών προσώπων, όπως εικόνες και αγάλματα, είναι τελείως απαγορευμένα στους Ιουδαίους. Γι' αυτό και δεν είχαν καμμία σχέση, σαν λαός, με τις εικαστικές τέχνες, (έως ότου ανεκάλυψαν την «μοντέρνα τέχνη», μέσω Γκούγκενχάιμ, για να μπορούν να εκφράζονται, έστω θολά).

Επίσης, σαν χριστιανούς, θα τους εξυπηρετούσε αν δεν υπήρχαν τα πατερικά κείμενα, οι βίοι των Αγίων κλπ. Ακριβώς όλα αυτά που έθιγαν τους κρυφο-εβραίους χριστιανούς ήρθαν να καταργήσουν οι μεταρρυθμίσεις. Σαφέστερα, καταργούν τις εικόνες-αγιογραφίες και τα αγάλματα, χρησιμοποιούν ΜΟΝΟ την παλαιά και κενή διαθήκη, «αποκαθηλώνουν» τους Αγίους, καταργούν τα μυστήρια κρατώντας μόνο την βάπτιση και την κοινωνία, (όχι όμως με το νόημά της), δεν αποδέχονται «ιερά» λείψανα, δεν τηρούν τυπικά, όπως νηστείες κλπ αλλά, και καταδικάζουν τα καλογερικά τάγματα και τον μοναχισμό. Επίσης καταργούν την ιερότητα της Κυριακής. Καταλήγουν δε σε έναν ιουδαιοχριστιανισμό ο οποίος είναι ουσιαστικά γνήσιος ιουδαϊσμός σύν κενή διαθήκη.

Έτσι, οι κρυφο-εβραίοι χριστιανοί που θα τους υποστηρίξουν, θα είναι κοντά στην επιθυμητή πίστη τους. Στην αρχή των μεταρρυθμιστικών κινημάτων, αρκεί και μόνον η χρηματοδότησις των μεταρρυθμιστών, πράγμα που αν επικρατούσε θα ανκούφιζε πραγματικά τους εβραίους. Και, όλως συμπτωματικώς, οι μεταρρυθμισταί επεκράτησαν.

Πρέπει, έχοντας εμβαθύνει στα παραπάνω, να μελετήσουμε ένα χαρακτηριστικό φαινόμενο, το οποίον καθορίζει τον εβραϊκό τρόπο δράσεως.

Το 1992, «γιορτάσθηκαν» παγκοσμίως, τα 500 έτη του διωγμού των εβραίων απ' την Ισπανία. Στην αρχή της σειράς των άρθρων είδαμε ότι ο διωγμός ήτο καθαρά θρησκευτικός. Πράγματι, όποιος εβαπτίζετο, ΔΕΝ ΕΔΙΩΚΕΤΟ. Οι εβραίοι υπέστησαν τα πάνδεινα για την διατήρηση της πίστεώς των. Έχουμε περιπτώσεις αυτοκτονιών και θυσιών για να αποφύγουν υποχρεωτική αλλαγή πίστεως. Έφθασαν στο σημείο να εξισώνουν τον γενιτσαρισμό των Οθωμανών, με την αρπαγή κάποιων παιδιών εβραϊκών οικογενειών, μόνο στην Πορτογαλία, με σκοπό να γαλουχηθούν χριστιανικά, γιά να τονίσουν την φρίκη του παιδομαζώματος.

Γεγονός είναι ότι εδιώχθησαν αμείλικτα και επεβίωσαν σαν εβραίοι, μόνο χάρις στην ικανότητα της φυλής τους. Χάρις δε στους Νάσι, οι διωγμένοι έβρισκαν δουλειές, μετανάστευαν στην Τουρκία και είχαν παντού στηρίγματα μέσω του πολιτικο-εμπορικού δικτύου του Οίκου Μεντέζ. Ένα μεγάλο μέρος των διωγμένων, είδαμε ότι εγκατεστάθη στην Αμβέρσα. Αργότερα, η Αμβέρσα γίνεται Καλβινικό κέντρο. Επικεφαλής του Καλβινικού κινήματος στις Κάτω Χώρες, με κατάπληξη βλέπουμε να είναι οι κρυφο-εβραίοι.

Ηγέτης είναι κάποιος Μάρκος Περέζ από Σαραγόσσα, του οποίου ο πατέρας, Λούης Περέζ, πρωτοστατούσε εξ αρχής. Γνωρίζουμε σαν ηγετική μορφή τον επίσης κρυφο-εβραίο Μαρτίν Λοπέζ ντε Βιλλανουέβα (θείος του μεγάλου «Γάλλου» λογοτέχνη Μισέλ ντε Μονταίν).

Ο προβληματισμός που προκύπτει αυθόρμητα είναι ότι άν ήθελαν να είναι χριστιανοί θα ζούσαν στην Ισπανία, χωρίς διωγμούς, προπηλακισμούς, εξευτελισμούς, μετακινήσεις, κυνηγητά καί θα κρατούσαν τις περιουσίες τους και δεν θα τολμούσε να τους βλάψη κανείς. Όμως, χρηματοδότησαν αλλά και εστήριξαν με δικούς τους ανθρώπους μία νέα αίρεση-θρησκεία, ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ στον βωμό του εθνικού συμφέροντος κάποιους δικούς τους ανθρώπους.

Δηλαδή, όταν απεφασίσθη ότι το εθνικό συμφέρον επέβαλε την υπέρτατη θυσία, της ΑΠΟΚΟΠΗΣ από τον εβραϊσμό, κάποιοι ΘΥΣΙΑΣΘΗΚΑΝ.

Αυτό είναι εκπληκτικό, και κάνει κάποιον να αναρωτηθή άν οι εβραίοι ξαναδημιούργησαν θρησκείες ή αιρέσεις και στο παρελθόν, ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ εφ' όσον το επέβαλε το γενικό εθνικό συμφέρον.....

Τέλος πάντων, αυτό ήταν το κλίμα της εποχής που δημιούργησαν και εκμεταλλεύθηκαν οι Νάσι πριν εγκατασταθούν πλησίον του Ισραήλ. Ώσπου ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, και, αφού τακτοποιήθηκαν όλες οι υποθέσεις κατά τον ευνοϊκότερο τρόπο, στις αρχές του 1554, ο Ζοάο Μιγκές ή Ιωσήφ Νάσι, εισέρχεται, ως αρχηγός κράτους, στην Κωνσταντινούπολη.

Μόνο οι εξ επαγγέλματος ιστορικοί αρνούνται να προβάλλουν αυτή την ιστορία

Διότι επάγγελμα σημαίνει εξάρτησις και το σιωνιστικό πλέγμα εξαρτήσεως απλώθηκε στην υδρόγειο σαν τεράστιο χταπόδι.....

www.tetraktys.org
http://dia-kosmos.blogspot.gr/2013/12/blog-post_2343.html

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...